Чу симини субҳи сар бар зад зи ховар
چو سیمین صبح سر بر زد ز خاور
зи баҳри чини баромади заврақи зар
ز بحر چین برآمد زورق زر
Ту пиндории зи чини он заврақи нур
تو پنداری ز چین آن زورق نور
Фиристод аз паии ҷамшеди фағфур
فرستاد از پی جمشید فغفور
Малики тўФӣ ба гирд беша ме кард
ملک طوفی به گرد بیشه میکرد
Халоси хешро андеша ме кард
خلاص خویش را اندیشه میکرد
Ба дил мегуфт : « охири ҳури зодам
به دل میگفت: «آخر حور زادم
зи мӯии хеши торӣ чанд додам
ز موی خویش تاری چند دادم
Ки ҳар вақте ки дармонӣ ба корӣ
که هر وقتی که درمانی به کاری
Ба оташ дар фикан зини мӯии торӣ
به آتش در فکن زین موی تاری
Кунун ин мӯиҳо бо хеш дорам
کنون این مویها با خویش دارم
Аз он дорам ки то ояд ба корам »
از آن دارم که تا آید به کارم»
зи пайкони оташӣ дар дам барафрӯхт
ز پیکان آتشی در دم برافروخت
Бар оташи анбарин мӯии парии сӯхт
بر آتش عنبرین موی پری سوخت
Ҳамон дами гашти пайдои нозпрўрд
همان دم گشت پیدا نازپرورد
Ба пеши ҷами салом бонӯ оварад
به پیش جم سلام بانو آورد
Малики ҷамшедро гуфт : « ин чаҳ ҳоласт
ملک جمشید را گفت: «این چه حالست
Ки хуршеди нишотат дар ваболаст
که خورشید نشاطت در وبالست
Ҳумоюнати нишеман буд дар рӯм
همایونت نشیمن بود در روم
Кадомат зоғ шуд раҳбари дарин бум
کدامت زاغ شد رهبر درین بوم
зи даст ҳўрзод омад ба фарёд
ز دست حورزاد آمد به فریاد
Ки бо ӯ кардае аз дайгарии ёд
که با او کردهای از دیگری یاد
Чунон моҳӣ агар ризвон бубинед
چنان ماهی اگر رضوان ببنید
Аҷаб дорам ки бо ҳурӣ нишинад
عجب دارم که با حوری نشیند
Баробари ҳурии зодии сарви озод
برابر حوریزادی سرو آزاد
Хато бошад гузидани одамии зод »
خطا باشد گزیدن آدمیزاد»
Малик гуфт : « эй санам кор диласт ин
ملک گفت: «ای صنم کار دلست این
Макун манъам ки корӣ мушкиласт ин
مکن منعم که کاری مشکلست این
Чаҳ гӯям кин сухан дорад дарозӣ
چه گویم کاین سخن دارد درازی
Чунин бошад тариқи ъшқбозӣ
چنین باشد طریق عشقبازی
Фузун аз шамъ дорад равшании хур
فزون از شمع دارد روشنی خور
Вале парвонаро шамъаст дархур
ولی پروانه را شمعست درخور
Шунида ситам ки чун аз абр май хост
شنیدهستم که چون از ابر میخواست
Садафи борон , хурӯш аз баҳр бархест
صدف باران، خروش از بحر برخاست
Садафро гуфт оҳ аз рӯи сиёҳӣ
صدف را گفت آه از رو سیاهی
Ки пеши мо ту об аз абри хоҳӣ ! »
که پیش ما تو آب از ابر خواهی!»
Садаф гуфт ончии ман аз абри Нитсаатон
صدف گفت آنچه من از ابر نیسان
Талаб медорам ар будӣ турои он
طلب میدارم ار بودی ترا آن
Чаро боист кард аз бе ҳаёе
چرا بایست کرد از بیحیایی
Маро аз абри трдомни гадоӣ ?
مرا از ابر تردامن گدایی؟
Маро каз аҷаб боистӣ намӯдан
مرا کز عجب بایستی نمودن
Даҳон аз оби дандонӣ гушӯдан
دهان از آب دندانی گشودن
Макун айбам ки ин ҳо изтирорӣаст
مکن عیبم که اینها اضطراریست
Асоси кор дар бе ихтиёрӣаст
اساس کار در بیاختیاریست
Ҳикоятҳои худ зоғоз ме гуфт
حکایتهای خود زآغاز میگفت
Ба нози ин қиссаи як як боз ме гуфт
به ناز این قصه یک یک باز میگفت
Малики ҷамро аз онҷои нози пурвирд
ملک جم را از آنجا ناز پرورد
Пиёда то лаб дарё биоварад
پیاده تا لب دریا بیاورد
Дар омад боди поӣии баҳри паймо
در آمد باد پائی بحر پیما
Чу боди навбаҳор аз рӯй дарё
چو باد نوبهار از روی دریا
Парӣ гуфт : « эй барроқи боди рафтор
پری گفت: «ای براق باد رفتار
Замонӣ чандро ҷамшед бурдор
زمانی چند را جمشید بردار
Ҳубоби осои равони шӯ бар сари об
حباب آسا روان شو بر سر آب
Чу барқи андари паии ман зуд башитоб »
چو برق اندر پی من زود بشتاب»
Кашид асб ва малик бинишаст бар вай
کشید اسب و ملک بنشست بر وی
Парӣ аз пеш мерафту ҷам аз пай
پری از پیش میرفت و جم از پی
Ба як соъати зи дарё дар гузаштанд
به یک ساعت ز دریا در گذشتند
Ту гуфтӣ оби дарёи дрнўштнд
تو گفتی آب دریا درنوشتند
Фурӯд омад зи асб ва рӯй бар хок
فرود آمد ز اسب و روی بر خاک
Басӣ молида ва гуфт : « эй довари пок
بسی مالید و گفت: «ای داور پاک
Шифо бахшанда танҳои бемор
شفا بخشندهٔ تنهای بیمار
Хатои пўшндаҳи ҷамъи гунаҳи кор
خطا پوشندهٔ جمع گنهکار
Туе молики рқоби озодагон ро
تویی مالک رقاب آزادگان را
Далелу дастгири афтодагонро »
دلیل و دستگیر افتادگان را»