Парӣ гуфташ ки : « ӣнҷои марз рӯм аст
پری گفتش که: «اینجا مرز روم است
Ҳамаи раҳи кишвару обод бум аст
همه ره کشور و آباد بوم است
Ҳақиқати дон ки дарёӣаст ин асб
حقیقت دان که دریایی است این اسب
Набарди роҳи хушкии ҳаргизи ин асб
نبُرّد راه خشکی هرگز این اسب
Пиёда боядат рафтан дар ин роҳ
پیاده بایدت رفتن در این راه
Магар карт шавад бар ҳасби дилхоҳ »
مگر کارت شود بر حسب دلخواه»
зи асби пели пайкари шоҳзода
ز اسب پیل پیکر شاهزاده
Ҷудо шуд кард рух дар раҳи пиёда
جدا شد کرد رخ در ره پیاده
Чу ма танҳоу тоби меҳр дар дил
چو مه تنها و تاب مهر در دل
Ба як манзил ҳаме кард ӯ ду манзил
به یک منزل همی کرد او دو منزل
Вуҷӯди нозанини нози пурвирд
وجود نازنین ناز پرورد
На гарми рӯзгорони дида на сард
نه گرم روزگاران دیده نه سرد
Кафи поиши зи ранҷи роҳ дар тоб
کف پایش ز رنج راه در تاب
Баровард обила ҳамчун кафи об
برآورد آبله همچون کف آب
Чу гул бинишаста хуй бар тарафи рухсор
چو گل بنشسته خوی بر طرف رخسار
Даридаи ҷомау поиши пар аз хор
دریده جامه و پایش پر از خار
Чу бигузашт аз шаби торики баҳрӣ
چو بگذشت از شب تاریک بهری
Расед аз роҳ танҳо сӯии шаҳрӣ
رسید از راه تنها سوی شهری
Парешон аз ҷафои гардиши даҳр
پریشان از جفای گردش دهر
Ҳаме гардид мискини гирди он шаҳр
همی گردید مسکین گرد آن شهر
Ғуломӣ дошт номаши хоси ҳоҷиб
غلامی داشت نامش خاص حاجب
Ки будӣ шоҳро пайвастаи ҳоҷиб
که بودی شاه را پیوسته حاجب
Малик дар роҳ дидаш ҳоҷиби осо
ملک در راه دیدش حاجب آسا
Сияҳи пӯшида ва хам карда боло
سیه پوشیده و خم کرده بالا
Дар он торикиаш фӣ улҳол бишнохт
در آن تاریکیاش فیالحال بشناخت
Валикини соя эй бар кораши андохт
ولیکن سایهای بر کارش انداخت
Ба назд ҳоҷиб омад ва гуфт к-эии ёр
به نزد حاجب آمد و گفت کای یار
Ғарибу хаста ва саргаштаам зор
غریب و خسته و سرگشتهام زار
Надорам андарин шаҳри ошноӣ
ندارم اندرین شهر آشنایی
Ки моро гуяд имшаби марҳабое
که ما را گوید امشب مرحبایی
Аз ӯ пурсед ҳоҷиб : « аз куҷое
از او پرسید حاجب: «از کجایی
Ки дории рангу буии ошноӣ »
که داری رنگ و بوی آشنایی»
Малик гуфташ : « зи чини баҳри тиҷорат
ملک گفتش: «ز چین بهر تجارت
Сафар кардам , маро карданд ғорат
سفر کردم، مرا کردند غارت
Чу бишунид ин ҳикояти ҳоҷиби бор
چو بشنید این حکایت حاجب بار
Ба дил гуфт : « ин ҷавон дар шаклу рафтор
به دل گفت: «این جوان در شکل و رفتار
Ба нури чашми мо тобандаи хуршед
به نور چشم ما تابنده خورشید
Ҳаме монад дариғо шоҳи ҷамшед ! »
همی ماند دریغا شاه جمشید!»
Бар он ҳолати замонӣ зор бигирист
بر آن حالت زمانی زار بگریست
Ҷавон гуфт : « эй бародар , гиря аз чист ? »
جوان گفت: «ای برادر، گریه از چیست؟»
Ғуломи ин қиссаи пеш шоҳ ме гуфт
غلام این قصه پیش شاه میگفت
Шҳншаҳ мешунид ва оҳ ме гуфт
شهنشه میشنید و آه میگفت
Ҳаме рафт аз паии ҳоҷиб дар он роҳ
همی رفت از پی حاجب در آن راه
Сухани гӯйони малик то корвонгоҳ
سخن گویان ملک تا کاروانگاه
Маликро хос ҳоҷиб гуфт : фармой
ملک را خاص حاجب گفت: فرمای
Даро , имшаби всоқи мо бёроӣ
درا، امشب وثاق ما بیارای
Ғарибу хастаеу раҳгузорӣ
غریب و خستهای و رهگذاری
Рафиқӣ нестат , ҷое надорӣ »
رفیقی نیستت، جایی نداری»
Маликро дар сарой хештан кард
ملک را در سرای خویشتن کرد
Басии некӣ ба ҷой хештан кард
بسی نیکی به جای خویشتن کرد
Чу нури шамъ бар маи партави андохт
چو نور شمع بر مه پرتو انداخت
Ғариби хешро ёқӯб бишнохт
غریب خویش را یعقوب بشناخت
Чу чашм ӯ бар он ма манзар афтод
چو چشم او بر آن مه منظر افتاد
Аз ӯ оҳӣу фарёдӣ дар афтод
از او آهی و فریادی در افتاد
зи оҳаши ҷинёни гаштанди ғамгин
ز آهش جنیان گشتند غمگین
Даромад гирди ҳоҷиби лашкари чин
درآمد گرد حاجب لشکر چین
Ба фоли саъд рӯй шоҳи диданд
به فال سعد روی شاه دیدند
Дар он торикии шаби моҳи диданд
در آن تاریکی شب ماه دیدند
Сарони чин ба поиши дрФтоднд
سران چین به پایش درفتادند
Саросари дасту поиш бӯса доданд
سراسر دست و پایش بوسه دادند
Нисорашро зар ва гавҳар фишонданд
نثارش را زر و گوهر فِشاندند
Ба хусрави ҷони ширини брФшонднд
به خسرو جان شیرین برفشاندند
Ҳикоят кард шоҳ аз баҳр ва аз бар
حکایت کرد شاه از بحر و از بر
Сухан нагузошт ҳеҷ аз хушк ва аз тар
سخن نگذاشت هیچ از خشک و از تر
Навой айшу ъушрат соз карданд
نوای عیش و عشرت ساز کردند
Тараб бар парда Шаҳноз карданд
طرب بر پرده شهناز کردند
Зар ва ёқӯт меполуд соқӣ
زر و یاقوت میپالود ساقی
Шафақ дар субҳ май паймӯди соқӣ
شفق در صبح میپیمود ساقی
Ба рӯй ҷами ду ҳафта бода хӯрданд
به روی جم دو هفته باده خَوردند
Сими ҳафтаи басӣҷ роҳ карданд
سیم هفته بسیج راه کردند
Равони он корвони кишвар ба кишвар
روان آن کاروان کشور به کشور
Расед онгаҳ ба доролмлки қайсар
رسید آنگه به دارالملک قیصر
Хабар омад ки омад корвонӣ
خبر آمد که آمد کاروانی
Ки пайдо несташ қатъан кароне
که پیدا نیستش قطعا کرانی
Ба гӯши рӯмён аз як ду фарсанг
به گوش رومیان از یک دو فرسنگ
Ҳаме омад хурӯшу нола аз занг
همی آمد خروش و ناله از زنگ
Тамошоро зи бому бурҷи бора
تماشا را ز بام و برج باره
Назораи моҳрӯён чун ситора
نظاره ماهرویان چون ستاره
Нафир марҳабо меомад аз шаҳр
نفیر مرحبا میآمد از شهر
Ҳамаи бонг даро меомад аз шаҳр
همه بانگ درا میآمد از شهر
зи вақти субҳ то шом аз паии ҳам
ز وقت صبح تا شام از پی هم
Гуҳӣ мерафт ашҳби гоҳи адҳам
گهی میرفت اشهب گاه ادهم
Шуда рӯй дару дашту сҳорӣ
شده روی در و دشت و صحاری
Ниҳон аз ҳўдҷу маҳду иморӣ
نهان از هودج و مهد و عماری
Малики ҷамшед чун хуршеди тобон
ملک جمشید چون خورشید تابان
Ҳаме омад зи гирди раҳи шитобон
همی آمد ز گرد ره شتابان
зи чӯби сандалу авду қиморӣ
ز چوب صندل و عود و قماری
Ба пеши хусрави андари даҳ иморӣ
به پیش خسرو اندر ده عماری
Сарони чини паёпай дар паии шоҳ
سران چین پیاپی در پی شاه
Саду панҷаи ғуломи тарки ҳамроҳ
صد و پنجه غلام ترک همراه
Камарҳои мурассаъ карда яксар
کمرهای مرصع کرده یکسر
Ғуломони саман бар , чун ду пайкар
غلامان سمن بر، چون دو پیکر
Ба шаҳристон даромад шоҳи ҷамшед
به شهرستان درآمد شاه جمشید
Чу моҳи чордаҳ дар бурҷи хуршед
چو ماه چارده در برج خورشید
Кулоҳ чинён биниҳода бар сар
کلاه چینیان بنهاده بر سر
Қабои тоҷиронро карда дар бар
قبای تاجران را کرده در بر
Зану марди андарон ҳайрон бимонада
زن و مرد اندران حیران بمانده
зи дасти марду зани дилҳо ситонда
ز دست مرد و زن دلها ستانده
Ба фирӯзӣ фурӯд омад ба манзил
به فیروزی فرود آمد به منزل
Фурӯд оварад бори хеш дар дил
فرود آورد بار خویش در دل
Чу чини ҳалқаҳои зулфи дилдор
چو چین حلقههای زلف دلدار
Чу мишкӣни риштаҳои ғамзаи ёр
چو مشکین رشتههای غمزه یار
Ба ҳар сӯи нофаҳои чин кушоданд
به هر سو نافههای چین گشادند
Ба ҳар ҷониб чаҳ бозорӣ ниҳоданд
به هر جانب چه بازاری نهادند
Чу хуршедӣ нишаста хусрави чин
چو خورشیدی نشسته خسرو چین
Бирав гирди омадаи халқӣ чу парвин
برو گرد آمده خلقی چو پروین
Ниҳода чун лабу дандони худ ҷам
نهاده چون لب و دندان خود جم
Ъқуди лўлўу ёқӯт бар ҳам
عقود لولو و یاقوت بر هم
Ба икдми гирди он хуршеди рухсор
به یکدم گرد آن خورشید رخسار
Ҳазорон муштарӣ омад падедор
هزاران مشتری آمد پدیدار
Чу мишкӣни зулфи худ сад ҳалқаи баста
چو مشکین زلف خود صد حلقه بسته
Ҳазорон муштарӣ дар вай нишаста
هزاران مشتری در وی نشسته
Ба бозори малики дилҳои пари ғам
به بازار ملک دلهای پر غم
з ҳар сӯи як ба як афтода дар ҳам
ز هر سو یک به یک افتاده در هم
Ҳар он каси кӯ ба бозораш раседӣ
هر آن کس کو به بازارش رسیدی
Дил ва ҷон додӣу меҳраши харидӣ
دل و جان دادی و مهرش خریدی
Хабарҳои малики ҷамшед яксар
خبرهای ملک جمشید یکسر
Расониданд назд шоҳи қайсар
رسانیدند نزد شاه قیصر
Талаб фармуд мейри корвон ро
طلب فرمود میر کاروان را
« сару солори хайли ошиқон ро
«سر و سالار خیل عاشقان را
Бибин то аз матоъи чин чаҳ дорӣ
ببین تا از متاع چین چه داری
Бчў то ончии дорӣ бо худ оре »
بچو تا آنچه داری با خود آری»
Матоъӣ чанд бо худ дошт зебо
متاعی چند با خود داشت زیبا
зи машки анбару ёқӯту дебо
ز مشک عنبر و یاقوت و دیبا
Ғуломӣ чандро ҳамроҳ худ кард
غلامی چند را همراه خود کرد
Ба расми тӯҳфаи пеш қайсар оварад
به رسم تحفه پیش قیصر آورد
Малик чун акси тоҷ қайсарӣ дид
ملک چون عکس تاج قیصری دید
Бисоти хусравонеро бабўсед
بساط خسروانی را ببوسید
Дуо кардаш ки умрати боди ҷовид
دعا کردش که عمرت باد جاوید
зи авҷи давлатати тобандаи хуршед
ز اوج دولتت تابنده خورشید
Ҳама ба рӯзӣу пирӯзии ?ути бод
همه به روزی و پیروزیات باد
Сарати сабзу рахти сурху дилати шод
سرت سبز و رخت سرخ و دلت شاد
Ҷаҳон дар сояи адли ту эмин
جهان در سایه عدل تو ایمن
Қалам зомд шуд теғи ту сокин
قلم زآمد شد تیغ تو ساکن
зи хусрави қайсари он гуфтори ширин
ز خسرو قیصر آن گفتار شیرین
Чу бишунид ва бидидаш расму ойин
چو بشنید و بدیدش رسم و آیین
Малики ҷамшедро назд худ хонд
ملک جمشید را نزد خود خواند
Чу сурӯш сарбаландӣ дод ва бинишонад
چو سروش سربلندی داد و بنشاند
Чу пурсед ин ҳикояти қайсар аз чин
چو پرسید این حکایت قیصر از چین
Шудӣ гӯш аз ҳадиси чини гҳрчин
شدی گوش از حدیث چین گهرچین
Чу аз ҳол дигар будӣ хитобаш
چو از حال دگر بودی خطابش
Надодии ҷами ҷавоби алои савобаш
ندادی جم جواب الا صوابش
Ба дил гуфт ин ҷавон гӯйӣ сурӯшаст
به دل گفت این جوان گویی سروشست
зи сар то пои ҳама ақласт ва ҳушаст
ز سر تا پا همه عقل است و هوشست
намедонам ки аслаш аз каёнаст
نمیدانم که اصلش از کیانست
Вале донам ки бо фар каёнаст
ولی دانم که با فر کیانست
На худ аз тоҷиронаст ин ҷавони мард
نه خود از تاجرانست این جوان مرد
Ки кам ёбад касе тоҷири ҷавонмард
که کم یابد کسی تاجر جوانمرد
Ҳаёу мардумӣ аз марди тоҷир
حیا و مردمی از مرد تاجر
Набояд ҷуст кин амреаст нодир
نباید جست کاین امری است نادر
Замонии базм қайсар дошт тоза
زمانی بزم قیصر داشت تازه
Иҷозат хост додандаш иҷоза
اجازت خواست دادندش اجازه
Замин бӯседу қайсари узрҳо хост
زمین بوسید و قیصر عذرها خواست
Чу товусаш ба хлътҳо биёрост
چو طاووسش به خلعتها بیاراست
Ба ҳоҷиб гуфт то наздики даргоҳ
به حاجب گفت تا نزدیک درگاه
Всоқӣ созад андар хӯрд ин шоҳ
وثاقی سازد اندر خورد این شاه
Малики сӯии всоқ хештан рафт
ملک سوی وثاق خویشتن رفت
зи малики Миср то байт алҳзн рафт
ز ملک مصر تا بیت الحزن رفت
Набӯд аз шавқи хуршеди гули андом
نبود از شوق خورشید گل اندام
Маликро заррае чун зарраи ором
ملک را ذرهای چون ذره آرام
Шабӣ нолид хусрави пеши меҳроб
شبی نالید خسرو پیش مهراب
Ки бо меҳраш надорам беш азин тоб
که با مهرش ندارم بیش ازین تاب
Барояш дар ҷаҳони гаштии сар ва бен
برایش در جهان گشتی سر و بن
Лаб дарёст дар , шӯ дар талаб кун
لب دریاست در، شو در طلب کن
Заъифии ташна аз роҳи биёбон
ضعیفی تشنه از راه بیابان
Расида бар канори оби ҳайвон
رسیده بر کنار آب حیوان
Ҷигар дар оташу дил дар табу тоб
جگر در آتش و دل در تب و تاب
Таҳаммул чун тавонад кардан аз об
تحمل چون تواند کردن از آب
Бибояд тўФи он гулзор кардан
بباید طوف آن گلزار کردن
Чу боди онҷои дамӣ бар кор кардан
چو باد آنجا دمی بر کار کردن
Магари бӯе аз он гулзори ёбӣ
مگر بویی از آن گلزار یابی
Даруни пардаи дили бори ёбӣ
درون پردهٔ دل بار یابی
Ба душворӣ барояд гавҳар аз санг
به دشواری برآید گوهر از سنگ
Ба ҷон кандан ба даст ояд зар аз санг
به جان کندن به دست آید زر از سنگ
Гирифтам раҳ наёбӣ дар сароиш
گرفتم ره نیابی در سرایش
Тавон бӯсидани охири хоки поиш
توان بوسیدن آخر خاک پایش
Чу бишунид ин сухан меҳроб бархест
چو بشنید این سخن مهراب برخاست
Матоъи чини зи ганҷури малики хост
متاع چین ز گنجور ملک خواست
Басии дебои зебо ва гуҳар дошт
بسی دیبای زیبا و گهر داشت
з ҳар чизеи матоъӣ чанд бардошт
ز هر چیزی متاعی چند برداشت
Ғуломӣ чанд бо худ кард ҳамроҳ
غلامی چند با خود کرد همراه
Биёмад то дар мшкўии он моҳ
بیامد تا در مشکوی آن ماه
Асосӣ дид хуш бо чарх ҳамбар
اساسی دید خوش با چرخ همبر
Ниҳода бар дараш на курсӣ аз зар
نهاده بر درش نُه کرسی از زر
Нишаста ходимоне бар ароик
نشسته خادمانی بر ارایک
Дарунаши ҳурӣу беруни млоик
درونش حوری و بیرون ملایک
Аз эшон ёфт меҳроби ошноӣ
از ایشان یافت مهراب آشنایی
Саломаш карду гуфтои марҳабое
سلامش کرد و گفتا مرحبایی
Ба ходим гуфт : « ман меҳроби номам
به خادم گفت:« من مهراب نامم
Қадӣмии даргаи шаҳро ғуломам
قدیمی درگه شه را غلامم
Ба вақти фурсат аз ман ар туоне
به وقت فرصت از من ار توانی
Замин бӯсӣ бидон ҳазрати расонӣ »
زمین بوسی بدان حضرت رسانی»
Расониди он суханро марди лоло
رسانید آن سخن را مرد لالا
Бигӯаш моҳ чун лўлўии лоло
بگوش ماه چون لولوی لالا
Ишорат кард то роҳаш кушоданд
اشارت کرد تا راهش گشادند
Дар он бустони сароиш бор доданд
در آن بستانسرایش بار دادند
Чу меҳроб андарун омад зи даргоҳ
چو مهراب اندرون آمد ز درگاه
Сипеҳрӣ дид яксар Зуҳрау моҳ
سپهری دید یکسر زهره و ماه
Бномизд биҳиштӣ ёфт пари ҳур
بنامیزد بهشتی یافت پر حور
Саводӣ дид ҳамчун дидаи пари нур
سوادی دید همچون دیده پر نور
Равоқӣ осмонӣ баркашида
رواقی آسمانی برکشیده
Бисотии хусравонеи дркшидаҳ
بساطی خسروانی درکشیده
Мурассаъи пардаҳо чун чархи хзро
مرصع پردهها چون چرخ خضرا
Нишаста дар даруни хуршеди узро
نشسته در درون خورشید عذرا
Сабо бархест аз гулзори умед
صبا برخاست از گلزار امید
Ттқи бардошт аз рухсори хуршед
تتق برداشت از رخسار خورشید
Ҳиҷоби шаби з рӯй субҳ багушӯд
حجاب شب ز روی صبح بگشود
Гули сад баргро аз ғунча бинмуд
گل صد برگ را از غنچه بنمود
Ниҳодаи сунбулаш бар арғавони сар
نهاده سنبلش بر ارغوان سر
Чу шамшодии қадаши моҳӣ бар он сар
چو شمشادی قدش ماهی بر آن سر
Лаби лаълаши нигини хотами ҷам
لب لعلش نگین خاتم جم
Даҳон аз ҳалқаи ангуштарӣ кам
دهان از حلقه انگشتری کم
Ба санъати рӯйиши оташи баста бар об
به صنعت رویش آتش بسته بر آب
зи мастии чашми шӯхаши рафта дар хоб
ز مستی چشم شوخش رفته در خواب
Изораши офтоб аз шаб намӯдӣ
عذارش آفتاب از شب نمودی
Ҳадисаши қуфли лаъл аз дар гушӯдӣ
حدیثش قفل لعل از در گشودی
Ҳазорон шуъбаи сар бар бод дода
هزاران شعبه سر بر باد داده
Чу мӯии андари қафои ваии фитода
چو موی اندر قفای وی فتاده
Камони абрӯонаши чарх ҳар пай
کمان ابروانش چرخ هر پی
Ки дида карда зиҳи сад бор бар вай
که دیده کرده زه صد بار بر وی
Ҳазораш дили ниҳон дар гӯшаи лаб
هزارش دل نهان در گوشه لب
Ҳазораш ҷони равон бо оби ғабғаб
هزارش جان روان با آب غبغب
Ду пастонаши ду нори андари ду бустон
دو پستانش دو نار اندر دو بستان
Ду рух ҳамчун ду шамъи андари шабистон
دو رخ همچون دو شمع اندر شبستان
Миён чун сим аз зари мтўқ
میان چون سیم از زر مطوق
Сарин чун кӯҳӣ аз мўӣии муъаллақ
سرین چون کوهی از موئی معلق
Миён чун кори хусрави печ дар печ
میان چون کار خسرو پیچ در پیچ
Дил ӯ дар майонаш ҳеҷ дар ҳеҷ
دل او در میانش هیچ در هیچ
Чу меҳроби оташи рухсор ӯ дид
چو مهراب آتش رخسار او دید
Чу бод омад ба пеш ва хок бӯсед
چو باد آمد به پیش و خاک بوسید
Назар кард андар ӯ хуршед ва аз шарм
نظر کرد اندر او خورشید و از شرم
Бар омад сурх ва мешуд дидааш гарм
بر آمد سرخ و میشد دیدهاش گرم
Бпрсидш ки чунӣ аз куҷое
بپرسیدش که چونی از کجایی
Ки дории рангу буии ошноӣ
که داری رنگ و بوی آشنایی
Ҷавобаш дод пас меҳроби к-эии ҷам
جوابش داد پس مهراب کای جم
Шҳншаҳро каминаи ман ғуломам
شهنشه را کمینه من غلامم
зи чин бар азми ин фархундаи даргоҳ
ز چین بر عزم این فرخنده درگاه
Миён дар бастау паймӯдами ин роҳ
میان در بسته و پیمودم این راه
Басӣ оварда чун боди баҳорӣ
بسی آورده چون باد بهاری
Ҳарири чинӣу машки тторӣ
حریر چینی و مشک تتاری
Чу бишунид ин сухан бишнохт ӯ ро
چو بشنید این سخن بشناخت او را
Ба сад лутфу карами бнўохт ӯ ро
به صد لطف و کرم بنواخت او را
Ҳаме пурсед ҳоли чини зи меҳроб
همی پرسید حال چین ز مهراب
Ҳаме гуфт ӯ ҳикоятҳо з ҳар боб
همی گفت او حکایتها ز هر باب
з ҳар ҷинсии матоъи чин талаб кард
ز هر جنسی متاع چین طلب کرد
Ба пеш , оварад меҳробаш раҳ оварад
به پیش، آورد مهرابش ره آورد
Ки ҳолеи ӣнқадар бо хеш дорам
که حالی اینقدر با خویش دارم
Агар хоҳӣ дигар , фардо биорам
اگر خواهی دگر، فردا بیارم
Замин бӯседу ҷонии пари зи умед
زمین بوسید و جانی پر ز امید
Ҷудо шуд ҳамчуи моҳ аз пеши хуршед
جدا شد همچو ماه از پیش خورشید
Ба бурҷи моҳ чинӣ рафт чун бод
به برج ماه چینی رفت چون باد
Ҳикоят кард як як пеши ҷами ёд
حکایت کرد یک یک پیش جم یاد
Малики ҷамшед дар поиш сар ифшоанд
ملک جمشید در پایش سر افشاند
Чу чашми хеш бар вай гавҳар ифшоанд
چو چشم خویش بر وی گوهر افشاند
Пас аз ҳамду сано рӯйиш бабўсед
پس از حمد و ثنا رویش ببوسید
Лабаш бар лаби сараш дар пой молида
لبش بر لب سرش در پای مالید
Ки ин чашмаст кони рухсори дидаи сет
که این چشمست کان رخسار دیدهست
Ки ин гӯшаст коўозш шунида сет
که این گوش است کاوازش شنیدهست
Бад-ӣни лаби хоки кӯяш бӯса дода сет
بدین لب خاک کویش بوسه دادهست
Бад-ӣни по бар сари кӯяши ситодаи сет
بدین پا بر سر کویش ستادهست
Канор ёр бинмо то бубинам
کنار یار بنما تا ببینم
Канорӣ аз ҳама олам гузинам
کناری از همه عالم گزینم
Сухани пардоз бо хусрави ҳикоят
سخن پرداز با خسرو حکایت
Ҳаме кард аз лаби ширини ривоят
همی کرد از لب شیرین روایت
Гуҳӣ печидани андари тоби мӯяш
گهی پیچیدن اندر تاب مویش
Гуҳӣ додани нишон аз нақши рӯйиш
گهی دادن نشان از نقش رویش
Малики зодаи ҳамаи тан гӯш гашта
ملک زاده همه تن گوش گشته
зи нӯши нуктааш биҳуш гашта
ز نوش نکتهاش بیهوش گشته
Маликро гуфт ман медорам умед
ملک را گفت من میدارم امید
Ки фардо ма равад дар бурҷи хуршед
که فردا مه رود در برج خورشید
Саҳари меҳроб чун субҳи дили оро
سحر مهراب چون صبح دل آرا
Бар хуршед шуд бо машку дебо
بر خورشید شد با مشک و دیبا
Малики дарҷии пар аз ёқӯти аҳмар
ملک درجی پر از یاقوت احمر
зи машку дибаҳи чинии даҳ астар
ز مشک و دیبه چینی ده استر
Бидон наққоши чобуки даст чин дод
بدان نقاش چابک دست چین داد
Ба пеши шамса чинаш фиристод
به پیش شمسه چینش فرستاد
Ба боғи он корвони солор бо бор
به باغ آن کاروان سالار با بار
Дар омад ҳамчуи сарвии коваради бор
در آمد همچو سروی کاورد بار
Биҳишт ҷовдонӣ ёфт чун ҳур
بهشت جاودانی یافت چون حور
Ки бод аз соҳаташ чашм бидон давр
که باد از ساحتش چشم بدان دور
Дар он бустони равони ҷӯӣ ба ҳар сӯй
در آن بستان روان جویی به هر سوی
Нишондаи сарви қадон бар лаби ҷӯй
نشانده سرو قدان بر لب جوی
Самани рӯйон чу шамшоди истода
سمن رویان چو شمشاد ایستاده
Чу гул бар кафи ниҳодаи ҷоми бода
چو گل بر کف نهاده جام باده
Шудаи ҷоми булӯру соғари зар
شده جام بلور و ساغر زر
зи акс рӯй соқии лаъли пайкар
ز عکس روی ساقی لعل پیکر
Дар он минӯ зада харгоҳи мино
در آن مینو زده خرگاه مینا
Ба харгоҳи андаруни хўршииди узро
به خرگاه اندرون خورشیید عذرا
Ҳамаи он сарви қадони булбули овоз
همه آن سرو قدان بلبل آواز
Ба оризи арғавону арғавони соз
به عارض ارغوان و ارغوان ساز
Замин бӯсед рангомез чолок
زمین بوسید رنگ آمیز چالاک
з рӯй хеши нақшии баст бар хок
ز روی خویش نقشی بست بر خاک