Дар он харгаҳи бути мавзуни шамоил

در آن خرگه بت موزون شمایل

Чу маънии латифу бикр дар дил

چو معنی لطیف و بکر در دل

Парасторӣ « парии рухсор » номаш

پرستاری« پری رخسار» نامش

Парӣу одамӣ аз ҷони ғуломаш

پری و آدمی از جان غلامش

зи харгаҳ бонг зад к-эии бори солор

ز خرگه بانگ زد کای بار سالار

Чаҳ бор овардае , бигушоӣу пеши ор

چه بار آورده‌ای، بگشای و پیش آر

Сухани пардоз чин гуфт эй худованд

سخن پرداز چین گفت ای خداوند

Нишоед арзи коло бе худованд

نشاید عرض کالا بی خداوند

Надорам ҳеҷ кории ман бад-ӣни бор

ندارم هیچ کاری من بدین بار

Ки дорад бори меҳри бори солор

که دارد بار مهر بار سالار

Талаб карданд мейри корвон ро

طلب کردند میر کاروان را

Сару солори хайли ошиқон ро

سر و سالار خیل عاشقان را

Малик чун зарра бо ҷонии пари умед

ملک چون ذره با جانی پر امید

зи ҷои ҷуст ва равон шуд сӯии хуршед

ز جا جست و روان شد سوی خورشید

Ду дарҷи лаъли кон дар кон набошад

دو درج لعل کان در کان نباشد

Ду ақд дар ки дар Аммон набошад

دو عقد دُر که در عمان نباشد

Ба расми ҳадя бо худ барграфт он

به رسم هدیه با خود برگرفت آن

Чу бод омад бидон хуррами гулистон

چو باد آمد بدان خرم گلستان

Чмон дар боғ чун сарв сеӣ шуд

چمان در باغ چون سرو سهی شد

Ба назд моҳи бурҷ харгаҳӣ шуд

به نزد ماه برج خرگهی شد

Дилаш бо хеш мегуфт ин чаҳ ҳоласт

دلش با خویش می‌گفت این چه حالست

Ҳамон хобаст гӯйӣ ё хаёласт

همان خوابست گویی یا خیالست

Ба бедорӣ кунун май байнами он хоб

به بیداری کنون می‌بینم آن خواب

Магар бедор шуд вақти гарони хоб

مگر بیدار شد وقت گران خواب

Маи хуршеди рӯ яъне ки ҷамшед

مه خورشید رو یعنی که جمشید

Чу чашми андохт бар
Харгоҳи хуршед

چو چشم انداخت بر خرگاه خورشید

Нмондши тоб ва чун маи
Ҷома зад чок

نماندش تاب و چون مه جامه زد چاک

Чу нур офтоб афтод бар
хок

چو نور آفتاب افتاد بر خاک

Аз он хмхонаҳаш як
Ҷуръаи сари ҷӯш

از آن خمخانه‌اش یک جرعه سر جوش

Бидоданд ва бурун рафт аз
Сараши ҳуш

بدادند و برون رفت از سرش هوش

Гули намнокро обии тамоми
аст

گل نمناک را آبی تمام است

Дили ғамнокро тобии тамоми
аст

دل غمناک را تابی تمام است

Сарони анҷуман бар пои
ҷустанд

سران انجمن بر پای جستند

Якояк чун набот аз ҳам
гусастанд

یکایک چون نبات از هم گسستند

Бар он ма чун сурайёи ҷамъи
гаштанд

بر آن مه چون ثریا جمع گشتند

Ҳамаи парвонаи он шамъи
гаштанд

همه پروانه آن شمع گشتند

Буриши анбар бар оташ ме нишонданд

برش عنبر بر آتش می‌نشاندند

Гулобаш бар гул тар ме фишонданд

گلابش بر گل تر می‌فشاندند

Ҳама насрин барону машки
мӯён

همه نسرین بران و مشک مویان

Шуданд аз баҳри ҷами гирёни
Ва мӯён

شدند از بهر جم گریان و مویان

Хабар карданд моҳи анҷуман ро

خبر کردند ماه انجمن را

Гули он боғу сарви он
Чаман ро

گل آن باغ و سرو آن چمن را

Бурун омад чу гули сари масти
Ва раъно

برون آمد چو گل سر مست و رعنا

Ба як пероҳан аз харгоҳи
мино

به یک پیراهن از خرگاه مینا

Чу сарв аз боду қад аз
Бодаи моил

چو سرو از باد و قد از باده مایل

Мааш дар қалб ақраб карда
манзил

مهش در قلب عقرب کرده منزل

зи ранги оризаш рӯй ҳавои
лаъл

ز رنگ عارضش روی هوا لعل

Хами зулфаш дар оташ карда
Сад наъл

خم زلفش در آتش کرده صد نعل

Хиромон дар паии хуршеди
рӯйон

خرامان در پی خورشید رویان

Шуд андари ҳалқаи он машки бӯён

شد اندر حلقه آن مشک بویان