Гулӣ дид аз ҳавои пероҳанаши чок

گلی دید از هوا پیراهنش چاک

Маӣ аз осмони афтода дар хок

مهی از آسمان افتاده در خاک

зи пои афтодаи қадӣ ҳамбар сарв

ز پا افتاده قدی همبر سرو

Парида тӯтии ҳуш аз сари сарв

پریده طوطی هوش از سر سرو

Арақ бар ориз гулгун нишаста

عرق بر عارض گلگون نشسته

Ҳазорон ақд дар бар гули гусаста

هزاران عقد در بر گل گسسته

Чу нилӯфари гули сад барг дар об

چو نیلوفر گل صد برگ در آب

Шудаи бодоми чашмаш дар шукри хоб

شده بادام چشمش در شکر خواب

Гирифтаи домани лаълаши зумуррад

گرفته دامن لعلش زمرد

Дарии носуфта дар ваии лаълу басад

دری ناسفته در وی لعل و بسد

Дрли хуршедро по рафт дар гул

درل خورشید را پا رفت در گل

Бар ӯ чун зарра ошиқ шуд ба сад дил

بر او چون ذرّه عاشق شد به صد دل

Ба ҳиялат хуфта мезад роҳи бедор

به حیلت خفته می‌زد راه بیدار

Ба санъати баради мастии рахти ҳушёр

به صنعت برد مستی رخت هشیار

Малик чун сояи биҳуши аўФтодаҳ

ملک چون سایه بیهوش اوفتاده

Фарози сояи хуршеди истода

فراز سایه خورشید ایستاده

Сеӣ сарв аз ду наргис жола ангехт

سهی سرو از دو نرگس ژاله انگیخت

Гулобӣ чанд бар барги самани рехт

گلابی چند بر برگ سمن ریخت

Сабо бо чини зулфаш буд дмсоз

صبا با چین زلفش بود دمساز

Димоғи хуфтаи бӯеи барад аз он роз

دماغ خفته بویی برد از آن راز

Ба фундуқи молаши таркон чин дод

به فندق مالش ترکان چین داد

Ду ҳиндӯро зи симин банд бикшод

دو هندو را ز سیمین بند بگشاد

Чу зулфи хештан бар хеши печид

چو زلف خویشتن بر خویش پیچید

Чу ашки худ дамӣ бар хок ғалтид

چو اشک خود دمی بر خاک غلتید

Сараш чун гарм шуд аз тоби хуршед

سرش چون گرم شد از تاب خورشید

зи хоби хуш бар омад шоҳи ҷамшед

ز خواب خوش بر آمد شاه جمشید

зи хоби хуш чу мижгонро бимолид

ز خواب خوش چو مژگان را بمالید

Ба бедории ҷамоли моҳ худ дид

به بیداری جمال ماه خود دید

Бар оварад аз дили шӯридаи оҳӣ

بر آورد از دل شوریده آهی

Чу моҳӣ шуд тапон аз баҳри моҳӣ

چو ماهی شد تپان از بهر ماهی

Парии рухи бозгашт аз пеши ҷамшед

پری رخ بازگشت از پیش جمشید

Хиромон шуд ба бурҷи хеши хуршед

خرامان شد به برج خویش خورشید

Бадв меҳроб гуфт оҳиста , эй шоҳ

بدو مهراب گفت آهسته، ای شاه

Чаҳ бархезад биҷузи расвоӣ аз роҳ !

چه برخیزد بجز رسوایی از راه!

зи оби дидаи кории брнхизд

ز آب دیده کاری برنخیزد

з рӯй дили ғубории брнхизд

ز روی دل غباری برنخیزد

Набошад бесиришку нолаи савдо

نباشد بی سرشک و ناله سودا

Вале ҳар чизро вақтеаст пайдо

ولی هر چیز را وقتی است پیدا

зи боронӣ ки тобистони баборад

ز بارانی که تابستان ببارد

Ба ғайр аз бори дил борӣ наёрад

به غیر از بار دل باری نیارد

Надории тоби анвори таҷаллӣ

نداری تاب انوار تجلی

Макун бисёр дидораши тмнӣ

مکن بسیار دیدارش تمنی

Таҳаммул бояду сабри андарин кор

تحمل باید و صبر اندرین کار

Таҳаммул кун дамӣ , худро нигаҳи дор

تحمل کن دمی، خود را نگه دار

Малик бархест чун бод аз гулистон

ملک برخاست چون باد از گلستان

Сӯй харгоҳ рафт афтону хезон

سوی خرگاه رفت افتان و خیزان

Ду дарҷи лаъл бо худ дошт ҷамшед

دو درج لعل با خود داشت جمشید

Фиристод он ду дарҷ аз баҳри хӯришад

فرستاد آن دو درج از بهر خورشد

Маи нави бурҷи дарҷ лаъл багушӯд

مه نو برج درج لعل بگشود

Ҳазорон Зуҳра дар як бурҷ бинмуд

هزاران زُهره در یک برج بنمود

Ба зери лаъли дарии сифти сари баст

به زیر لعل دری سفت سر بست

Гуҳар бинмуду дарҷ лаъл бишикаст

گهر بنمود و درج لعل بشکست

Ки ҳаст ин гавҳар аз оташ на аз хок

که هست این گوهر از آتش نه از خاک

Ҳазораш офарин бар гавҳари пок !

هزارش آفرین بر گوهر پاک!

Самани рухсори хуршеди гули андом

سمن رخسار خورشید گل اندام

Канизӣ дошт , гулбарги трии ном

کنیزی داشت، گلبرگِ طری نام

Ишорат кард гулбарги трӣ ро

اشارت کرد گلبرگ طری را

Ки рӯ берун бигӯ он ҷавҳарӣ ро

که رو بیرون بگو آن جوهری را

На лаъласт ин бад-ӣни зебу баҳо , чист

نه لعل است این، بدین زیب و بها چیست

Бигӯ то ин гуҳарҳоро баҳо чист

بگو تا این گهرها را بها چیست

Малик дар баҳри ҳайрат буд мадҳуш

ملک در بهر حیرت بود مدهوش

Бурун карда ҳадиси гавҳар аз гӯш

برون کرده حدیث گوهر از گوش

намедонист гуфтори самани рух

نمی‌دانست گفتار سمن رخ

Забон бикшод меҳробаш ба посух

زبان بگشاد مهرابش به پاسخ

Ки шоҳо , ин гуҳарҳои нисорӣ аст

که شاها، این گهرهای نثاری است

На зебои қабул шаҳриёрӣ аст

نه زیبای قبول شهریاری است

з ҳар ҷинсии гуҳар бо хеш дорам

ز هر جنسی گهر با خویش دارم

Агар фармони диҳӣ фардо биорам

اگر فرمان دهی فردا بیارم

Замин бӯсед хусрав гуфт шоҳо

زمین بوسید خسرو گفت شاها

Ба бурҷи некуии тобандаи моҳо

به برج نیکویی تابنده ماها

Нисору ҳадяро расми аъодт

نثار و هدیه را رسم اعادت

Ба шаҳр мо набошад расму одат

به شهر ما نباشد رسم و عادت

На ман гардуни дунам ҳар гуҳари кон

نه من گردونِ دونم هر گهر کان

Буруни орад , барад бозаш бидон кон

برون آرد، برد بازش بدان کان

Ман хокӣ ба хоки хори монам

من خاکی به خاک خوار مانم

з ҳар ҷинсӣ ки дорам брФшонм

ز هر جنسی که دارم برفشانم

Самани рухи пеши глрхи баради посух

سمن رخ پیش گلرخ برد پاسخ

Чу гули бушковату гуфто бо самани рух

چو گل بشکفت و گفتا با سمن رخ

Чунин бозоргон ҳаргиз надидам

چنین بازارگان هرگز ندیدم

Бад-ӣни ҳиммати ҷавон ҳаргиз надидам

بدین همت جوان هرگز ندیدم

Ғарибаст ин ки нокомии ғарибӣ

غریب است این که ناکامی غریبی

з мо ноёфта ҳаргизи насибӣ

ز ما نایافته هرگز نصیبی

Гуҳарҳои чунин бар мо бипошад

گهرهای چنین بر ما بپاشد

Чунин шахс аз гуҳар холӣ набошад

چنین شخص از گهر خالی نباشد

Ҳамоно гавҳараш пилкаст дар асл

همانا گوهرش پلک است در اصل

Ҳазорон офариниши бод бар асл

هزاران آفرینش باد بر اصل

« катоюн » ном , он маи доя эй Ашт

« کتایون» نام، آن مه دایه‌ای اشت

Ки аз ҳар донишии пероя Эй дошт

که از هر دانشی پیرایه‌ای داشت

Фиристодаш ба расми узри хоҳӣ

فرستادش به رسم عذر خواهی

Бпўшидш ба халъатҳои шоҳӣ

بپوشیدش به خلعت‌های شاهی

Аз он пас нофаҳои чин талаб кард

از آن پس نافه‌های چین طلب کرد

Ҳариру дибаҳи рангин талаб кард

حریر و دیبه رنگین طلب کرد

Сари бори матоъ чин кушоданд

سر بار متاع چین گشادند

зи дебои ҷомаҳо бар ҳам ниҳоданд

ز دیبا جامه‌ها بر هم نهادند

Шуд аз арзи ҳариру машки ориз

شد از عرض حریر و مشک عارض

Замин бо оризи хубони муъориз

زمین با عارض خوبان معارض

Ба ҳар сӯи табла анбар ниҳоданд

به هر سو طبله عنبر نهادند

Насими гулистон бар бод доданд

نسیم گلستان بر باد دادند

Малики ёқӯти ашк аз дида ме ронад

ملک یاقوت اشک از دیده می‌راند

Ниҳон дар зери лаби ин шеър мехонд :

نهان در زیر لب این شعر می‌خواند: