эй сабои хезу дамии доман харгаҳ бурдор

ای صبا خیز و دمی دامن خرگه بردار

Гӯшаи абри ниқоб аз рухи он ма бурдор

گوشه ابر نقاب از رخ آن مه بردار

Он самани рух ба всоқи дил мо ме ояд

آن سمن رخ به وثاق دل ما می‌آید

Хори ин роҳи манам хори ман аз раҳ бурдор

خار این راه منم خار من از ره بردار

Сад раҳати ҷон ба фидо рафт ва науфтод қабул

صد رهت جان به فدا رفت و نیفتاد قبول

Сари нуҳум бар сари Кувайти серум аз раҳ бурдор

سر نهم بر سر کویت سرم از ره بردار

Май баради боди саҳари пай ба сари кӯии ҳабиб

می‌برد باد سحر پی به سر کوی حبیب

эй дили хастаи паии бод саҳаргаҳ бурдор

ای دل خسته پی باد سحرگه بردار

Нақл кун нақл аз он лаб , на ба ваҷҳе ки шавад

نقل کن نقل از آن لب، نه به وجهی که شود

Огаҳи он наргис савдо зада , ногуҳ бурдор

آگه آن نرگس سودا زده، ناگه بردار

Ба фаррошии сабо ногоҳ бархест

به فراشی صبا ناگاه برخاست

Ба санъати доман харгаҳ барандохт

به صنعت دامن خرگه برانداخت

зи харгаҳ бар малик назора ме кард

ز خرگه بر ملک نظاره می‌کرد

Чу ғунча дар даруни дил пора ме кард

چو غنچه در درون دل پاره می‌کرد

Батон назораи дебоу коло

بتان نظاره دیبا و کالا

Бути чини фитнаи он қаду боло

بت چین فتنه آن قد و بالا

Навое дод аз он ҳар мутрибӣ ро

نوایی داد از آن هر مطربی را

Қсб бахшед ҳар шукри лабӣ ро

قصب بخشید هر شکر لبی را

Ба ҷӯш омад даруни ҷони муштоқ

به جوش آمد درون جان مشتاق

з тоқат шуд дилаши якборагии тоқ

ز طاقت شد دلش یکبارگی طاق

Малики ҷамшедро чун дид битоб

ملک جمشید را چون دید بیتاب

зи мҳрўёни иҷозати хости меҳроб

ز مهرویان اجازت خواست مهراب

Ки имшаби сӯии хони худ гароӣам

که امشب سوی خان خود گراییم

Агар умрӣ буд фардо биёем

اگر عمری بود فردا بیاییم

Малики сарбози пас чун зулфи печон

ملک سرباز پس چون زلف پیچان

Ҷудои гашт аз бар хуршеди тобон

جدا گشت از بر خورشید تابان

Ҳамин каз талъат хуршед шуд давр

همین کز طلعت خورشید شد دور

Чу соя бар замин афтод бе нур

چو سایه بر زمین افتاد بی نور

Дамӣ оҳаш раседӣ назд ноҳид

دمی آهش رسیدی نزد ناهید

Гуҳии ашкаши давидии сӯии хуршед

گهی اشکش دویدی سوی خورشید

Чу марворид шуд бар хоки ғалтон

چو مروارید شد بر خاک غلتان

Бар ӯ ҳалқа шудаи ҷамъи ғуломон

بر او حلقه شده جمع غلامان

Чу шамъ аз ишқи хуршеди дили афрӯз

چو شمع از عشق خورشید دل افروز

Ба сӯзу гиряи он шаб кард то рӯз

به سوز و گریه آن شب کرد تا روز

Дар он соъат чу пар шуд шамъи гардун

در آن ساعت چو پر شد شمع گردون

Чу чашми ошиқон аз ашк ва аз хӯн

چو چشم عاشقان از اشک و از خون

Ту гуфтӣ бахти гардуни чеҳраи бардошт

تو گفتی بخت گردون چهره برداشت

Ва ё аз рӯй гетии баҳраи бардошт

و یا از روی گیتی بهره برداشت

Ба пеши хештани шамъӣ бар афрӯхт

به پیش خویشتن شمعی بر افروخت

Ҳадис андар гирифту шамъ май сӯхт

حدیث اندر گرفت و شمع می‌سوخت

Чу шамъаш буд резони дмъ бар дмъ

چو شمعش بود ریزان دمع بر دمع

зи сӯзиш гиря меафтод бар шамъ

ز سوزش گریه می‌افتاد بر شمع

Чу шамъ аз равшаноӣ ашк ме ронад

چو شمع از روشنایی اشک می‌راند

Ба сӯзи ин қитъаро бо шамъ мехонд :

به سوز این قطعه را با شمع می‌خواند: