Малик бо шамъ гуфт эй гарми рӯ , нарм !
ملک با شمع گفت ای گرم رو، نرم!
Ман андари оташам бар ман машав гарм
من اندر آتشم بر من مشو گرم
Нагуфтӣ раҳравонро раҳи намоям ?
نگفتی رهروان را ره نمایم؟
Нагуфтӣ ошиқонро пешвоем ?
نگفتی عاشقان را پیشوایم؟
Ман ошиқи дарин шабҳои танҳо
من عاشق درین شبهای تنها
зи роҳ афтодаам , роҳем бинмо
ز راه افتاده ام، راهیم بنما
Ҷавобии хост додани шамъи бозаш
جوابی خواست دادن شمع بازش
Забони андар даҳан бигирифт газаш
زبان اندر دهن بگرفت گازش
Ки ҳони шмъо , ба ҷой хеш биншин
که هان شمعا، به جای خویش بنشین
Мазан бо шоҳи лофи ишқи чандин
مزن با شاه لاف عشق چندین
Ба об аввал башу сад раҳи даҳон ро
به آب اول بشو صد ره دهان را
Дигар бигушо ба зикр ӯ забон ро
دگر بگشا به ذکر او زبان را
Малики ҷамшед шамъ ошиқонаст
ملک جمشید شمع عاشقانست
Дами андари каш ки субҳ содиқ онаст
دم اندر کش که صبح صادق آنست
зи сар берун кун ин савдоу сафро
ز سر بیرون کن این سودا و صفرا
Забонро қатъ кун , варна ҳамин ҷо
زبان را قطع کن، ورنه همین جا
Турои ин субҳи меҳри афрӯзи олам
ترا این صبح مهر افروز عالم
Ба ҷой хеш бинишонад ба як дам
به جای خویش بنشاند به یک دم
з ногуҳ шуд ҳавои хонаи равшан
ز ناگه شد هوای خانه روشن
Дар омад субҳ бо машъали зи равзан
در آمد صبح با مشعل ز روزن
Маликро гуфт он шамъи дили афрӯз
ملک را گفت آن شمع دل افروز
Ҳавои боғ ва насрин дорад имрӯз
هوای باغ و نسرین دارد امروز
Ба боғи хулди ризвон бор додаш
به باغ خلد رضوان بار دادش
Гулистонӣ ба бустон кор додаш
گلستانی به بستان کار دادش
Ҳамаи асбоб ъушрат шуд муҳайё
همه اسباب عشرت شد مهیا
Ҳузури шоҳ дар меёбад онҷо
حضور شاه در مییابد آنجا
Малик чун ганҷ шуд зони кунҷи берун
ملک چون گنج شد زآن کُنج بیرون
зи хозини хости дарҷӣ дар макнун
ز خازن خواست درجی دُر مکنون
Бар меҳроб будаш дарҷӣ аз зар
بر مهراب بودش درجی از زر
Чу нори оканда аз ёқӯти аҳмар
چو نار آکنده از یاقوت احمر
Дар он ҳар гавҳарии беруни ёқӯт
در آن هر گوهری بیرون یاقوت
Ки меарзед хокаши хӯни ёқӯт
که می ارزید خاکش خون یاقوت
Дигар Шаҳнозро бо арғунуни соз
دگر شهناز را با ارغنون ساز
Чу шукр додашон аз пардаи овоз
چو شکّر دادشان از پرده آواز
Бадишон гуфт соз роҳ созед
بدیشان گفت سازِ راه سازید
Навой базм шоҳаншоҳ созед
نوای بزم شاهنشاه سازید
Сарой ӯ мақомӣ бас бузургаст
سرای او مقامی بس بزرگست
Парасторяши номӣ бас бузургаст
پرستاریش نامی بس بزرگست
Шумо дар парда ам будед муҳаррам
شما در پردهام بودید محرم
Кунун ҷон маро бошед ҳамдам
کنون جان مرا باشید همدم
Маро кардед умрии длнўозӣ
مرا کردید عمری دلنوازی
Бибояд кардан акнӯн чора созӣ
بباید کردن اکنون چارهسازی
Ба дастони чора корам биҷавӣед
به دستان چارهٔ کارم بجویید
Бадв дар пардаи роз ман бигӯед
بدو در پرده راز من بگویید
Бибояд сохтан дар ҳар мақомӣ
بباید ساختن در هر مقامی
Ки бошад ҳар мақомиро каломӣ
که باشد هر مقامی را کلامی
Бинолед аз ҳадиси шоҳи Шаҳноз
بنالید از حدیث شاه شهناز
Баромади сад хурӯш аз арғунуни соз
برآمد صد خروش از ارغنون ساز
Шукр дар оташ ғам рафт бо авд
شکر در آتش غم رفت با عود
Бар омад аз дили авду шукри дӯд
بر آمد از دل عود و شکر دود
Чу чанг аз ғам харошиданд рухсор
چو چنگ از غم خراشیدند رخسار
Ки мебоист кардани пушт бар ёр
که میبایست کردن پشت بر یار
Гуҳӣ дар доманаш часбӣд шукр
گهی در دامنش چسبید شکر
Гуҳӣ ҳамчун магас зад даст бар сар
گهی همچون مگس زد دست بر سر
Ки шоҳо , аз чаҳ шукрро харидӣ
که شاها، از چه شکر را خریدی
Ба сад зебу баҳояш бар кашидӣ
به صد زیب و بهایش بر کشیدی
Магар якборагӣ дидӣ гаронаш
مگر یکبارگی دیدی گرانش
Ки хоҳӣ кард нақли дигаронаш
که خواهی کرد نقل دیگرانش
Ба шукри прўридндт ба сад ноз
به شکر پروریدندت به صد ناز
Гули андомо , макун хуй аз шукри боз
گلانداما، مکن خوی از شکر باز
Буруни афканди рози пардаи Шаҳноз
برون افکند راز پرده شهناز
Навое кард андари пардаи оғоз
نوایی کرد اندر پرده آغاز
Ҳаме зад дастҳо бар сар ба зорӣ
همی زد دستها بر سر به زاری
Ҳаме кард арғунунаши дастёрӣ
همی کرد ارغنونش دستیاری
Ки мо бо Зуҳра Заҳро бисозем
که ما با زهرهٔ زهرا بسازیم
Агар моро бисӯзӣ мо бисозем
اگر ما را بسوزی ما بسازیم
Навозиш ёфтӣ ҳар рӯзи сад роҳ
نوازش یافتی هر روز صد راه
зи мо мгсл чу тори чанг ногоҳ
ز ما مگسل چو تار چنگ ناگاه
Бар эшон ҳар нафас медод ҷами дам
بر ایشان هر نفس میداد جم دم
Дар ахр бо малики гаштанди ҳамдам
در اخر با ملک گشتند همدم
Хиромон бар дар он боғ шуд шоҳ
خرامان بر در آن باغ شد شاه
Канизон чун ситора дар паии моҳ
کنیزان چون ستاره در پی ماه
Чу рӯй худ биҳиштӣ дид хуррам
چو روی خود بهشتی دید خرم
Гулу насрину сунбули руста бо ҳам
گل و نسرین و سنبل رسته با هم
Равони оби равони по дар слосл
روان آب روان پا در سلاسل
Равони сарви чаман то соқ дар гул
روان سرو چمن تا ساق در گل
Қимории савтҳо афканда дар ҳам
قماری صوتها افکنده در هم
Чанораши синаҳо кӯбанда бар ҳам
چنارش سینهها کوبنده بر هم
Ғуломони дасту поиш бӯса доданд
غلامان دست و پایش بوسه دادند
Канизони пеши рӯйиш сар ниҳоданд
کنیزان پیش رویش سر نهادند
Амири маҷлиси он Шаҳнозро хонд
امیر مجلس آن شهناز را خواند
Фарози тахти хешаши барад ва бинишонад
فراز تخت خویشش برد و بنشاند
Чунин бошад карам , иззати برارد
چنین باشد کرم، عزت برآرد
Карямонро ҳамаи кас дӯст дорад
کریمان را همه کس دوست دارد
Агар хоҳии бузургӣ , ҳамчуи дарё
اگر خواهی بزرگی، همچو دریا
Лаби худро ба об кас меало
لب خود را به آب کس میالا
Чу наргиси ҳарки аз зар дорад афсар
چو نرگس هرکه از زر دارد افسر
Ба симу зари форумии новирди сар
به سیم و زر فرومیناورد سر
Малик ҳар тӯҳфае коўрд бо хеш
ملک هر تحفهای کآورد با خویش
Якояки маи рухони бурданд дар пеш
یکایک مه رخان بردند در پیش
Канизонро ба даҳлези ҳарами барад
کنیزان را به دهلیز حرم برد
Ба лолоёни он даргоҳ биспурад
به لالایان آن درگاه بسپرد
Ки ӣнони мутриб парда саройанд
که اینان مطرب پرده سرایند
Сазовор дар парда саройанд
سزاوار در پرده سرایند
Гул харгаҳ нишин моҳи қсби пӯш
گل خرگه نشین ماهِ قَصَب پوش
зи дарҷи шоҳ дар мекард дар гӯш
ز درج شاه دُر میکرد در گوش
Дарун парда хонд он мутрибон ро
درون پرده خواند آن مطربان را
Кашид андари сухани ширини лабон ро
کشید اندر سخن شیرین لبان را
Ҳадиси чину ҳол шоҳ пурсед
حدیث چین و حال شاه پرسید
Саросари гирди пой ҳавз гардид
سراسر گِرد پای حوض گردید
Даромад тӯтии шукр ба овоз
درآمد طوطی شکر به آواز
эй шавқ дар дил кард парвоз
همای شوق در دل کرد پرواز
Аз он пас арғунуни бнўохти оҳанг
از آن پس ارغنون بنواخت آهنگ
Ҳумоюни пардаи худ сохт бо чанг
همایون پرده خود ساخت با چنگ
Ба илм оварад дар кори ин амал ро
به علم آورد در کار این عمل را
зи қавл шоҳ бархонад ин ғазалро :
ز قول شاه برخواند این غزل را: