Чаҳ манзиласт ки хокаши насим ҷон дорад

چه منزل است که خاکش نسیم جان دارد

Ҳавои рӯҳ ва шаш роҳат равон дорад

هوای روح و شش راحت روان دارد

Ҳдиқаҳ эй з биҳиштасту манзилии зи фалак

حدیقه‌ای ز بهشت است و منزلی ز فلک

Ки ҳур бар тарафу моҳ дар миён дорад

که حور بر طرف و ماه در میان دارد

Фироқи дил ба чунин манзиласт кин манзил

فراغ دل به چنین منزلست کاین منزل

Фурӯғӣ аз рухи он моҳ длстон дорад

فروغی از رخ آن ماه دلستان دارد

Дил гирифта ҳавоем дарин сарои бустон

دل گرفته هوایم درین سرا بستان

Кбўтрист ки ба сарв ошён дорад

کبوتریست که به سرو آشیان دارد

Ба ҳар канор ва ба ҳар гӯшае ки ме нагарм

به هر کنار و به هر گوشه‌ای که می‌نگرم

зи оби дидаи мо чашмае равон дорад

ز آب دیده ما چشمه‌ای روان دارد

Гумон мабар ки касе ҷони баради зи манзили ишқ

گمان مبر که کسی جان برد ز منزل عشق

Агар ба ҷои яке ҷони ҳазор ҷон дорад

اگر به جای یکی جان هزار جان دارد

Барои васли ту тарки ҳама ҷаҳон гуфтам

برای وصل تو ترک همه جهان گفتم

Ки ҳар ки васл ту дорад , ҳама ҷаҳон дорад

که هر که وصل تو دارد، همه جهان دارد

Биҷӯ нишони дили ман зи тири ғамзаи хеш

بجو نشان دل من ز تیر غمزه خویش

Ки тири ғамзаи ту аз дилам нишон дорад

که تیر غمزه تو از دلم نشان دارد

Шукр низ аз забони мейри муштоқ

شکر نیز از زبان میر مشتاق

Адо кард ин ғазал бар қавли ушшоқ

ادا کرد این غزل بر قول عشاق

Глрхо бархез ва бинишон сарвро бар тарафи ҷӯй

گلرخا برخیز و بنشان سرو را بر طرف جوی

Рӯй бинмоӣу рухи гулро ба хӯн дил бишӯй

روی بنمای و رخ گل را به خون دل بشوی

Сояро гӯ бо рухи ман дар қафои худ Марв

سایه را گو با رخ من در قفای خود مرو

Сарвро бо қади ман гӯ бар канори ҷӯи Марвӣ

سرو را با قد من گو بر کنار جو مروی

Булбул ар гулро тақозо мекунад айбаш макун

بلبل ار گل را تقاضا می‌کند عیبش مکن

Инчунин ваҷҳеи куҷо ҳосил шавад бе гуфту гӯй

اینچنین وجهی کجا حاصل شود بی گفت و گوی

Домани афшон , эй гули хандон , чмони шӯ дар чаман

دامن افشان، ای گل خندان، چمان شو در چمن

То барафшонад чу гули домани баҳор аз рангу буи

تا بَرَافشاند چو گل دامن بهار از رنگ و بوی

Зоҳир ар гардӣда будӣ гӯии симини ғабғабат

ظاهر ار گردیده بودی گوی سیمین غبغبت

Кам задӣ гӯии балоғати булбул бисёр гӯй

کم زدی گوی بلاغت بلبل بسیار گوی

Шонаи сонам дар сари савдоӣ зулфат карда сар

شانه سانم در سر سودای زلفت کرده سر

Нестам ойӣнаи ойин кӯ кунад хизмат ба рӯй

نیستم آیینه آیین کو کند خدمت به روی

Ба даст афшон даромад сарви озод

به دست افشان درآمد سرو آزاد

зи мурғон чаман бархест фарёд

ز مرغان چمن برخاست فریاد

Шароби ишқу нори ҳасан дар сар

شراب عشق و نار حسن در سر

Қадаҳ дар дасту шоҳид дар баробар

قدح در دست و شاهد در برابر

Сар хуршед шуд гарм аз ҳрораҳ

سر خورشید شد گرم از حراره

Чу маи ҷайби қсбро кард пора

چو مه جیب قصب را کرد پاره

Нишот ва Комронӣ кард хуршед

نشاط و کامرانی کرد خورشید

Бар эшон зар фишонӣ кард ҷамшед

بر ایشان زر فشانی کرد جمشید

Ғании гашти арғунуни соз аз навоҳо

غنی گشت ارغنون ساز از نواها

Бапушед аз қсби шукри қабоҳо

بپوشید از قصب شکر قباها

Нишоти ангезро гуфт эй шукри рез

نشاط انگیز را گفت ای شکر ریز

Ту низ оғоз кун шеърии диловез

تو نیز آغاز کن شعری دلاویز

Аз он шеърӣ ки васф улҳол бошад

از آن شعری که وصف الحال باشد

На зон қавлӣ ки қил ва қол бошад

نه زان قولی که قیل و قال باشد

Ҳадисӣ кон биорад ошноӣ

حدیثی کان بیارد آشنایی

Бубахшад ҷону дилро равшаноӣ

ببخشد جان و دل را روشنایی

Нишоти ангези гӯш авд бартофт

نشاط انگیز گوش عود برتافت

Гуҳар дар ҷомаи абрешимин бофт

گهر در جامه ابریشمین بافت

Набот аз пистаи ширин равон кард

نبات از پسته شیرین روان کرد

Ба рӯй чанг бар фундуқ фишон кард

به روی چنگ بر فندق فشان کرد

Ба чанги ин матлаъи мавзуни дромўхт

به چنگ این مطلع موزون درآموخت

Рухи хуршед аз он матлаъ барафрӯхт

رخ خورشید از آن مطلع بَراَفروخت