эй миваи расидаи з бустон кистӣ
ای میوهٔ رسیده، ز بستان کیستی؟
Ваии ояти нави даромада дар шан кистӣ
وی آیت نو درآمده، در شان کیستی؟
Ҷонҳо гирифтаанд дар миёни туро чу шамъ
جانها گرفتهاند در میان ترا چو شمع
Ҷонати фидои чароғ шабистон кистӣ
جانت فدا، چراغ شبستان کیستی؟
Ҳаркас ба буии васл ту дорад дилии кабоб
هرکس به بوی وصل تو دارد دلی کباب
Маълум нест худ ки ту меҳмон кистӣ
معلوم نیست خود که تو مهمان کیستی
Ҷонҳо ба ғами Фрўшдаҳи андари ҳавои ту
جانها به غم فروشده اندر هوای تو
Бории ту хуш бар омадае , ҷон кистӣ
باری تو خوش بر آمدهای، جان کیستی؟
эй дил машав зи ишқи парешон ва ҷамъ бош
ای دل مشو ز عشقْ پریشان و جمع باش
Аввал нигоҳ кун ки парешон кистӣ
اول نگاه کن که پریشان کیستی
Ғазалро чун бидид , омад Фрўдошт
غزل را چون بدید، آمد فروداشت
Барин қавли арғунуни овози бардошт
برین قول ارغنون آواز برداشت
эй дили ман бар сари паймони ту
ای دل من بر سر پیمان تو
Ҷону дили ман шудаи қурбони ту
جان و دل من شده قربان تو
Ҷони манӣ , ҷони манӣ , ҷони ман
جان منی، جان منی، جان من
Он туам , он туам , он ту
آن توام، آن توام، آن تو
Умри азизам ҳама хоҳад гузашт
عمر عزیزم همه خواهد گذشت
Дар сари зулфин парешони ту
در سر زلفین پریشان تو
эй сари зулфи ту шабистони моҳ
ای سر زلف تو شبستان ماه
Матлаъи хуршеди гиребони ту
مطلع خورشید گریبان تو
Умр бидон бод фишонам чу шамъ
عمر بدان باد فشانم چو شمع
Коўрдми буии гулистони ту
کآورَدَم بوی گلستان تو
Чу Шаҳнози ин ғазал бар чанги бнўохт
چو شهناز این غزل بر چنگ بنواخت
Санам зад ҷомаи чоку хирқаи андохт
صنم زد جامه چاک و خرقه انداخت
Сеӣ сарв аз ҳаво дар ҷунбиш омад
سهی سرو از هوا در جنبش آمد
Замин ҳамчун само дар гардиш омад
زمین همچون سما در گردش آمد
Ба рақсидани санавбар вор бархест
به رقصیدن صنوبر وار برخاست
зи сарву норван зинҳор бархест
ز سرو و نارون زنهار برخاست
Чунон шуд бар замини хуршед дар чарх
چنان شد بر زمین خورشید در چرخ
Ки шуд бе хештани ноҳид бар чарх
که شد بی خویشتن ناهید بر چرخ
Навой парда Шаҳноз шуд рост
نوای پردهٔ شهناز شد راست
Ҳаво дар ҷунбиш омад парда бархест
هوا در جنبش آمد پرده برخاست
Чу оташи зи обгина рӯй гулгун
چو آتش ز آبگینه روی گلگون
зи харгаҳи акси маи андохти берун
ز خرگه عکس مه انداخت بیرون
зи аксаш бесукӯн шуд ҷони ҷамшед
ز عکسش بیسکون شد جان جمشید
Бар об афтод гӯйии акси хуршед
بر آب افتاد گویی عکس خورشید
Малик чун ғамза ӯ маст гашта
ملک چون غمزه او مست گشته
Чу зулфи дилбараши по баст гашта
چو زلف دلبرش پابست گشته
Аннани ихтиёр аз дасти рафта
عنان اختیار از دست رفته
Камони бишкастаи тир аз шасти рафта
کمان بشکسته تیر از شست رفته
Чу наргиси саргарони гашташи зи мастӣ
چو نرگس سرگران گشتش ز مستی
з боло кард сурӯши майли пастӣ
ز بالا کرد سروَش میل پستی
Маликро ҷом май чун сарнигӯн шуд
ملک را جام می چون سرنگون شد
з май атрофи рӯйиши лола гаван шуд
ز می اطراف رویش لالهگون شد
Шукрро гуфт ҷами хез ва дарёб
شکر را گفت جم خیز و دریاب
Ки чун чашми худ аз мастӣаст дар хоб
که چون چشم خود از مستی است در خواب
Чу холаши бистарии афкани зи насрин
چو خالش بستری افکن ز نسرین
зи барги арғавонаши сози болин
ز برگ ارغوانش ساز بالین
Чу бахташ бош шаб то рӯзи бедор
چو بختش باش شب تا روز بیدار
зи чашми душманонаши гӯш май дор
ز چشم دشمنانش گوش میدار
Шукр чун гули даровардаш ба оғӯш
شکر چون گل درآوردش به آغوش
Ғуломонаши буруни бурданд бар дӯш
غلامانش برون بردند بر دوش
Бгстрднди фаршаш бар лаби ҷӯй
بگستردند فرشش بر لب جوی
Шукри болини хусрави сохт зонуӣ
شکر بالین خسرو ساخت زانوی
Гулу беду канори обу маҳтоб
گل و بید و کنار آب و مهتاب
Шукри бедору хусрав дар шукри хоб
شکر بیدار و خسرو در شکر خواب
Сабо бархестӣ ҳар соъат аз ҷой
صبا برخاستی هر ساعت از جای
Гуҳаш бар сари давидии гоҳ бар пой
گهش بر سر دویدی گاه بر پای
Гуҳии мурғ саҳар гуфтӣ фасона
گهی مرغ سحر گفتی فسانه
Гуҳии об равон мезад тарона
گهی آب روان میزد ترانه
зи сӯсани сохт сарви нозро ҷой
ز سوسن ساخت سرو ناز را جای
Гирифташ дар канори оби равони пой
گرفتش در کنار آب روان پای
Аз он маҷлис чу берун рафт ҷамшед
از آن مجلس چو بیرون رفت جمشید
зи хилвати хона берун рафт хуршед
ز خلوتخانه بیرون رفت خورشید
Хиромон кард симин бесутун ро
خرامان کرد سیمین بیستون را
Бихонад андари паии худ арғунун ро
بخواند اندر پی خود ارغنون را
Чу товусии равон дар паии тзрўӣ
چو طاووسی روان در پی تذروی
Сар обӣ гузиду пои сарвӣ
سرِ آبی گُزید و پای سروی
Нишасту арғунунро пеш худ хонд
نشست و ارغنون را پیش خود خواند
з ҳар ҷинсӣ ва ҳар навъе сухан ронад
ز هر جنسی و هر نوعی سخن راند
Нахусташ гуфт кин мард ҷавон кист
نخستش گفت کاین مرد جوان کیست
Чунин ошуфтау шӯрида аз чист
چنین آشفته و شوریده از چیست
Агар дорад сари бозоргонӣ
اگر دارد سر بازارگانی
Муносиб нест ин гавҳар фишонӣ
مناسب نیست این گوهر فشانی
Баронам кин ҷавон бозоргон нест
برآنم کاین جوان بازارگان نیست
Ки дар ваии шева бозорён нест
که در وی شیوه بازاریان نیست
Дил ман медиҳад ҳар дами гувоҳӣ
دل من میدهد هر دم گواهی
Ки ӯ дарӣаст аз дарёии шоҳӣ
که او دُرّی است از دریای شاهی
Басӣ гуфт ин сухан бо арғунуни соз
بسی گفت این سخن با ارغنون ساز
намекард арғунуни зини пардаи овоз
نمیکرد ارغنون زین پرده آواز
зи мутриби моҳи қавлии рост май хост
ز مطرب ماه قولی راست میخواست
Наме гашт ӯ ба гирди пардаи рост
نمیگشت او به گرد پردهٔ راست
Аз он пас пеши худ Шаҳнозро хонд
از آن پس پیش خود شهناز را خواند
Азин маънии басӣ бо ӯ сухан ронад
ازین معنی بسی با او سخن راند
Ба овоз омад он мурғи хуши овоз
به آواز آمد آن مرغ خوش آواز
Ҷавобӣ дод хуши товусро боз
جوابی داد خوش طاووس را باز
Ки мо мурғон бустон ошёнем
که ما مرغان بستان آشیانیم
Ҳадиси қофу анқоро чаҳ донем
حدیث قاف و عنقا را چه دانیم
Агар бахше ба ҷони зинҳори мо ро
اگر بخشی به جان زنهار ما را
Кунем ин роз бар шаҳи ошкоро
کنیم این راز بر شه آشکارا
Ба алмоси сухан ёқӯт сифтанд
به الماس سخن یاقوت سفتند
Сухани зоғоз то анҷом гуфтанд
سخن زآغاز تا انجام گفتند
Чу бар ҷамшеди меҳраши гармтар гашт
چو بر جمشید مهرش گرمتر گشت
Ба хӯни гулбарг ӯ аз шармтар гашт
به خون گلبرگ او از شرم تر گشت
Ҳадисии чарбу ширин буду дархурад
حدیثی چرب و شیرین بود و درخورد
Ба ъмдои рӯ турш карду фурӯи барад
به عمداً رو ترش کرد و فرو برد
Чу сарвӣ аз канор ҷӯй бархест
چو سروی از کنار جوی برخاست
Ба қади хеши бустонро биёрост
به قد خویش بستان را بیاراست
Санавбари вор дар бустони чмони гашт
صنوبر وار در بستان چمان گشت
Ҳаме зад чун сабои гирди чамани гашт
همیزد چون صبا گرد چمن گشت
Дар он маҳтоб мегардид хуршед
در آن مهتاب میگردید خورشید
Ду мутриб дар пайаш бар шакли ноҳид
دو مطرب در پیاَش بر شکل ناهید
Чу гул бар арғунун мекард нозаш
چو گل بر ارغنون میکرد نازش
Чу булбули арғунуни андари навозиш
چو بلبل ارغنون اندر نوازش
Гулаши ранги рух аз маҳтоб май барад
گلش رنگ رخ از مهتاب میبرد
Ба ғамзаи наргисонро хоб май барад
به غمزه نرگسان را خواب میبرد
Хиромони он баҳори нўшкФтаҳ
خرامان آن بهار نوشکفته
Биёмад бар сари болини хуфта
بیامد بر سر بالین خفته
Нигорӣ дид зебои рафта аз даст
نگاری دید زیبا رفته از دست
Ду чашмаши хуфта бар барги самани маст
دو چشمش خفته بر برگ سمن مست
Хаттӣ бар лола аз анбар кашида
خطی بر لاله از عنبر کشیده
Ба хӯбии лоларо хати дркшидаҳ
به خوبی لاله را خط درکشیده
Шукр чун дид моҳи харгаҳӣ ро
شکر چون دید ماه خرگهی را
Хиромон бар чамани сарви сеӣ ро
خرامان بر چمن سرو سهی را
Дар оби нилгуни афтодаи маҳтоб
در آب نیلگون افتاده مهتاب
Маӣ дар обу моҳӣ бар лаби об
مهی در آب و ماهی بر لب آب
Маликро хост додани зони бишорат
ملک را خواست دادن زآن بشارت
Ба шукр кард ширини лаби ишорат
به شکر کرد شیرین لب اشارت
Ки кам гӯи блбло камтар кун ошӯб
که کم گو بلبلا کمتر کن آشوب
Як имшаби хоби хуш бар гули мёшўб
یک امشب خواب خوش بر گل میاشوب
Агарчӣ барги гули ошуфтаи аввалӣ
اگرچه برگ گل آشفته اولی
Валикин хуфтааст ӯ , хуфтаи аввалӣ
ولیکن خفته است او، خفته اولی
Дар он маҳтоби чашми андохт бар шоҳ
در آن مهتاب چشم انداخت بر شاه
Назар фарқӣ накард аз шоҳ то моҳ
نظر فرقی نکرد از شاه تا ماه
Валикин дошт хусрави анбарин фарқ
ولیکن داشت خسرو عنبرین فرق
Набӯд андар майонаш ғайри ин фарқ
نبود اندر میانش غیر این فرق
Дигар шабҳо малики бедор будӣ
دگر شبها ملک بیدار بودی
Ҳамаи шаби дидааш хўнбор будӣ
همه شب دیدهاش خونبار بودی
Шаби торӣ ба мижгони лаъл май сифт
شب تاری به مژگان لعل میسفت
зи оҳу нолааш мардум наме хуфт
ز آه و نالهاش مردم نمیخفت
Ҳаме гардиду чашмаши хоб май ҷуст
همیگردید و چشمش خواب میجست
Хаёли хоби хуш дар об май ҷуст
خیال خواب خوش در آب میجست
Шабии комади нигориши чашми бедор
شبی کامد نگارش چشم بیدار
Задӣ бар дида гуфтӣ хоби мсмор
زدی بر دیده گفتی خواب مسمار
Ба пои худ чу давлат бар дар омад
به پای خود چو دولت بر در آمد
Сабки хобгаронаш бар сар омад
سبک خوابِ گرانش بر سر آمد
Ҳамаи чизе ба вақти хеш бояд
همه چیزی به وقت خویش باید
Ки бегаи хоби нӯшин хуш наёяд
که بیگه خواب نوشین خوش نیاید
Нагашт он шаби гули хусрави шукуфта
نگشت آن شب گل خسرو شکفته
Чунин бошад чу бошад бахти хуфта
چنین باشد چو باشد بخت خفته
Сабк рӯҳӣ намӯд он рӯҳи сонӣ
سبک روحی نمود آن روح ثانی
Валикин хоб кард он шаби гаронӣ
ولیکن خواب کرد آن شب گرانی
Нишоти ангезсозӣ бо навои сохт
نشاط انگیز سازی با نوا ساخت
Ба овози ҳазини ин шеър пардохт
به آواز حزین این شعر پرداخت