Зиҳии ду наргиси чашмат дар арғунуни хуфта
زهی دو نرگس چشمت در ارغنون خفته
Ду тарки масти ту бо тир ва бо камони хуфта
دو ترک مست تو با تیر و با کمان خفته
Кулолаи ?ути зи канори ту сохтаи болин
کلالهات ز کنار تو ساخته بالین
зи барг гул зада харгоҳ ва дар миёни хуфта
ز برگ گل زده خرگاه و در میان خفته
Фитода бар самани оризати ду холи сиёҳ
فتاده بر سمن عارضت دو خال سیاه
Ду зангӣанд бар атрофи бӯстони хуфта
دو زنگیاند بر اطراف بوستان خفته
Чаҳ зони ду донаи мишкӣн ба мо расад ки турост
چه زآن دو دانه مشکین به ما رسد که تراست
Ҳазор мӯрча бар гирди гулистони хуфта
هزار مورچه بر گرد گلستان خفته
Кашида бар чамании сояи бонӣ аз абрӯ
کشیده بر چمنی سایهبانی از ابرو
Ду тарки масти ту дар зери соябони хуфта
دو ترک مست تو در زیر سایبان خفته
Тан чу сими ту ганҷӣаст шоягони вонгаҳ
تن چو سیم تو گنجی است شایگان وآنگه
Ду мор бар сари он ганҷи шоягони хуфта
دو مار بر سر آن گنج شایگان خفته
Хаёли чашми хушатро ки фитнааст ба хоб
خیال چشم خوشت را که فتنه است به خواب
Ба ҳол худ бигзораш ҳам ончунон хуфта
به حال خود بگذارش هم آنچنان خفته
Дило бирав шукрии зони даҳони бдзд ва биор
دلا برو شکری زآن دهان بدزد و بیار
Чунон казон нашуд огоҳи ногаҳони хуфта
چنان کزان نشد آگاه ناگهان خفته
зи чашму ғамза ки ҳастанд посбононаш
ز چشم و غمزه که هستند پاسبانانش
Дило матарс ки ҳастанд ин ва он хуфта
دلا مترس که هستند این و آن خفته
Санами ҳайрон дар он гулбаргу шамшод
صنم حیران در آن گلبرگ و شمشاد
Ба зери лаб дар , ин назм ме дод
به زیر لب در، این نظم میداد
Чашми махмури ту то дар хоби мастӣ хуфта аст
چشم مخمور تو تا در خواب مستی خفته است
Аз хумори чашми мастати олимӣ ошуфта аст
از خمار چشم مستت عالمی آشفته است
Дил чу дар миҳроби абрӯи чашм масташ дид гуфт
دل چو در محراب ابرو چشم مستش دید گفت
Кофари сармаст дар миҳроби байн чун хуфта аст
کافر سرمست در محراب بین چون خفته است
Сунбулатро баси парешони ҳол май байнам , магар
سنبلت را بس پریشان حال می بینم، مگر
Боди субҳ аз ҳоли мо бо ӯ ҳадисӣ гуфта аст
باد صبح از حال ما با او حدیثی گفته است
Дидаи борӣки байнам дар шаби торики ҳиҷр
دیده باریک بینم در شب تاریک هجر
Бас ки бар ёди лабати дарҳои Аммон суфта аст
بس که بر یاد لبت دُرهای عمان سفته است
Хоки роҳати хостам рафтан ба мижгон ақл гуфт
خاک راهت خواستم رُفتن به مژگان عقل گفت
Нест ҳоҷати каши сабои сад раҳ ба гесу рафта аст
نیست حاجت کَش صبا صد ره به گیسو رفته است
Оқибати ҳам сар ба ҷое барканд ин хӯни дил
عاقبت هم سر به جایی برکند این خون دل
Каз ғами савдои ту дил дар дарун бнҳФаҳ аст
کز غم سودای تو دل در درون بنهفه است
Чу ахгар кард хуршеди ин амал ро
چو اخگر کرد خورشید این عمل را
Маии дигари Фрўхўонди ин ғазал ро
مهی دیگر فروخواند این غزل را
Биёи соқӣ , биё , ҷомӣ дар андоз
بیا ساقی، بیا، جامی در انداز
Ҳиҷоби мо зи пеши мо бар андоз
حجاب ما ز پیش ما بر انداز
Бирав моҳо , ба кӯй ӯ фурӯи шӯ
برو ماها، به کوی او فرو شو
Биё эй шамъ ва дар поиш сар андоз
بیا ای شمع و در پایش سر انداز
Ҳаво чун соғари об рӯй мо рехт
هوا چون ساغر آب روی ما ریخت
зи лаълати оташӣ дар соғар андоз
ز لعلت آتشی در ساغر انداز
Чу хусбӣ хезу рахт хоб бурдор
چو خُسبی خیز و رخت خواب بردار
зи хлўтхонаҳи мо бар дар андоз
ز خلوتخانه ما بر در انداز
Чу гулгар суҳбатам май хоҳӣ аз ҷон
چو گل گر صحبتم میخواهی از جان
Ба шаб дар зери паҳлу бистар андоз
به شب در زیر پهلو بستر انداز
Вагар чун зулфи майли рӯми дорӣ
وگر چون زلف میل روم داری
Ба трсоӣии салибӣ дар бар андоз
به ترسائی صلیبی در بر انداز
Ҳамон дами чангро бнўохти ноҳид
همان دم چنگ را بنواخت ناهید
Адо кард ин ғазал дар васфи хуршед
ادا کرد این غزل در وصف خورشید