Баҳори афрӯз чун шеърии барангехт

بهار افروز چون شعری برانگیخت

Дили гул боз шуд зар бар сараши рехт

دل گل باز شد زر بر سرش ریخت

зи булбули сад ҳазорон нола бархест

ز بلبل صد هزاران ناله برخاست

зи сӯзу нолаи дӯд аз лола бархест

ز سوز و ناله دود از لاله برخاست

Ба соқӣ гуфт : « ҷом ме дарандоз

به ساقی گفت: «جام می درانداز

Асоси ақли дастурии барандоз

اساس عقل دستوری برانداز

Ба дасти хеши ҷомии даҳ ба мисатон

به دست خویش جامی ده به مستان

Дамии моро зи дасти хеши бустон

دمی ما را ز دست خویش بستان

Надорад иллатии ҷон ғайр ҳастӣ

ندارد علتی جان غیر هستی

Алоҷ иллат ҳастӣаст мастӣ

علاج علت هستی است مستی

Бипурсед аз батон моҳи қсби пӯш

بپرسید از بتان ماه قصب پوش

Ки чун шуд ҳоли он бозоргони дӯш

که چون شد حال آن بازارگان دوش

Ба май икборгиш аз дасти бурданд

به می یکبارگیش از دست بردند

Ғуломонаши зи маҷлиси масти бурданд

غلامانش ز مجلس مست بردند

Ҳамоно ин замон махмур бошад

همانا این زمان مخمور باشد

зи махмурии таниш ранҷур бошад

ز مخموری تنش رنجور باشد

Талабкорӣ ва дилҷӯе савобаст

طلبکاری و دلجویی صوابست

Ғарибонро талаб кардан савобаст

غریبان را طلب کردن ثوابست

Бад-ӣни гулзор бояд дод бориш

بدین گلزار باید داد بارش

Ба ҷоми бодаи бшкстни хумораш

به جام باده بشکستن خمارش

Азин шодии нгнҷиднд дар пӯст

ازین شادی نگنجیدند در پوست

Ки чун гул доштандаш баҳри зари дӯст

که چون گل داشتندش بهر زر دوست

Ба шукр гуфт к-эии мурғи хуши овоз

به شکر گفت کای مرغ خوش آواز

Ба пайғомии дил ҷамшед бинавоз

به پیغامی دل جمشید بنواز

Бигӯ аз мо чаро даврӣ гузидӣ

بگو از ما چرا دوری گزیدی

Чаро нодидаи ҳеҷ , аз мо буридӣ

چرا نادیده هیچ، از ما بریدی

Кунун аз ҷоми нӯшин чунӣ охир

کنون از جام نوشین چونی آخر

зи бихўобии дӯшин чунӣ охир

ز بیخوابی دوشین چونی آخر

Дамии хобу хумор аз сар ба дар кун

دمی خواب و خمار از سر به در کن

Ба хилватгоҳи бедорон гузар кун

به خلوتگاه بیداران گذر کن

Шукрро назд ранҷурӣ фиристод

شکر را نزد رنجوری فرستاد

з май ҷомӣ ба махмурӣ фиристод

ز می جامی به مخموری فرستاد

Маликро дидаи умед бар роҳ

ملک را دیده امید بر راه

Нишаста мунтазир бо нолау оҳ

نشسته منتظر با ناله و آه

Хурушон аз ҳавои резон ба зорӣ

خروشان از هوا ریزان به زاری

Сиришк аз дида чун абри баҳорӣ

سرشک از دیده چون ابر بهاری

Чу лолаи зи интизораш бар ҷигари доғ

چو لاله ز انتظارش بر جگر داغ

Магари корди сабои бӯе аз он боғ

مگر کآرد صبا بویی از آن باغ

Шукр бо ангабини чарбии бромихт

شکر با انگبین چربی برآمیخت

Ба ширинии азуи шурии барангехт

به شیرینی ازو شوری برانگیخت

Ба шаҳ меҳроб гуфт эй шоҳ бархез

به شه مهراب گفت ای شاه برخیز

Чу абри онҷо ба доманҳо гуҳари рез

چو ابر آنجا به دامنها گهر ریز

Сухан май бояд аз гавҳар гирифтан

سخن می‌باید از گوهر گرفتن

Нисорӣ чанд бо худ баргирафтан

نثاری چند با خود برگرفتن

Гуҳарҳои смин бо хеши бурдан

گهرهای ثمین با خویش بردن

Ба гавҳари кори худ аз пеши бурданд

به گوهر کار خود از پیش بردند

Малики гуфтои бабри чандон ки хоҳӣ

ملک گفتا ببر چندان که خواهی

Матоъи чин ва гавҳарҳои шоҳӣ

متاع چین و گوهرهای شاهی

Ба чашм аз ашки созам дар шҳўор

به چشم از اشک سازم دُرّ شهوار

Ба дасту дида бояд кард ин кор

به دست و دیده باید کرد این کار

Ҳар он дарӣ ки чун ҷон дошташ гӯш

هر آن دُرّی که چون جان داشتش گوش

Бурун оварад меҳроб аз бен гӯш

برون آورد مهراب از بن گوش

зи мутриби булбул ово монад ноҳид

ز مطرب بلبل آوا ماند ناهید

Ниҳоди он низро дар ваҷҳи хуршед

نهاد آن نیز را در وجه خورشید

Ба доролмлки ҷон чун шаҳ равон шуд

به دارالملک جان چون شه روان شد

Равон омад ба тани тани сӯй ҷон шуд

روان آمد به تن تن سوی جان شد

Хиромон рафт сӯии он гулистон

خرامان رفت سوی آن گلستان

Биҳиштӣ дид чун фирдавси ризвон

بهشتی دید چون فردوس رضوان

Гулистонӣ чу гулзори ҷавонӣ

گلستانی چو گلزار جوانی

Гулаши сероб аз оби зиндагонӣ

گلش سیراب از آب زندگانی

Аз ӯ хуй бар ҷабини афкандаи гулҳо

از او خوی بر جبین افکنده گلها

Ба пушти афтодаи боз аз хандаи гулҳо

به پشت افتاده باز از خنده گلها

Ҳамаи гулзори маст аз соқӣ ва май

همه گلزار مست از ساقی و می

Гулу гулшани хароб аз ҷуръаи вай

گل و گلشن خراب از جرعه وی

Зада як хайма аз дебои ахзар

زده یک خیمه از دیبای اخضر

Дар ӯ хуршеди тобон бо шаш ахтар

در او خورشید تابان با شش اختر

Ба гирди хаймаи ҷонҳо ҳалқаи баста

به گرد خیمه جانها حلقه بسته

Парии рух дар миён ҷон нишаста

پری رخ در میان جان نشسته

Ба ръноӣӣ даромад сарви чолок

به رعنائی درآمد سرو چالاک

Рух чун барг гул биниҳод бар хок

رخ چون برگ گل بنهاد بر خاک

Сари хубони оламро дуо гуфт

سر خوبان عالم را دعا گفت

Санам низаш ба зери лаб сано гуфт

صنم نیزش به زیر لب ثنا گفت

з меҷомӣ бидон маҳваш фиристод

ز می جامی بدان مهوش فرستاد

Ба кавсари шуъла оташ фиристод

به کوثر شعلهٔ آتش فرستاد

Малик бархест ҳоле бандагӣ кард

ملک برخاست حالی بندگی کرد

Ба ёди лаълаши об зиндагӣ хӯрд

به یاد لعلش آب زندگی خَورد

Ба дил мегуфт ин лаъл аз чаҳ конаст

به دل می گفت این لعل از چه کانست

Шароби лаъл ё қӯт равон аст

شراب لعل یا قوت روان است

Чаҳ ма дар манзилӣ бинишаст ҷамшед

چه مه در منزلی بنشست جمشید

Ки медид аз шикофии акси хуршед

که می‌دید از شکافی عکس خورشید

Ҳамон хуршеди рӯзи афзӯни зи равзан

همان خورشید روز افزون ز روزن

Ҷамоли шоҳро медид равшан

جمال شاه را می‌دید روشن

Малик мекард ғофили чашми бад ро

ملک می‌کرد غافل چشم بد را

Назар дар хайма май андохти худ ро

نظر در خیمه می‌انداخت خَود را

Назар дар ориз дилдор ме кард

نظر در عارض دلدار می‌کرد

Тамошои гул ва гулзор ме кард

تماشای گل و گلزار می‌کرد

Ду ма месохтанд аз давр бо ҳам

دو مه می‌ساختند از دور با هم

Назар мебохтанд аз давр бо ҳам

نظر می‌باختند از دور با هم

Ҳавои дил чу аз хуршед шуд гарм

هوای دل چو از خورشید شد گرم

Малики бардошти бурқаъ аз рухи шарм

ملک برداشت برقع از رخ شرم

Ба шукр гуфт бинавоз ин ғазал ро

به شکر گفت بنواز این غزل را

Навоеи созу дрсози ин амал ро

نوایی ساز و درساز این عمل را

Даромад тӯтии шукр ба овоз

درآمد طوطی شکر به آواز

зи қавл шоҳ кард ин матлаъи оғоз

ز قول شاه کرد این مطلع آغاز