Гули зарди уфуқро давр бе бок

گل زرد افق را دور بی باک

Чу зини гулзори сабзи афканд бар хок

چو زین گلزار سبز افکند بر خاک

Баромади тираи абрӣ жола борид

برآمد تیره ابری ژاله بارید

Ба кӯҳистони мағриб лола борид

به کوهستان مغرب لاله بارید

Парии рухи ринд буду лои аболӣ

پری رخ رند بود و لا ابالی

Маликро маст диду ҷои холӣ

ملک را مست دید و جای خالی

Катоюнро ба назд хеш бинишонад

کتایون را به نزد خویش بنشاند

Ҳадиси ҷам ба гӯш ӯ Фрўхўонд

حدیث جم به گوش او فروخواند

Шаби торик равшан кард хуршед

شب تاریک روشن کرد خورشید

Якояк бар катоюни ҳоли ҷамшед

یکایک بر کتایون حال جمشید

Катоюн гуфт эй ман хоки поят

کتایون گفت ای من خاک پایت

Шунидам ҳарчӣ гуфтӣ , чист роят

شنیدم هرچه گفتی، چیست رایت

Дарин шак нест кин бозоргони мард

درین شک نیست کاین بازارگان مرد

Ҷавонӣ хӯбрӯйасту ҷавонмард

جوانی خوبروی است و جوانمرد

Ба шаҳр хеш гуфтӣ шаҳриёр аст

به شهر خویش گفتی شهریار است

Ба гавҳар низ гуфтӣ тоҷдор аст

به گوهر نیز گفتی تاجدار است

Ман аввал рӯз донистам ки ин мард

من اول روز دانستم که این مرد

Ниҳон дар сина дорад ганҷӣ аз дард

نهان در سینه دارد گنجی از درد

Бдонстм ки ӯ бемор ишқ аст

بدانستم که او بیمار عشق است

Зари афшонӣу зории кор ишқ аст

زر افشانی و زاری کار عشق است

Касе андар ҷаҳон нишнид борӣ

کسی اندر جهان نشنید باری

Ки шахсе беғараз карда сети корӣ

که شخصی بی‌غرض کرده ست کاری

Аз он хуршеди зар бар хоки резад

از آن خورشید زر بر خاک ریزد

Ки аз хоки Бадахшони лаъли хезад

که از خاک بدخشان لعل خیزد

Аз он деҳқони дарахти хори корд

از آن دهقان درخت خار کارد

Ки гулбаргтарӣ хораши برارد

که گلبرگِ تری خارش برآرد

Аз он абри оби рӯи резад ба дарё

از آن ابر آبِ رو ریزد به دریا

Ки об ӯ шавад лؤлўии лоло

که آب او شود لؤلوی لالا

Ба умедӣ диҳад зоҳид май аз даст

به امیدی دهد زاهد می از دست

Ки дар фирдавси азин беҳтар меӣ ҳаст

که در فردوس ازین بهتر میی هست

Надонам чун барояд нақши ин кор

ندانم چون برآید نقش این کار

Ту қисрзодаҳ эй , ӯ бори солор

تو قیصرزاده‌ای، او بار سالار

Агар ӯ гавҳар аз ту беш дорад

اگر او گوهر از تو بیش دارد

Валикини гавҳарӣ дарвеш дорад

ولیکن گوهری درویش دارد

Агар хоҳӣ ки гардад бо ту ӯ ҷуфт

اگر خواهی که گردد با تو او جفت

Туро бояд зарурат бо падар гуфт

ترا باید ضرورت با پدر گفت

Куҷои қайсари фурӯд орад бидон сар

کجا قیصر فرود آرد بدان سر

Ки бозорӣ буд домоди қайсар !

که بازاری بود داماد قیصر!

Варат дар сари ҳавои ъшқбозист

ورت در سر هوای عشقبازیست

Ту пиндорӣ ки кори ишқ бозӣаст ?

تو پنداری که کار عشق بازی است؟

Бибояд тарки нангу ном кардан

بباید ترک ننگ و نام کردن

Сабоҳи умр бар худ шом кардан

صباح عمر بر خود شام کردن

Сиррӣу сарварӣ аз сар ниҳодан

سری و سروری از سر نهادن

Чу зулфи хеши сар бар бод додан

چو زلف خویش سر بر باد دادن

Ту духти қайсарӣ , эй ҷони модар

تو دخت قیصری، ای جان مادر

Макун дар духтарии худро бади ахтар

مکن در دختری خود را بد اختر

Чу гул будӣ ҳамеша поки доман

چو گل بودی همیشه پاک دامن

Ҳавоят кард хоҳад чоки доман

هوایت کرد خواهد چاک دامن

Ту дарҷи гавҳарии сари ногушӯда

تو درج گوهری سر ناگشوده

Дарав дар смини каси нобсўдаҳ

درو دُرّ ثمین کس نابسوده

Ки доранд аз паии тоҷ кӣонаш

که دارند از پی تاج کیانش

Маяфкан дар кафи бозорӣонаш

میفکن در کف بازاریانش

Чу бишунид ин сухани шамъи ҷҳонтоб

چو بشنید این سخن شمع جهانتاب

Барошуфт ва бадв гуфт аз сари тоб

برآشفت و بدو گفت از سرِ تاب

Маро бархест дӯд аз сар чу миҷмар

مرا برخاست دود از سر چو مجمر

Ту доман бар сари дӯдами магастар

تو دامن بر سر دودم مگستر

Ту аз сӯзи манӣ эй дояи ғофил

تو از سوز منی ای دایه غافل

Турои домани ҳамеи сӯзади марои дил

ترا دامن همی سوزد مرا دل

Ҳавои дили маро бемор карда сет

هوای دل مرا بیمار کرده ست

Ҳавои дили чунин бисёр карда сет

هوای دل چنین بسیار کرده ست

Бирав дигар магӯ бозорӣаст ӯ

برو دیگر مگو بازاری است او

Ки аз савдои ман бо зорӣаст ӯ

که از سودای من با زاری است او

Чу бозаргони малик ҷамшед бошад

چو بازرگان ملک جمشید باشد

Сазадгар муштарӣ хуршед бошад

سزد گر مشتری خورشید باشد

Ки хоқон зодааст ӯ ман зи қайсар

که خاقان زاده است او من ز قیصر

Гар аз ман нест меҳтар нест кеҳтар

گر از من نیست مهتر نیست کهتر

Марогар дӯсти дории ёр ман бош

مرا گر دوست داری یار من باش

Макун корӣ дигар дар кор ман бош

مکن کاری دگر در کار من باش

Ишорат кард гулбарги трӣ ро

اشارت کرد گلبرگ طری را

Ки дар ҳалқа дар оради муштарӣ ро

که در حلقه در آرد مشتری را

Даромад ҷам чу сарви рафта аз даст

درآمد جم چو سرو رفته از دست

Замин бӯседу давр аз шоҳ бинишаст

زمین بوسید و دور از شاه بنشست

Ба якбора шуд он маи маҳви ҷамшед

به یکباره شد آن مه محو جمشید

Чаҳ ма дар вақти пайвастан ба хуршед

چه مه در وقت پیوستن به خورشید

Миёни боғи ҳавзӣ буд мармар

میان باغ حوضی بود مرمر

Ки май баради об рӯй ҳавзи кавсар

که می‌برد آبْ روی حوض کوثر

Дар оби равшанаши тобандаи маҳтоб

در آب روشنش تابنده مهتاب

зи моҳӣ то ба маи пайдо дар он об

ز ماهی تا به مه پیدا در آن آب

Ба дастони мутрибони устода бар пой

به دستان مطربان استاده بر پای

Яке ноҳиду дигари булбули овоӣ

یکی ناهید و دیگر بلبل آوای

Нишоти ангези Шаҳнози диловез

نشاط انگیز شهناز دلاویز

Шукр бо арғунуни созу шукри рез

شکر با ارغنون ساز و شکر ریز

Турои сарсабзи бод эй сарви озод

ترا سرسبز باد ای سرو آزاد

Чу гули доими рахти сурху дилати шод

چو گل دایم رخت سرخ و دلت شاد

Ту гўӣии сахт чун пӯлоди чинам

تو گوئی سخت چون پولاد چینم

Ки ғами бгдохти ҷони оҳанӣнам

که غم بگداخت جان آهنینم

Гуҳӣ рафтам дар обу гуҳ дар оташ

گهی رفتم در آب و گه در آتش

Чу ойӣнаи зи шавқ рӯй маҳваш

چو آیینه ز شوق روی مهوش

Дил аз фӯлод кардам рӯй аз рӯй

دل از فولاد کردم روی از روی

Нишинам бо ту акнӯн рӯй дар рӯй

نشینم با تو اکنون روی در روی

Бибастам бар ту худро чун миёни ман

ببستم بر تو خود را چون میان من

Зиҳии лутф ар бидон дар май диҳии тан

زهی لطف ار بدان در می‌دهی تن

Бидон умеди гаштами хоки поят

بدان امید گشتم خاک پایت

Ки бошад бар серум ҳамвора ҷоят

که باشد بر سرم همواره جایت

Аз он аз дида гавҳар ме фишонам

از آن از دیده گوهر می‌فشانم

Ки ҳамчун ашк бар чашмати нишонам

که همچون اشک بر چشمت نشانم

Агар бар ҳам занӣ чун зулфи корам

اگر بر هم زنی چون زلف کارم

Сар аз пои ту ҳаргиз барнадорам

سر از پای تو هرگز برندارم

Ба шаб чун шамъ май сӯзами бароят

به شب چون شمع می‌سوزم برایت

Ҳаме меРом ба рӯзи андари ҳавоят

همی میرم به روز اندر هوایت

Чу зулфат то сар ман ҳаст бар дӯш

چو زلفت تا سر من هست بر دوش

зи савдоӣ ту дорам ҳалқа дар гӯш

ز سودای تو دارم حلقه در گوش

Чу қамарӣ ҳаст то сар бар тани ман

چو قمری هست تا سر بر تن من

Буд тавқи ту андари гардани ман

بود طوق تو اندر گردن من