Дар ҳар он сар ки ҳавоу ҳавасат ҷо гирад

در هر آن سر که هوا و هوست جا گیرد

Нест мумкин ки ҳавои дгарӣ по гирад

نیست ممکن که هوای دگری پا گیرد

Ҳол шӯридагӣам зулф ту медонад ва он

حال شوریدگی‌ام زلف تو می‌داند و آن

Ки саропои вуҷӯдаши ҳама савдо гирад

که سراپای وجودش همه سودا گیرد

Носҳо , тани зан ва бисёр мадам , кин дами ту

ناصحا، تن زن و بسیار مدم، کاین دم تو

Гар шавад оташ аз он нест ки дар мо гирад

گر شود آتش از آن نیست که در ما گیرد

Сару болои ту хуш меравад ва май тарсам

سر و بالای تو خوش می‌رود و می‌ترسم

Котши ишқи ман сӯхта боло гирад

کآتش عشق من سوخته بالا گیرد

Ҳар ки аз тобиш хуршед надорад хабарӣ

هر که از تابش خورشید ندارد خبری

Хурда бар зарраи шӯрида шайдо гирад

خرده بر ذره شوریدهٔ شیدا گیرد

Булбул аз суфраи гул гарчи надорад баррагӣ

بلبل از سفرهٔ گل گرچه ندارد برگی

Нест баргаш ки ба тарки гул раъно гирад

نیست برگش که به ترک گل رعنا گیرد

Соқиои бодаи алии рағм касе даҳ , ки ба нақд

ساقیا باده علی رغم کسی ده، که به نقد

Айш имрӯз гузорад пай фардо гирад

عیش امروز گذارد پی فردا گیرد

Сухан чун зулф Лайлӣ шуд мтўл

سخن چون زلف لیلی شد مطول

Малики маҷнӯну алфозаши мусалсал

ملک مجنون و الفاظش مسلسل

з мастӣ шуд ҳикояти печ дар печ

ز مستی شد حکایت پیچ در پیچ

Набӯд аз худ хабари ҷамшедро ҳеҷ

نبود از خود خبر جمشید را هیچ

Парии рух аз тибқ сарпӯш ме дошт

پری رخ از طبق سرپوش می‌داشت

Миёни ҷамъи худро гӯш ме дошт

میان جمع خود را گوش می‌داشت

Малики ошуфта буд аз дасти зулфаш

ملک آشفته بود از دست زلفش

зи мастӣ даст зад бар шасти зулфаш

ز مستی دست زد بر شست زلفش

Шуд аз дасти малики хуршед дар тоб

شد از دست ملک خورشید در تاب

Бгрдониди азуи гулбарги сероб

بگردانید ازو گلبرگ سیراب

Самани буиу сабои ҷамро кашиданд

سمن بوی و صبا جم را کشیدند

Саросари ҷомааш бар тан дариданд

سراسر جامه‌اش بر تن دریدند

Шукри гуфтор бонгӣ зад бар эшон

شکر گفتار بانگی زد بر ایشان

Шуд аз дасти сабо чун гули парешон

شد از دست صبا چون گل پریشان

Саборо гуфт , кӯ рафтааст аз даст

صبا را گفت، کو رفته است از دست

зи мастӣ кас нагирад хурда бар маст

ز مستی کس نگیرد خرده بر مست

Хато бошад қалам бар маст рондан

خطا باشد قلم بر مست راندن

Нишоед бар бузургони даст рондан

نشاید بر بزرگان دست راندن

Чаҳ шудгар ғарқа Эй зад дасту пое

چه شد گر غرقه‌ای زد دست و پایی

Халоси хеши ҷуст аз ошноӣ

خلاص خویش جست از آشنایی

Аз он соъат ки мискин ғарқа мерад

از آن ساعت که مسکین غرقه میرد

Гараш Марӣ ба даст ояд бигирад

گرش ماری به دست آید بگیرد

Нишоед хурда бар ҷонон гирифтан

نشاید خرده بر جانان گرفتن

Ба мўӣӣ бар фалак натавон гирифтан

به موئی بر فلک نتوان گرفتن

Малик чун субҳ , бо пероҳани чок

ملک چون صبح، با پیراهن چاک

Бар хуршеди нолон рӯй бар хок

بر خورشید نالان روی بر خاک

Ақиқ аз чарх ва дар аз дида ифшоанд

عقیق از چرخ و دُر از دیده افشاند

Ба овози баланди ин шеър бархонад

به آواز بلند این شعر برخواند