Мънбри зулфро чун дод шаби тоб
معنبر زلف را چون داد شب تاب
Арӯси рӯзи сари бардошт аз хоб
عروس روز سر برداشت از خواب
Чу маи рӯе ки шаб мехӯрда бошад
چو مه رویی که شب می خورده باشد
Ҳамаи шаби хоби хуш нокарда бошад
همه شب خواب خوش ناکرده باشد
Чу гули рӯе ки бардорад зи болин
چو گل رویی که بردارد ز بالین
Рухи лаълу сару чашми хуморин
رخ لعل و سر و چشم خمارین
Сипеҳр оварда ташту офтоба
سپهر آورده تشت و آفتابه
Хизоби шаби фурӯи шаст аз ду оба
خضاب شب فرو شست از دو آبه
Нишаста бо қадаҳи хуршеди сармаст
نشسته با قدح خورشید سرمست
Маӣ дар дасту хуршедаши пои баст
مهی در دست و خورشیدش پا بست
Дар омад гарми хуршедии зи афлок
در آمد گرم خورشیدی ز افلاک
Ба пешаши ҷуръа вор афтод дар хок
به پیشش جرعه وار افتاد در خاک
Сабӯҳии айш май то чошт карданд
صبوحی عیش می تا چاشت کردند
зи заррини хони гардун чошт хӯрданд
ز زرین خان گردون چاشت خوردند
зи мастӣ такя мезад бар шукри моҳ
ز مستی تکیه میزد بر شکر ماه
Маликро хоби нӯшин барад ногоҳ
ملک را خواب نوشین برد ناگاه
Шуд аз маҷлиси шукри ҷамшедро барад
شد از مجلس شکر جمشید را برد
Шукр хоб омаду хуршедро барад
شکر خواب آمد و خورشید را برد
Замонӣ хуфту боз аз ҷой бархест
زمانی خفت و باز از جای برخاست
Ба ноӣ нӯши маҷлисро биёрост
به نای نوش مجلس را بیاراست
Ҳавои ъушрату майл тараб кард
هوای عشرت و میل طرب کرد
Ҳамон ёрони дӯшинро талаб кард
همان یاران دوشین را طلب کرد
Ҷам аз бозии дӯшин дар малолат
جم از بازی دوشین در ملالت
Ҳаме доданд ёронаши хиҷолат
همی دادند یارانش خجالت
Ҳамон меҳроб мекардаш насиҳат
همان مهراب میکردش نصیحت
Ки : лоиқ нест шоҳо , ин Фзиҳт
که: لایق نیست شاها، این فضیحت
Туро бо ҳалқаи зулфаш чаҳ кораст ?
ترا با حلقه زلفش چه کارست؟
Сари зулфаши ҳақиқат дам мораст
سر زلفش حقیقت دم مارست
Касеро кин тасаввур дар сар ояд
کسی را کاین تصور در سر آید
Мари он девонаро занҷир бояд
مر آن دیوانه را زنجیر باید
Ту чун бо духти қайсари дасти ёзӣ
تو چون با دخت قیصر دست یازی
Кунӣ маргат ба дасти хеши бозӣ
کنی مرگت به دست خویش بازی
Чу хоҳӣ бар фароз нардбон рафт
چو خواهی بر فراز نردبان رفت
зи як як поя бар боло тавон рафт
ز یک یک پایه بر بالا توان رفت
Ба бустон низ то вақт расӣдан
به بستان نیز تا وقت رسیدن
Набошад , миваро натавон чидан
نباشد، میوه را نتوان چیدن
Ба буии суфра гул бош хурсанд
به بوی سفرهٔ گل باش خرسند
Ба гардиши гирд бе изни худованд
به گردش گرد بی اذن خداوند
Чу шаҳди худ хурӣ май дони ҳалолаш
چو شهد خود خوری میدان حلالش
Вале то муми нстонии ммолш
ولی تا موم نستانی ممالش
Ситам кардӣ ки лаънат бар ситами бод !
ستم کردی که لعنت بر ستم باد!
Карам кард ӯ , ки раҳмат бар карами бод !
کرم کرد او، که رحمت بر کرم باد!
Бар ҷам ҳудҳудӣ омад зи билқис
بر جم هدهدی آمد ز بلقیس
Ки хуршедати моили сӯии брҷис
که خورشیدت مایل سوی برجیس
з нав дорад нишоти иттисолӣ
ز نو دارد نشاط اتصالی
Зиҳии хуши суҳбатии фаррухи висолӣ
زهی خوش صحبتی فرخ وصالی
Маликро буд дар рафтани ҳҷибӣ
ملک را بود در رفتن حجیبی
Набӯдаш ҳам ба норафтани шикебӣ
نبودش هم به نارفتن شکیبی
Чу сарвӣ аз бар меҳроб бархест
چو سروی از بر مهراب برخاست
Аз он маҷлиси сӯй хуршед шуд рост
از آن مجلس سوی خورشید شد راست
Чу наргиси саргарон аз шармсорӣ
چو نرگس سرگران از شرمساری
Дар омад пеши гулбарги баҳорӣ
در آمد پیش گلبرگ بهاری
Самани бӯяш ба нармӣ боз пурсед
سمن بویش به نرمی باز پرسید
з рӯй лутф дар рӯйиш бихандед
ز روی لطف در رویش بخندید
Ба соқӣ гуфт ҷом ме бигардон
به ساقی گفت جام می بگردان
Ки бунёдӣ надорад даври гардон
که بنیادی ندارد دور گردان
Дамӣ бо ҳам ба ком дил барорем
دمی با هم به کام دل برآریم
Ҷаҳонро то гузорад , хуш гузорем
جهان را تا گذارد، خوش گذاریم
Ҳамин каз тира шаб бигузашт посӣ
همین کز تیره شب بگذشت پاسی
Ба ёди ҷами шукр лаб хӯрд косӣ
به یاد جم شکر لب خورد کاسی
Бурун шуд аз чамани хуршеди маҳваш
برون شد از چمن خورشید مهوش
Нуҷуми анҷуманро кард шаби хуш
نجوم انجمن را کرد شب خوش
зи мастӣ чун сабои афтону хезон
ز مستی چون صبا افتان و خیزان
Ҳаме гардид гирди он гулистон
همی گردید گرد آن گلستان
Гуҳӣ бо гул ба бӯяши рӯҳи пурвирд
گهی با گل به بویش روح پرورد
Гуҳӣ бо лолаи айшӣ тоза ме кард
گهی با لاله عیشی تازه میکرد
Гуҳӣ бар рӯй насрин бӯса додӣ
گهی بر روی نسرین بوسه دادی
Гуҳӣ дар пои сурӯш сар наҳодӣ
گهی در پای سروش سر نهادی
Муҳибгар нақш бар девор бинад
محب گر نقش بر دیوار بیند
Дар ӯ нақши ҷамол ёр бинад
در او نقش جمال یار بیند
Насими хуши нафасро гуфт бархез
نسیم خوش نفس را گفت برخیز
Равони гулро зи хоби хуши барангез
روان گل را ز خواب خوش برانگیز
Чу ҳаст асбоби айши имшаби муҳайё
چو هست اسباب عیش امشب مهیا
намедонам чаҳ бошад ҳоли фардо
نمیدانم چه باشد حال فردا
Бигӯ к-эии субҳи рӯяти иди аҳбоб
بگو کای صبح رویت عید احباب
Биёи комшб шаб қадараст дарёб
بیا کامشب شب قدرست دریاب
Тани гарм ва дам сӯзанда дорем
تن گرم و دم سوزنده داریم
Биё то ҳар ду як шаб зинда дорем
بیا تا هر دو یک شب زنده داریم
Раво бошад ки ман шабҳои торӣ
روا باشد که من شبهای تاری
Кунам чун булбулони фарёду зорӣ
کنم چون بلبلان فریاد و زاری
Ду шамъем аз ҳавои мавқуфи як дам
دو شمعیم از هوا موقوف یک دم
Биё то ҳар ду месӯзем бо ҳам
بیا تا هر دو میسوزیم با هم
Кашии чодари шабӣ чун ғунча бар сар
کشی چادر شبی چون غنچه بر سر
Гузорӣ булбулонро ранҷа бар дар
گذاری بلبلان را رنجه بر در
Раҳо кун , чист чандон хоб бар хоб
رها کن، چیست چندان خواب بر خواب
Чаҳ хоҳӣ дид ғайр аз хоб дар хоб ?
چه خواهی دید غیر از خواب در خواب؟
Агар хоҳии ҷамоли фаррухи бахт
اگر خواهی جمال فرخ بخت
Ба бедории тавон дидани рухи бахт
به بیداری توان دیدن رخ بخت
Сабк май боядат зин хоб бархест
سبک میبایدت زین خواب برخاست
Ки хобии баси гарони андари паии мост
که خوابی بس گران اندر پی ماست
Насим омад ба хайли чин гузар кард
نسیم آمد به خیل چین گذر کرد
Маи чинро ба назд қайсар оварад
مه چین را به نزد قیصر آورد
Ҳаме омад малик тозону нозон
همی آمد ملک تازان و نازان
Ба завқи ин шеър бар барбати навозон :
به ذوق این شعر بر بربط نوازان: