Чаман бегул , фалак бемоҳ ме дид
چمن بی گل، فلک بی ماه میدید
Бадан беҷон , ҷаҳон бешоҳ ме дид
بدن بی جان، جهان بی شاه میدید
з бе ёрии шикастаи чангро пушт
ز بی یاری شکسته چنگ را پشت
Бимонада ноӣу неро бод дар мушт
بمانده نای و نی را باد در مشت
Фитодаи соғар май дили шикаста
فتاده ساغر مِیْ دل شکسته
Суроҳе дар миён хӯн нишаста
صراحی در میان خون نشسته
Миёни бзмгаҳи гулҳо парешон
میان بزمگه گلها پریشان
Ънодли навҳагар бар ҳоли эшон
عنادل نوحهگر بر حال ایشان
Туюри бӯстон бо нолау оҳ
طیور بوستان با ناله و آه
Вуҳуши дашти андари лавҳаши аллоҳ
وحوش دشت اندر لوحشالله
Сабо бар буи ӯ дар боғи пӯён
صبا بر بوی او در باغ پویان
Гулии ҳамранг ӯ дар ҷӯии ҷӯён
گلی همرنگ او در جوی جویان
Сабо бевасл ӯ дар боғ май ҷуст
صبا بی وصل او در باغ میجَست
Чанор аз ғусса мезад даст бар даст
چنار از غصه میزد دست بر دست
Миён боғ мегардид ҷамшед
میان باغ میگردید جمشید
Чу зарра дар ҳавоӣ рӯй хуршед
چو ذره در هوای روی خورشید
Малики бегонау девона аз хеш
ملک بیگانه و دیوانه از خویش
Гирифт аз ишқи роҳи кӯҳ дар пеш
گرفت از عشق راه کوه در پیش
Паии хуршед чун бар кӯҳ ме ёфт
پی خورشید چون بر کوه مییافت
Аён бар кӯҳ чун хуршед ме тофт
عیان بر کوه چون خورشید میتافت
Чу кӯҳи андари камар доман зада чуст
چو کوه اندر کمر دامن زده چُست
Ба шаби хуршедро дар кӯҳ май ҷуст
به شب خورشید را در کوه میجُست
Сари кӯҳ аз ҳавояш гарм ме шуд
سر کوه از هوایش گرم میشد
Дили санг аз сиришкаш нарм мешуд
دل سنگ از سرشکش نرم میشد
Гуҳӣ будӣ палангии ғмгсорш
گهی بودی پلنگی غمگسارش
Гуҳӣ буд аждаҳоеи ёри ғораш
گهی بود اژدهایی یار غارش
Гуҳӣ аз бабр дидӣ длнўозӣ
گهی از ببر دیدی دلنوازی
Гуҳӣ бо мор кардӣ муҳраи бозӣ
گهی با مار کردی مهره بازی
Гуҳии морон чу зулфаши ҳалқа бар дӯш
گهی ماران چو زلفش حلقه بر دوش
Гуҳии хсбидаҳи шеронаш дар оғӯш
گهی خسبیده شیرانش در آغوش
Палангонро канораш буд болаш
پلنگان را کنارش بود بالش
Уқобони соя бон карда зи болаш
عقابان سایهبان کرده ز بالش
Ба саҳро дар насимаш буд дмсоз
به صحرا در نسیمش بود دمساز
Ба кӯҳи андари садо будаш ҳам овоз
به کوه اندر صدا بودش هم آواز
зи оҳаши кӯҳро дили тоби хӯрда
ز آهش کوه را دل تاب خَورده
зи ашкаши чашмаҳо пар об карда
ز اشکش چشمهها پر آب کرده
Дар он соъат ки хуршеди афсари кӯҳ
در آن ساعت که خورشید افسر کوه
Шудӣ , ҷамшед рафтӣ бар сари кӯҳ
شدی ،جمشید رفتی بر سر کوه
Ба хуршеди ҷаҳон афрӯз ме гуфт
به خورشید جهان افروز میگفت
Ки чун ёри манӣ беёр ва бе ҷуфт
که چون یار منی بی یار و بی جفت
Ба ёри ман ту меМонӣ дарин аср
به یار من تو میمانی درین عصر
Аз он рӯи мондае танҳо дарин қаср
از آن رو ماندهای تنها درین قصر
Ҳамоно ошиқӣ каз ашки гулгун
همانا عاشقی کز اشک گلگون
Рух машриқ кунӣ ҳар шаби пар аз хӯн
رخ مشرق کنی هر شب پر از خون
Чу ашк аз меҳр ҳамчун дида аз дард
چو اشک از مهر همچون دیده از درد
Гуҳи оеи сурх рӯйу гуҳи шӯии зард
گه آیی سرخ روی و گه شوی زرد
Аз он дорӣ ба кӯҳи хораи оҳанг
از آن داری به کوه خاره آهنگ
Ки дории гавҳару зар дар дили санг
که داری گوهر و زر در دل سنگ
Ҳаме Монӣ бидон моҳи ду ҳафта
همی مانی بدان ماه دو هفته
Аз он рӯ май шӯии гуҳи гуҳи наҳуфта
از آن رو میشوی گهگه نهفته
?герат бошад ба қасри вай гузорӣ
گرت باشد به قصر وی گذاری
Аз он хилват ?герат бахшанд ёрӣ
از آن خلوت گرت بخشند یاری
Вагар уфтад маҷоли онҷои наҳуфта
وگر افتد مجال آنجا نهفته
Бигӯӣ аз ман бидон моҳи ду ҳафта
بگوی از من بدان ماه دو هفته
Вагар мушкили тавон рафтан ба боло
وگر مشکل توان رفتن به بالا
Камандии соз аз он мискини расанҳо
کمندی ساز از آن مسکین رسنها
Каманди афкан бар он девор , бршў
کمند افکن بر آن دیوار، بَرشو
Шикофӣ ҷӯ бидон ғами хонаи дршў
شکافی جو بدان غم خانه درشو
Бигӯ ӯро ғарибии мубталое
بگو او را غریبی مبتلایی
Азин саргашта бедасту пое
ازین سرگشته بی دست و پایی
зи ҷоми даҳри заҳр ғам чашида
ز جام دهر زهر غم چشیده
зи нокомяши ҷон бар лаби расида
ز ناکامیش جان بر لب رسیده
Чу ма дар ғарраи аҳди ҷавонӣ
چو مه در غره عهد جوانی
Шудаи торик бар ваии зиндагонӣ
شده تاریک بر وی زندگانی
Гирифтаи кӯҳ чун Фарҳоди мискин
گرفته کوه چون فرهاد مسکین
Ба ҷои кӯҳ ҷон мекунад сангин
به جای کوه جان میکند سنگین
Ҳаме гуфт эй ба чашмами равшаноӣ
همی گفت ای به چشمم روشنایی
Ба чашмами дрнмии оеи куҷое
به چشمم درنمیآیی کجایی
Ҳаме гуфт эй чу шукри монда дар танг
همی گفت ای چو شکر مانده در تنگ
Чу ёқӯтӣ нишаста дар дили санг
چو یاقوتی نشسته در دل سنگ
Ту шамъии мардуми бегонаи гирдат
تو شمعی مردم بیگانه گردت
Сиёҳӣ чанд чун парвонаи гирдат
سیاهی چند چون پروانه گردت
з дастам рафт ҷон ва дилбарам нест
ز دستم رفت جان و دلبرم نیست
Касе ғайр аз хаёлат дар серум нест
کسی غیر از خیالت در سرم نیست
зи дили як қатраи хӯни мондаи сету дардӣ
ز دل یک قطره خون ماندهست و دردی
зи тан бар роҳи боди сарди гардӣ
ز تن بر راه باد سرد گردی
Ба сӯзи дили шаб ҳиҷрон бисӯзам
به سوز دل شب هجران بسوزم
Ба тири оҳи чашми рӯзи дузам
به تیر آه چشم روز دوزم
Чу он дарро наме байнами тариқӣ
چو آن در را نمیبینم طریقی
зи санги оҳи созами манҷаниқӣ
ز سنگ آه سازم منجنیقی
Ба ашки дидаи созами ғарқи обаш
به اشک دیده سازم غرق آبش
Ба санги оҳи гардонами харобаш
به سنگ آه گردانم خرابش
Сиришк аз чашмҳо чун об ме ронад
سرشک از چشمها چون آب میراند
Ба зории ин ғазал бар кӯҳ мехонд :
به زاری این غزل بر کوه می خواند: