Ҳаме гардид меҳроб аз паии ҷам
همی گردید مهراب از پی جم
Басони ҷам казу гум гашта хотам
بسان جم کزو گم گشته خاتم
Ғуломони гирди кӯҳу дашти пӯён
غلامان گرد کوه و دشت پویان
Ҳамеи гаштанд яксар шоҳи ҷӯён
همی گشتند یکسر شاه جویان
Пас аз икмоаҳи дидандаш дар он кӯҳ
پس از یکماه دیدندش در آن کوه
Чу моҳи нав шудаи борӣк аз андӯҳ
چو ماه نو شده باریک از اندوه
зи ҳасрати чашмҳояши рафта дар ғор
ز حسرت چشمهایش رفته در غار
Сиришк аз чашмҳо резон чу кҳсор
سرشک از چشمها ریزان چو کهسار
Чу он сарви сеиро дид меҳроб
چو آن سرو سهی را دید مهراب
Ба зери пой ӯ афтод ва чун об
به زیر پای او افتاد و چون آب
Чу ашк омад рух ва чашмаш бапушед
چو اشک آمد رخ و چشمش بپوشید
зи дарди дили басӣ дар хок ғалатед
ز درد دل بسی در خاک غلطید
Дар оташи нек пой оварад дар чанг
در آتش نیک پای آورد در چنگ
Шукр дар танг ва гавҳар ёфт дар санг
شکر در تنگ و گوهر یافت در سنگ
Чу лаъл аз тоҷи шоҳии аўФтодаҳ
چو لعل از تاج شاهی اوفتاده
Миёни санги хорои дили ниҳода
میان سنگ خارا دل نهاده
зи бори дили санавбари хами гирифта
ز بار دل صنوبر خم گرفته
Гули сӯрии зи мотами ғами гирифта
گل سوری ز ماتم غم گرفته
зи фарши атласи тани монда танҳо
ز فرش اطلس تن مانده تنها
Мубаддил карда атласро ба хоро
مبدل کرده اطلس را به خارا
Ба зорӣ гуфт : « эй шамъи шаби афрӯз
به زاری گفت ای شمع شب افروز
намедонам ки афкандати бад-ӣни рӯз ?
نمی دانم که افکندت بدین روز
Ало эй нофаи мишкӣни дилбанд
الا ای نافه مشکین دلبند
Бад-ӣни саҳрои кадоми оҳӯати афканд ?
بدین صحرا کدام آهوت افکند؟
Ба чини аввали туро эй машки азФр
به چین اول ترا ای مشک اذفر
Ба хуноби ҷигари пурвирди модар
به خوناب جگر پرورد مادر
Ҳаво зад бар димоғати буии савдо
هوا زد بر دماغت بوی سودا
Фитод аз андаруни розат ба саҳро
فتاد از اندرون رازت به صحرا
Ба буии дӯст аз модар буридӣ
به بوی دوست از مادر بریدی
Раҳо кардӣ ватан , ғурбат гузидӣ
رها کردی وطن، غربت گزیدی
Гуҳӣ дар баҳри гардӣ ё наҳангон
گهی در بحر گردی یا نهنگان
Гуҳӣ дар кӯҳ бошӣ бо палангон
گهی در کوه باشی با پلنگان
Ба шаби нолндаҳ чун мурғи шаби овез
به شب نالنده چون مرغ شب آویز
Ба рӯзи ошуфта чун боди саҳари хез
به روز آشفته چون باد سحر خیز
Чу гул бар бод рафтӣ дар ҷавонӣ
چو گل بر باد رفتی در جوانی
Чу мекардӣ ба талхии зиндагонӣ
چو می کردی به تلخی زندگانی
Сафар кардӣ ба савдои тиҷорат
سفر کردی به سودای تجارت
Басӣ дидӣ азин савдои хисорат
بسی دیدی ازین سودا خسارت
зи сар берун кун ин савдои фосид
ز سر بیرون کن این سودای فاسد
Ки бозорӣаст сусту ҷинси косад
که بازاریست سست و جنس کاسد
Макун зорӣ ки аз зорӣу шеван
مکن زاری که از زاری و شیون
НиФзоид ба ҷузи шодии душман
نیفزاید بجز شادیِ دشمن
Малики икдми барон гуфтор бигирист
ملک یک دم بر آن گفتار بگریست
Замонӣ дар фироқ ёр бигирист
زمانی در فراق یار بگریست
Нигор хешро дар хӯрд худ дид
نگار خویش را در خورد خود دید
Нигорин оби чашм аз дида борид
نگارین آب چشم از دیده بارید
Бидон умеди кони зебои нигориш
بدان امید کان زیبا نگارش
Чу ашк аз дидаи орад дар канораш
چو اشک از دیده آرد در کنارش
Ҷавобаш дод ва гуфт : « эй ёри ҳамдард
جوابش داد و گفت ای یار همدرد
Машав гарму мкўби ин оҳани сард
مشو گرم و مکوب این آهن سرد
Дами гармати марои ин оташ афрӯхт
دم گرمت مرا این آتش افروخت
Ба чарбии забони қандили дили сӯхт
به چربی زبان قندیل دل سوخت
Марои манъи ту афзӯн мекунад шавқ
مرا منع تو افزون میکند شوق
Вазин талхӣ зиёдам мешавад завқ
وزین تلخی زیادم میشود ذوق
Дили ошиқи маломат бар нтобад
دل عاشق سلامت برنتابد
Рух аз тири маломат бар нтобад
رخ از تیر ملامت برنتابد