Дардо ки рафт дилбару дардам даво накард

دردا که رفت دلبر و دردم دوا نکرد

Сад ваъда беш дод ва якеро вафо накард

صد وعده بیش داد و یکی را وفا نکرد

Барадами ҳазор қиссаи ҳоҷат ба назд ёр

بردم هزار قصه حاجت به نزد یار

Алқсаҳ шуд равону ҳоҷат раво накард

القصه شد روان و حاجت روا نکرد

Аз он тири ғамза бар тани ман мӯӣ кард рост

از آن تیر غمزه بر تن من موی کرد راست

Он тарки мӯи шикоф ба мӯе хато накард

آن ترک مو شکاف به مویی خطا نکرد

Бар хоки кӯии дӯст ки молида рӯй чу ман

بر خاک کوی دوست که مالید روی چو من

Кони хок дар Рахши асар кимиё накард ?

کان خاک در رخش اثر کیمیا نکرد؟

Ба оҳӣ бар дилии сад роҳ ме зад

به آهی بر دلی صد راه می‌زد

Ба роҳӣ ҳар дилии сад оҳ ме зад

به راهی هر دلی صد آه می‌زد

Шукр бар не навое зад ҳисорӣ

شکر بر نی نوایی زد حصاری

Ба каф Шаҳноз кардаш дастёрӣ

به کف شهناز کردش دستیاری

Ҳадиси гармаш аз не оташ афрӯхт

حدیث گرمش از نی آتش افروخت

Дамии хуш дар гирифту хушк ватар сӯхт

دمی خوش درگرفت و خشک و تر سوخت

Дарун бар кӯҳ бар бти созу неи зан

دو تن بر کوه بربط ساز و نی زن

Шудаи халқи анҷуман дар кӯй ва бар зан

شده خلق انجمن در کوی و برزن

Аз он шаклу шамоили хираи монданд

از آن شکل و شمایل خیره ماندند

Бар он сӯрати ҳазини ҷонро фишонданд

بر آن صوتِ حزین جان را فشاندند

Шукри гавҳари бтори чанг май сифт

شکر گوهر به تار چنگ می‌سفت

Чу чангаш каж нишаст ва рост ме гуфт

چو چنگش کژ نشست و راست می‌گفت

Шуд аз овозашон дар пардаи ноҳид

شد از آوازشان در پرده ناهید

Расед овозаи эшон ба хуршед

رسید آوازه ایشان به خورشید

Ғамӣ буд аз фироқи ошноӣ

غمین بود از فراق آشنایی

Талаб мекард мискини ғами навое

طلب می‌کرد مسکین غم زدایی

зи пардаи ходимӣ берун фиристод

ز پرده خادمی بیرون فرستاد

Ба хилватгоҳи хеш овозашон дод

به خلوتگاه خویش آوازشان داد

Ду базми афрӯзи соз чанг карданд

دو بزم افروز ساز چنگ کردند

Бидон фаррухи мақом оҳанг карданд

بدان فرخ مقام آهنگ کردند

Санами Шаҳнозро чун дид бнўохт

صنم شهناز را چون دید بنواخت

Шукри хуршедро чун дид бгдохт

شکر خورشید را چون دید بگداخت

Ба хӯни дидаи лавҳи чеҳраи бнгошт

به خون دیده لوح چهره بنگاشت

з худ мешуд буруни худро нигаҳдошт

ز خود می‌شد برون خود را نگهداشت

Маӣ дид аз заъифӣ чун ҳилолӣ

مهی دید از ضعیفی چون هلالی

Тарошидаи қадӣ ҳамчун хилолӣ

تراشیده قدی همچون خلالی

Ниҳолӣ буд қадаши хами гирифта

نهالی بود قدش خم گرفته

Гули атрофи хдши нами гирифта

گل اطراف قدش نم گرفته

Нишастанду навое соз карданд

نشستند و نوایی ساز کردند

Аз аввали ин ғазал оғоз карданд

از اول این غزل آغاز کردند

Срўо , чаҳ шуд ки давр шудӣ аз канори мо ?

سروا، چه شد که دور شدی از کنار ما؟

Бозо ки хуш намегузарад рӯзгори мо

بازا که خوش نمی‌گذرد روزگار ما

Хоки вуҷӯди мо чу фироқат ба бод дод

خاک وجود ما چو فراقت به باد داد

Бод оварад ба кӯии ту зини пас ғубори мо

باد آورد به کوی تو زین پس غبار ما

Васли ту буд оби ҳамаи корҳо , дареғ

وصل تو بود آب همه کارها، دریغ

Он об рафт ва боз наомад ба кори мо

آن آب رفت و باز نیامد به کار ما

Будем тозау хушу хандон чу барги гул

بودیم تازه و خوش و خندان چو برگ گل

Намоам буд ъушрату ниҳоди хори мо

نمام بود عشرت و نهاد خوار ما

Пажмурдаи ғунчаи дили пари хӯни зи меҳргон

پژمرده غنچه دل پر خون ز مهرگان

Бинмоӣ рух ба тозагӣ ки туе нави баҳори мо

بنمای رخ به تازگی که تویی نو بهار ما

Ту чашмаи ҳаётӣ , ҳошо ки бар дилат

تو چشمه حیاتی، حاشا که بر دلت

Хошоки резае буд аз раҳгузари мо

خاشاک ریزه‌ای بود از رهگذار ما

Аз ёр аз диёри ҷудо мондаем ва ҳеҷ

از یار و از دیار جدا مانده‌ایم و هیچ

На назд ёри мости хабар назд диёри мо

نی نزد یار ماست خبر نی دیار ما

Чу хуршеди он ду гули рухсорро дид

چو خورشید آن دو گل‌رخسار را دید

Бар омад сурху хуш чун гул бихандед

بر آمد سرخ و خوش چون گل بخندید

зи шодии арғавон бар заъфарон дошт

ز شادی ارغوان بر زعفران داشت

Вале чун ғунчаи рози дил ниҳон дошт

ولی چون غنچه راز دل نهان داشت

Лаби шукр навозиш кард не ро

لب شکر نوازش کرد نی را

Шукри лаб низ хуши бнўохти вай ро

شکر لب نیز خوش بنواخت وی را

Бар он савти шукр Шаҳноз зад чанг

بر آن صوت شکر شهناز زد چنگ

Уқоби ишқ дар Шаҳноз зад чанг

عقاب عشق در شهناز زد چنگ

зи сӯзи ишқ чанг омад ба нола

ز سوز عشق چنگ آمد به ناله

Шукр хонд ин ғазалро бар ғизола :

شکر خواند این غزل را بر غزاله: