Омкаҳи умрӣ чу сабо бар сари кӯяш ҷон дод

آنکه عمری چو صبا بر سر کویش جان داد

Чаҳ шавадгар ҳамаи умраши нафасии оради ёд

چه شود گر همه عمرش نفسی آرد یاد

Дар фироқи ту чу бар номаи нуҳуми нӯки қалам

در فراق تو چو بر نامه نهم نوک قلم

Аз ниҳоди қалам ва нома барояд фарёд

از نهاد قلم و نامه برآید فریاد

Беш чун субҳи мадами дам ки бад-ӣни дам чу чароғ

بیش چون صبح مدم دم که بدین دم چو چراغ

Бинишастем ба рӯзӣ ки касе мншинод

بنشستیم به روزی که کسی منشیناد

Ҷуз нафас нест касеро ба барам омад вшд

جز نفس نیست کسی را به برم آمد و شد

Оҳи кӯ низ ба якборагӣ аз кор афтод

آه کو نیز به یکبارگی از کار افتاد

Ашки худро ҳама дар кӯй ту кардем ба хок

اشک خود را همه در کوی تو کردیم به خاک

Умри худро ҳама бар буии ту додем ба бод

عمر خود را همه بر بوی تو دادیم به باد

Ошиқ рӯй ту ҳаст аз ҳамаи рӯеи фориғ

عاشق روی تو هست از همه رویی فارغ

Бастаи мӯӣ ту ҳаст аз ҳамаи бандии озод

بسته موی تو هست از همه بندی آزاد

Чу бишунид аз шукри гули чеҳраи гуфтор

چو بشنید از شکر گل چهره گفتار

зи бодомаш равон шуд донаи нор

ز بادامش روان شد دانه نار

Чаҳ солии бади кони моҳи ду ҳафта

چو سالی بود کان ماه دو هفته

Ҳамаи рӯз аз маломат буд гирифта

همه روز از ملامت بُد گرفته

Ҳамаи рӯзи оҳ будӣ ғмгсорш

همه روز آه بودی غمگسارش

Ҳамаи шаби ашк будӣ дар канораш

همه شب اشک بودی در کنارش

Ба нохун гуҳ харошидӣ рухи гул

به ناخن گه خراشیدی رخ گل

зи ҳасрати гуҳи хрўшидӣ чу булбул

ز حسرت گه خروشیدی چو بلبل

Гуҳӣ дар хӯн кашидӣ рух чу соғар

گهی در خون کشیدی رخ چو ساغر

Гуҳии лабро гузидӣ ҳамчуи шукр

گهی لب را گزیدی همچو شکر

Ба ғайр аз ғам набӯдӣ дилпазираш

به غیر از غم نبودی دلپذیرش

Биҷузи дандони бнўдии дастгираш

بجز دندان بنودی دستگیرش

Ҳамаи шаб то саҳар наниҳодӣ аз ғам

همه شب تا سحر ننهادی از غم

Чу наргиси баргҳои чашм бар ҳам

چو نرگس برگهای چشم بر هم

Чу бо овози эшон хуши баромад

چو با آواز ایشان خوش برآمد

Замонӣ аз дар шодӣ дар омад

زمانی از در شادی درآمد

Рақибон бар навой он ду ноҳид

رقیبان بر نوای آن دو ناهید

Чу диданди он нишоту айши хуршед

چو دیدند آن نشاط و عیش خورشید

Ду маро бадараҳои сим доданд

دو مه را بدره‌های سیم دادند

Ду гулро баргҳо бар ҳам ниҳоданд

دو گل را برگها بر هم نهادند

Ба вақти азмашон доман гирифтанд

به وقت عزمشان دامن گرفتند

Бидон ҳар ду шукр гуфтор гуфтанд :

بدان هر دو شکر گفتار گفتند:

Шабаст эй мутрибон имшаб бисозед

شبست ای مطربان امشب بسازید

Дили шаҳро ба савтӣ дар навозед

دل شه را به صوتی در نوازید

Дамии гарму лабии пар ханда доред

دمی گرم و لبی پر خنده دارید

Рухии фаррух , танӣ фархунда доред

رخی فرخ ، تنی فرخنده دارید

Дами ҷони бахшатон ҷон ме фазояд

دم جان بخشتان جان می فزاید

Насими васлатони дил май кушояд

نسیم وصلتان دل می گشاید

Шукри бнўохтӣ ҳар дами навое

شکر بنواختی هر دم نوایی

Раҳеи бардоштӣ ҳар дами з ҷое

رهی برداشتی هر دم ز جایی

Шукр бар авд ҳар дами ошиқона

شکر بر عود هر دم عاشقانه

Задӣ бар оби рангӣ аз тарона

زدی بر آب رنگی از ترانه

Санам дар пардаи дил роз ме гуфт

صنم در پرده دل راز می گفت

Ба назми ин қисса бо Шаҳноз мегуфт :

به نظم این قصه با شهناز می گفت:

Марои ҳавои харобот ва нола чангаст

مرا هوای خرابات و ناله چنگست

Алии алдўоми барин як мақом оҳанг аст

علی الدوام برین یک مقام آهنگ است

Навой айши ман аз чанг рост ме гардад

نوای عیش من از چنگ راست می گردد

Хушо касе ки навояш ҳамеша аз чанг аст

خوشا کسی که نوایش همیشه از چنگ است

Биёи биёу ғаматро бурун бар аз дили ман

بیا بیا و غمت را برون بر از دل من

Ки ҷам шуд ғам бисёру ҷои ғам танг аст

که جم شد غم بسیار و جای غم تنگ است

Чаҳ ғами зи нолау ашками туро ки шому саҳар

چه غم ز ناله و اشکم ترا که شام و سحر

Нишоти нағмаи чангу шароб гулранг аст

نشاط نغمه چنگ و شراب گلرنگ است

зи ашку нола чаҳ хезад ба маҷлисӣ ки дарав

ز اشک و ناله چه خیزد به مجلسی که درو

Мудоми хӯни суроҳеу нола чангаст ?

مدام خون صراحی و ناله چنگ است؟

Ба чини зулф дилам рафт ва меравад ҷон низ

به چین زلف دلم رفت و می رود جان نیز

Валек роҳ дарозасту мураккабам ланг аст

ولیک راه دراز است و مرکبم لنگ است

Туро аз он чаҳ ки ойӣнаи мау хуршед

ترا از آن چه که آیینه مه و خورشید

Гирифтаи ҳамчуи узрати зи оҳи ман занг аст

گرفته همچو عذرت ز آه من زنگ است

Ту чун сипари баландӣ ва ман чу хоки нижанд

تو چون سپر بلندی و من چو خاک نژند

Миёни мо ва ту эй ҷони ҳазор фарсанг аст

میان ما و تو ای جان هزار فرسنگ است