Чу аз ағёри маҷлиси гашти холӣ

چو از اغیار مجلس گشت خالی

Санам аз ҳол ҷам пурсед ҳоле

صنم از حال جم پرسید حالی

Ки : « он мискини ҳабибамро чаҳ ҳоласт ?

که آن مسکین حبیبم را چه حالست

Дарин ғурбати ғарибамро чаҳ ҳоласт ?

درین غربت غریبم را چه حالست

Якояки қисса ҷамшед гуфтанд

یکایک قصه جمشید گفتند

Ҳадиси зарра бо хуршед гуфтанд

حدیث ذره با خورشید گفتند

Ба ширини қиссаи Фарҳоди бурданд

به شیرین قصه فرهاد بردند

Ба Вомиқи нома узро супурданд

به وامق نامه عذرا سپردند

Чу чашмаш бар савод нома афтод

چو چشمش بر سواد نامه افتاد

зи мижгони ақд марворид бикшод

ز مژگان عقد مروارید بگشاد

з назмаш дод ҷонро қӯту қӯт

ز نظمش داد جان را قوت و قوت

з ашк орост луи луро ба ёқӯт

ز اشک آراست لو لو را به یاقوت

з бӯяш ёфт буии ошноӣ

ز بویش یافت بوی آشنایی

Назар дид аз саводаши равшаноӣ

نظر دید از سوادش روشنایی

Саводаш чун саводи дидагон буд

سوادش چون سواد دیدگان بود

Маъонии хубу алфозаши равон буд

معانی خوب و الفاظش روان بود

Бар ӯ маънӣ ба ҷой худ нишаста

بر او معنی به جای خود نشسته

Чу мҳрўиии ниқоб аз машки баста

چو مهرویی نقاب از مشک بسته

Гули андом аз қалами шукр равон кард

گل اندام از قلم شکر روان کرد

Маъонӣ дар баёни хат равон кард

معانی در بیان خط روان کرد

Бар авроқи самани райҳон ҳаме кошт

بر اوراق سمن ریحان همی کاشت

Ба хомаи ҳоли ҳиҷрон арза ме дошт

به خامه حال هجران عرضه می‌داشت

Бар оварад оби ҳайвон аз сиёҳӣ

بر آورد آب حیوان از سیاهی

Мураккаб шуд равон дар чашми моҳӣ

مرکب شد روان در چشم ماهی

Ҳарири чин ба пои хомаи паймӯд

حریر چین به پای خامه پیمود

Сари дебочаи он номаи ин буд :

سر دیباچه آن نامه این بود: