Дар он ғмномаҳ чун дод сухан дод
در آن غمنامه چون داد سخن داد
Дили худ дар миён нома биниҳод
دل خود در میان نامه بنهاد
Бипечеду ниҳодаши пеши шукр
بپیچید و نهادش پیش شکر
Ки : « ин ғмномаҳи ман пеши ҷам бар
که این غمنامه من پیش جم بر
Бигӯ ӯро агар дории сари мо
بگو او را اگر داری سر ما
Биёи имшаб гузар кун бар дар мо
بیا امشب گذر کن بر در ما
Барин қасраст ҳиндӯе чу кайвон
برین قصر است هندویی چو کیوان
Ки ҳаст ӯ бар дар хуршеди тобон
که هست او بر در خورشید تابان
зи изри қалъа бар боло ба дулоб
ز زیز قلعه بر بالا به دولاب
Ҳамаи шаби баҳр мисатон мекашад об
همه شب بهر بستان می کشد آب
Бибояд омадани наздики он далв
بباید آمدن نزدیک آن دلو
Чу хуршедии нишастани хуш дар он далв
چو خورشیدی نشستن خوش در آن دلو
Дигар бор аз мадори чарх шояд
دگر بار از مدار چرخ شاید
Ки ин дулоби мо дар гардиш ояд
که این دولاب ما در گردش آید
Бигӯям то дар орандат ба дулоб
بگویم تا در آرندت به دولاب
Шавад боғи ман аз васли ту сероб
شود باغ من از وصل تو سیراب
Туро эй , оби ҳайвон , чанд ҷӯям ?
ترا ای آب حیوان، چند جویم؟
Чаҳ бошадгар ту бози ое ба ҷӯям
چه باشد گر تو باز آیی به جویم
Чу чархи ин Юсуфи заррини расан ро
چو چرخ این یوسف زرین رسن را
Баровард аз чаҳ машриқ ба боло
برآورد از چَهِ مشرق به بالا
Ду базми афрӯзи хунёгар чу ноҳид
دو بزم افروز خنیاگر چو ناهید
Буруни рафтанди шод аз пеши хуршед
برون رفتند شاد از پیش خورشید
Ба шаҳристони қайсар сар ниҳоданд
به شهرستان قیصر سر نهادند
Маликро зон саодат мужда доданд
ملک را زان سعادت مژده دادند
Шукр биниҳод пеши шоҳи нома
شکر بنهاد پیش شاه نامه
Малики сад бор бӯседаш чу хома
ملک صد بار بوسیدش چو خامه
Ба ҳарфӣ каз савод нома бархонад
به حرفی کز سواد نامه برخواند
Ҳазораш домани зар бар сар ифшоанд
هزارش دامن زر بر سر افشاند
Баёзи коғазаши таъвизи ҷони сохт
بیاض کاغذش تعویض جان ساخت
Саводашро саводи дидагони сохт
سوادش را سواد دیدگان ساخت
Малик бо дидаи яксон май ниҳодаш
ملک با دیده یکسان مینهادش
Равон зу мечакид об аз саводаш
روان زو میچکید آب از سوادش
Ҷаҳон чун дар либоси шаб равон шуд
جهان چون در لباس شب روان شد
зи саҳмаши рӯз дар кунҷӣ ниҳон шуд
ز سهمش روز در کنجی نهان شد
Чу зангии сияҳ дар саҳмгини шаб
چو زنگی سیه در سهمگین شب
Ниҳоди ангушташони ангушт бар лаб
نهاد انگشتشان انگشت بر لب
Ҳавои пӯшидаи чашми Зуҳрау моҳ
هوا پوشیده چشم زهره و ماه
зи торикӣ кавокиб карда гуми роҳ
ز تاریکی کواکب کرده گم راه
Кавокиб карда пинҳон аз фалаки чеҳр
کواکب کرده پنهان از فلک چهر
Ту пиндорӣ парид аз осмони меҳр
تو پنداری پرید از آسمان مهر
Замин аз осмон пайдо наме шуд
زمین از آسمان پیدا نمیشد
Ту гуфтӣ осмон аз ҷо ҳаме шуд
تو گفتی آسمان از جا همی شد
Ба хоби андар шудаи баҳрому ноҳид
به خواب اندر شده بهرام و ناهید
Ҳамаи шаб бар сари раҳи чашми хуршед
همه شب بر سر ره چشم خورشید
Чу ма дар ҷомаҳои шбрўонаҳ
چو مه در جامههای شبروانه
Сӯй диж шуд малики он шаби равона
سوی دژ شد ملک آن شب روانه
Пиёдаи шукру меҳроб бо шоҳ
پیاده شکر و مهراب با شاه
Чу ноҳиду Уторид дар паии моҳ
چو ناهید و عطارد در پی ماه
Бидон дижи муттасили гаштанд бо хавф
بدان دژ متصل گشتند با خوف
Ҳаме карданд гирди он ҳарами тўФ
همی کردند گرد آن حرم طوف
Чу чашми ҷам сиёҳӣ дид меҳроб
چو چشم جم سیاهی دید مهراب
Ки аз хандақ ба боло мекашад об
که از خندق به بالا می کشد آب
Маликро гуфт ин он ваъда гоҳаст
ملک را گفت این آن وعدهگاه است
Ки шукр гуфт ва ин шахси он сиёҳ аст
که شکر گفت و این شخص آن سیاه است
зи болои мунтазир бар манзарии моҳ
ز بالا منتظر بر منظری ماه
Ниҳодаи дидаи умед бар роҳ
نهاده دیده امید بر راه
Саводӣ дид дил додаш гўоӣӣ
سوادی دید دل دادش گوائی
Ки хоҳад дид аз онҷои рўшноӣӣ
که خواهد دید از آنجا روشنائی
Чмон шуд сӯии дулоби он сеӣ сарв
چمان شد سوی دولاب آن سهی سرو
Равонӣ рафт чун хуршед дар далв
روانی رفت چون خورشید در دلو
Фурӯд омад ба шоҳи он ояти ҳасан
فرود آمد به شاه آن آیت حسن
Чу моҳи чордаҳ дар ғояти ҳасан
چو ماه چارده در غایت حسن
Чу боронӣ ки шаб аз лутфи борӣ
چو بارانی که شب از لطف باری
Фурӯи борад ба гулбарги баҳорӣ
فرو بارد به گلبرگ بهاری
Малики хуршедро шаб дар ҳаво дид
ملک خورشید را شب در هوا دید
Чу субҳи содиқ аз шодӣ бихандед
چو صبح صادق از شادی بخندید
Равон чун моҳ шуд дар поиш афтод
روان چون ماه شد در پایش افتاد
Гирифташ дар канори он срўозод
گرفتش در کنار آن سرو آزاد
Ду ошиқи дастҳо дар гардани ҳам
دو عاشق دستها در گردن هم
Басӣ бигиристанд аз шодӣу ғам
بسی بگریستند از شادی و غم
Ду моҳи меҳрбон , ду ёри ошиқ
دو ماه مهربان، دو یار عاشق
Ба шакли тавъамон ҳар ду мувофиқ
به شکل توأمان هر دو موافق
Маликро гуфт : « эй ҷони тану ҳуш
ملک را گفت: «ای جان تن و هوش
Маро якборагӣ кардӣ фаромӯш
مرا یکبارگی کردی فراموش
Куҷо шуд он ҳамаи мисоқу савганд ?
کجا شد آن همه میثاق و سوگند؟
Куҷо рафт он ҳамаи паймону пайванд ?
کجا رفت آن همه پیمان و پیوند؟
Чаро эй сарви ноз аз мо буридӣ ?
چرا ای سرو ناز از ما بریدی؟
Магари ёрӣ дигар бар мо гузидӣ ?
مگر یاری دگر بر ما گزیدی؟
зи пеш дӯстонам ронадӣ эй дӯст
ز پیش دوستانم راندی ای دوست
Бкоми душманами бншондӣ эй дӯст
به کام دشمنم بنشاندی ای دوست
Ту расво кардае дар кӯйу барзан
تو رسوا کردهای در کوی و برزن
Ҳамаи рози маро бар мард ва бар зан
همه راز مرا بر مرد و بر زن
Маро аз тахту ганҷу подшоҳӣ
مرا از تخت و گنج و پادشاهی
Бар оварадӣ , азин бадтар чаҳ хоҳӣ ?
بر آوردی، ازین بدتر چه خواهی؟
Ту ҳамчун лолау гул бо пиёла
تو همچون گل مدامی با پیاله
Чу булбули ман қарини оҳу нола
چو بلبل من قرین آه و ناله»