Бегул рӯят надорад равнақии бустони мо

بی گل رویت ندارد رونقی بستان ما

Бе ҳузурати ҳеҷ нурӣ нест дар айвони мо

بی حضورت هیچ نوری نیست در ایوان ما

Гар ба сомони сари кӯяши рисӣ , эй боди субҳ ,

گر به سامان سر کویش رسی، ای باد صبح

Арзаи дории шарҳи ҳол бесару сомони мо

عرضه داری شرح حال بی سر و سامان ما

Шарҳи савдояш ки дил бо ҷон мураккаб карда аст

شرح سودایش که دل با جان مرکب کرده است

Бар намеояд ба нӯки калаки саргардони мо

برنمی‌آید به نوک کلک سرگردان ما

Дар дили мо хор ғам бишикаст ғам дар дил бимонад

در دل ما خار غم بشکست، غم در دل بماند

Чист ёрони чораи ғамҳои бе поёни мо ?

چیست یاران چاره غمهای بی پایان ما؟

Дӯстон гӯйанд дилро сабр фармоед , сабр

دوستان گویند دل را صبر فرمایید، صبر

Чун кунам эй дӯст чун дил нест дар фармони мо ?

چون کنم ای دوست چون دل نیست در فرمان ما؟

Дар фироқаш чист ёрб зиндагониро сабаб

در فراقش چیست یارب زندگانی را سبب

Сахти рӯеи фалак , ё сустии паймони мо ?

سخت روییِ فلک، یا سستی پیمان ما؟

Чу афсари захма ҷамшед бишунид

چو افسر زخمه جمشید بشنید

Дамидаи сабзаи гирд сӯсанаш дид

دمیده سبزه گرد سوسنش دید

Ба пои мӯри фарши гули супурда

به پای مور فرش گل سپرده

Ба мӯрони меҳри ҷамшедии ситурда

به موران مهر جمشیدی سترده

Чу хати ин тозаи шеъри рӯҳи пурвирд

چو خط این تازه شعر روح پرورد

зи табъи нозук ӯ сар бар оварад

ز طبع نازک او سر بر آورد

Хатат ҳар рӯзи расмии нав дар орад

خطت هر روز رسمی نو درآرد

Ба хӯни ман баротии дигари орад

به خون من براتی دیگر آرد

Кашад лашкари зи чини зулф бар рӯм

کشد لشکر ز چین زلف بر روم

Сипоҳи шаб ба гирди ма дар орад

سپاه شب به گرد مه درآرد

зи ҳндстони зулфат тӯтӣ омад

ز هندستان زلفت طوطی آمد

Ки дар минқори танги шукри орад

که در منقار تنگ شکر آرد

Ба шухии сар бар оварадаст магузор

به شوخی سر بر آورده‌ست مگذار

Хататрогар бад-инсон сар дар орад

خطت را گر بدینسان سر درآرد

Чу савдои хаёли холу зулфат

چو سودای خیال خال و زلفت

Ҷаҳонро бар ман хокии сари орад

جهان را بر من خاکی سر آرد

Тани пари ҳасрати мо хок гардад

تن پر حسرت ما خاک گردد

зи хоками боди гирди анбари орад

ز خاکم باد گرد عنبر آرد

Наботӣ каз сувидоем бирӯяд

نباتی کز سُویْدایم بروید

зи ҳасрати ҳубаи алсўдо бар орад

ز جنتت حبةالسودا برآرد

Чу бишунид ин суханҳои диловез

چو بشنید این سخنهای دلاویز

Маликро шуд лаби ширини шукри рез

ملک را شد لب شیرین شکر ریز

Забон бикшод ва дар бар афсар ифшоанд

زبان بگشاد و دُر بر افسر افشاند

Ба васфи афсари ин матлаъ фурӯ хонд

به وصف افسر این مطلع فروخواند

эй офтоби ҷуръаи рухшандаи ҷоми ту

ای آفتاب جرعهٔ رخشنده جام تو

Маи соқии мудомии даври мудоми ту

مه ساقی مدامی دور مدام تو

эй дар саводи шоми ду зулфати ҳазор чин

ای در سواد شام دو زلفت هزار چین

То ҳад нимрўз кашидаст шоми ту

تا حد نیمروز کشیده‌ست شام تو

Хуршеди подшоҳи сарири сипеҳри бод

خورشید پادشاه سریر سپهر باد

Фрмонбри ғуломи ту , эй ман ғуломи ту

فرمانبر غلام تو، ای من غلام تو

То бар зараст номи ту ҳарҷо ки хусравӣаст

تا بر زرست نام تو هرجا که خسرویست

Бар сари ниҳодаи афсарӣ аз зар ба номи ту

بر سر نهاده افسری از زر به نام تو

Ба сари мастии маликро гуфт афсар

به سر مستی ملک را گفت افسر

Чаҳ май хоҳӣ ? бихоҳ аз сим , аз зар

چه می خواهی، بخواه از سیم، از زر

Ту фарзандии маро аз ман макун шарм

تو فرزندی مرا از من مکن شرم

Ту хуршедии маро бо ман брогрм

تو خورشیدی مرا با من برا گرم

Фидоят мекунам чндонкаҳи хоҳӣ

فدایت می‌کنم چندانکه خواهی

зи тахту ганҷу малику подшоҳӣ

ز تخت و گنج و ملک و پادشاهی

Малик биниҳод сар дар пои афсар

ملک بنهاد سر در پای افسر

Бадв гуфт эй сари ман ҷои афсар

بدو گفت ای سر من جای افسر

Ба иқболи ту моро ҳеҷ кам нест

به اقبال تو ما را هیچ کم نیست

Ба рӯяти хотири шодам дижам нест

به رویت خاطر شادم دژم نیست

Вале хоҳам ки баҳри ҷондрозӣ

ولی خواهم که بهر جان‌درازی

Кунӣ бечорагонро чора созӣ

کنی بیچارگان را چاره سازی

Асиронро зи ғами гирдонеи озод

اسیران را ز غم گردانی آزاد

Дили ғамгин ғамгинон кунӣ шод

دل غمگین غمگینان کنی شاد

Ба зиндонати маро ҷонӣаст маҳбӯс

به زندانت مرا جانی است محبوس

Магардонам зи ҷони хеши маъюс

مگردانم ز جان خویش مأیوس

Диламро доштан дар банд то чанд ?

دلم را داشتن در بند تا چند؟

Буруновар дили ман аз чаҳ банд »

برون آور دل و جان من از بند»

Ҷаҳони бонӯи ниҳоди ангушт бар чашм

جهان بانو نهاد انگشت بر چشم

Бадв гуфт : « эй биҷои нур дар чашм ,

بدو گفت: «ای به جای نور در چشم

Дилу ҷон дар тан аз баҳр ту дорам

دل و جان در تن از بهر تو دارم

Ба ҷону дили ҳамаи карт бар орм »

به جان و دل همه کارت بر آرم»

Ба нозаш дар канор оварад афсар

به نازش در کنار آورد افسر

Ниҳодаши бӯсаҳо бар чашм ва бар сар

نهادش بوسه‌ها بر چشم و بر سر

Ба дил мегуфт донеи ин чаҳ бӯс аст

بدو می‌گفت دانی این چه بوس است

Канори модари зебо арӯс аст

کنار مادر زیبا عروس است

Сутун сим кардаш ҳалқа дар гӯш

ستون سیم کردش حلقه در گوش

Фиканд ин дар зи назмаш дар бен гӯш

فکند این دُر ز نظمش در بن گوش