Чу субҳ аз кӯҳ бинмуд афсари зар
چو صبح از کوه بنمود افسر زر
з кӯҳ омад буруни хуршеди ховар
ز کوه آمد برون خورشید خاور
Пас афсар бар саманд азм бинишаст
پس افسر بر سمند عزم بنشست
Ба ноз оварад бози рафта аз даст
به ناز آورد باز رفته از دست
зи шаҳристон ба сӯии диж равон шуд
ز شهرستان به سوی دژ روان شد
зи шаҳри тан ба шаҳристон ҷон шуд
ز شهر تن به شهرستان جان شد
Чу дар диж шуд ба назд он шукри лаб
چو در دژ شد به نزد آن شکر لب
Маиро ёфт ҳамчун моҳи як шаб
مهی را یافت همچون ماه یک شب
Чу дарӣ дар садаф танҳо нишаста
چو دُرّی در صدف تنها نشسته
з ҳар як ғамзаи ақдӣ дар гусаста
ز هر یک غمزه عقدی درگسسته
Чу ҷисми натоонаши чами бемор
چو جسم ناتوان چمیش بیمار
Чу шишаи чашмҳояш рафта дар ғор
چو چشمه چشمهایش رفته در غار
Чу акси талъати хуршедро дид
چو عکس طلعت خورشید را دید
Сиришки лолаи гаван аз дида борид
سرشک لاله گون از دیده بارید
Сиришк афшон гирифт андари канораш
سرشک افشان گرفت اندر کنارش
Ки бинишонад ба ашк аз дили ғубораш
که بنشاند به اشک از دل غبارش
Чу модари ҳоли духтарро таба дид
چو مادر حال دختر را تبه دید
Чу чашми худ ҷаҳон яксар сияҳ дид
چو چشم خود جهان یکسر سیه دید
Ба пӯзиш гуфт : « эй тарки хатое
به پوزش گفت: «ای ترک خطایی
Хато кардам , хато кардам хатое »
خطا کردم، خطا کردم خطایی»
Ба зорӣ гуфт : « эй сарви гули андом
به زاری گفت: « ای سرو گل اندام
Фидои чашми махмури ту бодом
فدای چشم مخمور تو بادام
Басӣ бар шукру гули бӯса ҳо дод
بسی بر شکر و گل بوسه ها داد
Шукр посух бирав афсона бикшод
شکر پاسخ سر افسانه بگشاد
Ба тундӣ гуфт : « эй бади меҳри модар ,
به تندی گفت: «ای بد مهر مادر،
Марои баҳр чаҳ афкандӣ дар озар ?
مرا بهر چه افکندی در آذر؟
Чу ман на рустаму сомам ба ҳар ҳол
چو با من رستم و سامی به هر حال
Чароам афкандае дар кӯҳ чун зол ?
چرام افکندهای در کوه چون زال؟
Бигӯ то зини ҷигари гӯша чаҳ дидӣ
بگو تا زین جگر گوشه چه دیدی
Ки ӯро бигноаҳ аз худ буридӣ ?
که او را بیگناه از خود بریدی؟
Марои расвои хос ва ом кардӣ
مرا رسوای خاص و عام کردی
Миёни анҷумани бад ном кардӣ »
میان انجمن بد نام کردی»
Бигуфт ин қисса ва бисёр бигирист
بگفت این قصه و بسیار بگریست
Вази он зоряши модар зор бигирист
وز آن زاریش مادر زار بگریست
Бурун оварадаш аз ғмхонаҳи танг
برون آوردش از غمخانه سنگ
Чу лаъл аз санг ва ҳамчун шукр аз танг
چو لعل از سنگ و همچون شکر از تنگ
Ҳамон дами чатри шоҳӣ боз карданд
همان دم چتر شاهی باز کردند
Имориро ба дебо соз карданд
عماری را به دیبا ساز کردند
Гул омад дар имории сӯии бустон
گل آمد در عماری سوی بستان
Ма ҳўдҷ нишин андари шбснон
مه هودج نشین اندر شبسنان
Парии рухсори хубони диловез
پری رخسار خوبان دلاویز
Баҳори афрӯзу гулбарги шукри рез
بهار افروز و گلبرگ شکر ریز
Насими ҷонФзоӣу арғунуни соз
نسیم جانفزای و ارغنون ساز
Самани буи ва нигорин рӯйу Шаҳноз
سمن بوی و نگارین روی و شهناز
Ҳазор ва сесад ва ҳафтод духтар
هزار و سیصد و هفتاد دختر
Ҳамаи хуршед рӯйу фаррухи ахтар
همه خورشید روی و فرخ اختر
Ки пеши он санам дар кор буданд
که پیش آن صنم در کار بودند
Бидон даргоҳ хидматкор буданд
بدان درگاه خدمتکار بودند
Ҳаме рӯй тарабро боз карданд
همی روی طرب را باز کردند
Ҳамон ойини пешин соз карданд
همان آیین پیشین ساز کردند
Кабӯтаргар буд сад сол дар банд
کبوتر گر بود صد سال در بند
Равад рӯзии сӯии бурҷи худованд
رود روزی سوی برج خداوند