Ҷаҳони фартут боз чамед зии Фрҳӣ

جهان فرتوت باز چمید زی فرهی

Кудурати фасли даии ниҳоди рӯи брбҳӣ

کدورت فصل دی نهاد رو بربهی

Чмон шуд андари чамани дубораи сарви сеӣ

چمان شد اندر چمن دوباره سرو سهی

Бшир Фрўрд дод ба булбулони огаҳӣ

بشیر فرورد داد به بلبلان آگهی

Кашида хайли туюр ба гирди ҳам доӣраҳ

کشیده خیل طیور به گرد هم دائره

Ба дашти зардушту арчкоўку қабра

به دشت زردشت و ارچکاوک و قبره

Навой по занад ва занад кашанд аз ҳанҷара

نوای پا زند و زند کشند از حنجره

Чун муқаррабони қамарёни зи майманаи майсара

چون مقربان قمریان ز میمنه میسره

Агар чаҳ заҳҳоки дай ба ҳилау рангу рию

اگر چه ضحاک دی به حیله و رنگ و ریو

Гирифт авранги ҷами замонаро шуд хдиў

گرفت اورنگ جم زمانه را شد خدیو

Фар Фаридун гирифт ҷаҳон чу Гӯдарзу Гев

فر فریدون گرفت جهان چو گودرز و گیو

Ва ё чу рустам ки рафт ба ҷанг аспанд дев

و یا چو رستم که رفت به جنگ اسپند دیو

Баҳорро бо хазони раҳи ҷадал буд танг

بهار را با خزان ره جدل بود تنگ

Яке ба ҳайбати ҳажири яке ба ҳайати паланг

یکی به هیبت هژیر یکی به هیئت پلنگ

Ба хӯни ҳам лола гаван намӯда дар ҷанги чанг

به خون هم لاله‌گون نموده در جنگ چنگ

зи чеҳра рӯзгор парида аз бими ранг

ز چهره روزگار پریده از بیم رنگ

Ки ногаҳон аз фалак расед ҷяши ҳамл

که ناگهان از فلک رسید جیش حمل

Шаҳоби резон саҳоб шуд аз тагарги аҷал

شهاب ریزان سحاب شد از تگرگ اجل

Ба рҷми девони ҳаме ба пешаи кӯҳу тел

به رجم دیوان همی به پیشه کوه و تل

Ба қалб эшон фиканд тазалзулӣ аз ҷадал

به قلب ایشان فکند تزلزلی از جدل

Васии хиролбшри саммии яздони алӣ

وصی خیرالبشر سمی یزدان علی

Қавоми куни вуҷӯди низоми кайҳони алӣ

قوام کون وجود نظام کیهان علی

Мудӣри қонӯни шаръи мадори имони алӣ

مدیر قانون شرع مدار ایمان علی

Ба ҳасри қул моикўн вале субҳони алӣ

به حصر قل مایکون ولی سبحان علی

Чу зоти яздони ҷудои зи зиду ндўшибо

چو ذات یزدان جدا ز ضد و ندوشیبا

Мафоди асўори ғайби румузи лориби фӣа

مفاد اسوار غیب رموز لاریب فیه

Алои Фслўои алайҳу ?алаи волбниаҳ

الا فصلوا علیه و آله والبنیه

Ки ҳаст ваҷҳи аллоҳӣ ба ҳазрат ӯ вҷиаҳ

که هست وجه اللهی به حضرت او وجیه

Шаҳӣ ки андари ғадир ба ҳукми ҳии қадир

شهی که اندر غدیر به حکم حی قدیر

Гирифт бозуӣ ӯ шаҳи бширу нзир

گرفت بازوی او شه بشیر و نذیر

Намӯд бар коиноти ҳамаи съиру кабӣр

نمود بر کائنات همه صعیر و کبیر

Ки карда бар муъминони худои алиро амир

که کرده بر مومنان خدا علی را امیر

Чу шуд таъаллуқпазир иродаи кирдигор

چو شد تعلق‌پذیر اراده کردگار

Ба ҳастӣ обу хок ба хилқати боду нор

به هستی آب و خاک به خلقت باد و نار

Ки маънии кант канз шавад ба халқи ошкор

که معنی کنت کنز شود به خلق آشکار

Замин шавад мустақар замон шавад барқарор

زمین شود مستقر زمان شود برقرار

Вуҷуброгар буд тамаккуни андари либос

وجوب را گر بود تمکن اندر لباس

Вуҷӯд ӯро вуҷӯд хирад намӯдӣ қиёс

وجود او را وجود خرد نمودی قیاس

Барам сипосаш ки ӯ баради худоро сипос

برم سپاسش که او برد خدا را سپاس

СФоӣн кун факони буии савоҳили шинос

سفائن کن فکان بوی سواحل شناس

Зиҳии имомӣ ки ҳаст зи қадари волоӣ ӯ

زهی امامی که هست ز قدر والای او

Қабои имкони қсир ба қади зебоӣ ӯ

قبای امکان قصیر به قد زیبای او

Буд ба дасти қазои саводи имзоӣ ӯ

بود به دست قضا سواد امضای او

Сари итоати қадари ниҳода бар пой ӯ

سر اطاعت قدر نهاده بر پای او

Табораки аллоҳ аз он худои кати офарид

تبارک الله از آن خدای کت آفرید

Ки карт аз бандагӣ кунун ба ҷое расед

که کارت از بندگی کنون به جایی رسید

Ки тФълу мотшоءу таҳким мо таред

که تفعل و ماتشاء و تحکیم ما ترید

Чаҳ аз сғору кбор чаҳ аз сиёҳу сифед

چه از صغار و کبار چه از سیاه و سفید

Чаро сӯии Карбалои шҳо ба ин ъзу ҷоҳ

چرا سوی کربلا شها به این عز و جاه

Наомадӣ чун ҳусайн гирифт бо ашку оҳ

نیامدی چون حسین گرفت با اشک و آه

Сағири шшмоҳаҳро зи хайма чун қасри моҳ

صغیر ششماهه را ز خیمه چون قصر ماه

Ба ҷониби кӯфӣони бабрад дар размгоҳ

به جانب کوفیان ببرد در رزمگاه

Зада так тишнагии шарора бар пайкараш

زده تک تشنگی شراره بر پیکرش

зи бас ки нохун задааст ба синаи модараш

ز بس که ناخن زده است به سینه مادرش

На ҳуши мондаи басар на тоб дар пайкараш

نه هوش مانده بسر نه تاب در پیکرش

Аз ин Фуротӣ ки ҳаст зи ҷаддаи атҳараш

از این فراتی که هست ز جده اطهرش

Дар охир аз паии касбии шҳншаҳи ҳақи параст

در آخر از پی کسبی شهنشه حق‌پرست

Чу дид йени қавмро зи соғари куфри маст

چو دید ین قوم را ز ساغر کفر مست

Намӯд ӯро баланд ба назд он халқи паст

نمود او را بلند به نزد آن خلق پست

Чу мусҳаф кирдигор гирифт бар рӯй даст

چو مصحف کردگار گرفت بر روی دست

Чу ҳалқи он безабон дарид тири аду

چو حلق آن بی‌زبان درید تیر عدو

Ба бозуӣ шоҳ кард гулӯӣ ӯро руфӯ

به بازوی شاه کرد گلوی او را رفو

Ба хандаи лаб бар кушод ки доштами орзӯ

به خنده لب بر گشاد که داشتم آرزو

Шавам ба роҳи падари зи хӯни худ сурхи рӯ

شوم به راه پدر ز خون خود سرخ‌رو