эй кишвар ҳастиро аз субҳи азали молик

ای کشور هستی را از صبح ازل مالک

Миъроҷи ҳақиқатро то шоми абади солик

معراج حقیقت را تا شام ابد سالک

Ваҷҳи аллоҳи боқии ту боқии ҳамагии ҳолк

وجه الله باقی تو باقی همگی هالک

Дар фарши хдиўи кул дар арши алии злк

در فرش خدیو کل در عرش علی ذلک

То зоти туро яздон аз пардаи бароварда

تا ذات تو را یزدان از پرده برآورده

Вази ояти раҳмонии маъҷун ту оварда

وز آیت رحمانی معجون تو آورده

Он гӯна ки худ аъло номи ту алӣ карда

آن گونه که خود اعلی نام تو علی کرده

Ту молик ва мо мамлуки ту хоҷа ва мо мурда

تو مالک و ما مملوک تو خواجه و ما مرده

Асрори ладунниро ту мақта ва ту мабда

اسرار لدنی را تو مقطع و تو مبدا

Аҳкоми илоҳиро ту воқиф ва ту доно

احکام الهی را تو واقف و تو دانا

Кунину моФиҳои як қатра аз он дарё

کونین و مافیها یک قطره از آن دریا

Аммо зинати ваҳдат аз сӯрати ту пайдо

اما زینت وحدت از صورت تو پیدا

зи он рӯз ки туе иллати ашёъи ҳамагии маълул

ز آن روز که تویی علت اشیاء همگی معلول

Бе тоъати ту тоъат аз кас набӯд мақбул

بی‌طاعت تو طاعت از کس نبود مقبول

То онкӣ кунад зарроти авсофи туро мафтӯл

تا آنکه کند ذرات اوصاف تو را مفتول

Аз бас ки буд беруни идроки ту аз маъқӯл

از بس که بود بیرون ادراک تو از معقول

Аз мусҳафи рӯяти ақли хондаи сифати борӣ

از مصحف رویت عقل خوانده صفت باری

Каз афви ту бар аҷроми бандади раҳи сатторӣ

کز عفو تو بر اجرام بندد ره ستاری

Моу тъбу хизлони моу крбу хорӣ

ما و تعب و خذلان ما و کرب و خواری

Гар роиҳаи фазлати касро накунад ёрӣ

گر رایحه فضلت کس را نکند یاری

эй бар ҳасби хилқати мо содир ва ту мсдўр

ای بر حسب خلقت ما صادر و تو مصدور

Қоим ба вуҷӯд туаст зоти арзу ҷавҳар

قایم به وجود توست ذات عرض و جوهر

Ту ганҷу ҷаҳони мхзўни ту рӯҳу ҷаҳони пайкар

تو گنج و جهان مخزون تو روح و جهان پیکر

Рӯҳи алқудсати дарбони малику малики чокар

روح‌القدست دربان ملک و ملک چاکر

То дар наҷуфт гардид эй нури худои маскан

تا در نجفت گردید ای نور خدا مسکن

Мӯсои з шабоне шуд аз партави ту эмин

موسی ز شبانی شد از پرتو تو ایمن

То кӣ ба ҷавоби мо гӯйии арниро лн

تا کی به جواب ما گویی ارنی را لن

Аз хок Наҷаф бурдор сарой вале зўолмн

از خاک نجف بردار سرای ولی ذوالمن

Райҳонаи пайғамбар дар хок ватан карда

ریحانه پیغمبر در خاک وطن کرده

Хору хаси саҳроро пероя тан карда

خار و خس صحرا را پیرایه تن کرده

Бодаши зи ғубори раҳ бар ҷисм кафан карда

بادش ز غبار ره بر جسم کفن کرده

Мурғони ҳаво ӯро соя ба бадан карда

مرغان هوا او را سایه به بدن کرده

Дар ёрии атфолат эй шоҳ съоит кун

در یاری اطفالت ای شاه سعایت کن

Бар сӯии ғарибон рӯй аз баҳр саодат кун

بر سوی غریبان روی از بهر سعادت کن

Тифлони ҳусайнатро аз лутф риоят кун

طفلان حسینت را از لطف رعایت کن

Аз зайнаб длхўнт бархез ва ҳимоят кун

از زینب دلخونت برخیز و حمایت کن

Аҳли ҳарами худро дар Кӯфа бибин ҳайрон

اهل حرم خود را در کوفه ببین حیران

Дар Кӯфаи вайрона аз дрбдрии гирён

در کوفه ویرانه از دربدری گریان

Доранд бо вилодати охир ба тсдқи нон

دارند با ولادت آخر به تصدق نان

Бо онкӣ нашуд ҳаргизи як лаҳза ки дар даврон

با آنکه نشد هرگز یک لحظه که در دوران

Аз бас ки ҳарими ту дар чашм хасон хоранд

از بس که حریم تو در چشم خسان خارند

Дар дасти сипоҳи зулми мғлўл ва гирифторанд

در دست سپاه ظلم مغلول و گرفتارند

Бар пушти шутури урёни андар сар бозоранд

بر پشت شتر عریان اندر سر بازارند

Бо таъна яке гуяд аз мардум тоторанд

با طعنه یکی گوید از مردم تاتارند

эй шоҳи Наҷаф ( сомит ) ҳастӣ чу ту мавлояш

ای شاه نجف (صامت) هستی چو تو مولایش

Перояи исёнро мапаснд ба болояш

پیرایه عصیان را مپسند به بالایش

Охир чу аҷал созад дар хоки лаҷади ҷояш

آخر چو اجل سازد در خاک لجد جایش

Хоҳад ба Наҷаф бошад дар кӯии ту маъвояш

خواهد به نجف باشد در کوی تو ماوایش