Моҳрхои ибтидои фасл баҳор аст

ماهرخا ابتدای فصل بهار است

Вақти гулу истимоъи сӯрат ҳазор аст

وقت گل و استماع صورت هزار است

эй ки гули сурхи пеш рӯй ту хор аст

ای که گل سرخ پیش روی تو خار است

Сафҳаи гетии тамоми нақш ва нигор аст

صفحه گیتی تمام نقش و نگار است

То ънбӣ медиҳед пиёлаи пиёла

تا عنبی می‌دهید پیاله پیاله

Бода шабнам бибин ба соғари лола

باده شبنم ببین به ساغر لاله

Рӯзии мисатон шуда ба боғи ҳавола

روزی مستان شده به باغ حواله

Сунбули бўё пареш карда кулола

سنبل بویا پریش کرده کلاله

Карда зи калаки бадеъи мубдиъи ашё

کرده ز کلک بدیع مبدع اشیا

Нақши аҷабии бакори дибаҳи саҳро

نقش عجبی بکار دیبه صحرا

Коргаҳи чин шудааст дашти саропо

کارگه چین شده است دشت سراپا

Боз дар атрофи кӯҳи наргиси Шаҳло

باز در اطراف کوه نرگس شهلا

Тоҷи табораки ниҳоди мурғи сулаймон

تاج تبارک نهاد مرغ سلیمان

Кебек чу дар аҷ дар таронау афғон

کبک چو در اج در ترانه و افغان

Қамарии афсурда дар чин чу ҳазорон

قمری افسرده در چین چو هزاران

Бар сари сарви сеӣ ба нағмаи волҳон

بر سر سرو سهی به نغمه والحان

Аслҳки аллоҳ эйнигор парӣ рӯй

اصلحک الله ای نگار پری روی

эй санами мшкмўи бсохти мшгў

ای صنم مشکمو بساخت مشگو

Шӯ ба саёҳат ба сайри боғу лаби ҷӯ

شو به سیاحت به سیر باغ و لب جو

То ман ва ту дар мдиҳи зомини оҳӯ

تا من و تو در مدیح ضامن آهو

Қиблаи ҳафтуми эмоми ҳаштуми шиъа

قبله هفتم امام هشتم شیعه

Моҳи кавокиби сипоҳи меҳри талиъа

ماه کواکب سپاه مهر طلیعه

Мазҳари ҳақи асли дайни муайяни шриъаҳ

مظهر حق اصل دین معین شریعه

Онкии зи ҳукмаш буд барисам вадиъа

آنکه ز حکمش بود برسم ودیعه

Хусрави бтҳои хдиўи хиттаи имкон

خسرو بطحا خدیو خطه امکان

Шоҳи Мадинаи паноҳи малики хуросон

شاه مدینه پناه ملک خراسان

Онкӣ ба ҷои каломи эзади манон

آنکه به جای کلام ایزد منان

Ҳамраҳ ӯ бӯда ҳар чаҳ Мӯсои умрон

همره او بوده هر چه موسی عمران

эй ки ба Идрӣс дар мадориси таҷред

ای که به ادریس در مدارس تجرید

Шахс ту омӯхта мабоҳиси тавҳид

شخص تو آموخته مباحث توحید

Канзи хФиро ҳидоят ту мақолед

کنز خفی را هدایت تو مقالید

Хӯшаи тавҳиди Ҷабраил ба тақлид

خوشه توحید جبرئیل به تقلید

Зодаи Мӯсои бен ҷаъфар эй алавии ҷоҳ

زاده موسی بن جعفر ای علوی جاه

эй ки шабу рӯзи зоири ту ба даргоҳ

ای که شب و روز زائر تو به درگاه

Сохтаи дараки мақоми сайри илои аллоҳ

ساخته درک مقام سیر الی الله

Саҳл буд дар зиёрати ту агар роҳ

سهل بود در زیارت تو اگر راه

эй ки млқи зи кибриё ба ризоӣ

ای که ملق ز کبریا به رضایی

Момни ашрафи зомини ғрбоӣӣ

مامن اشرف ضامن غربائی

Ҳуҷҷати алислому каъбаи фуқарое

حجت الاسلام و کعبه فقرایی

Чун ба сифати мазҳари ҷамоли худоӣ

چون به صفت مظهر جمال خدایی

Нури рахт шуъла дода шамъи ҳдо ро

نور رخت شعله داده شمع هدا را

Илми ту зоҳир намӯда дайни худо ро

علم تو ظاهر نموده دین خدا را

Хизри зи ҷӯии ту бардаи оби бақо ро

خضر ز جوی تو برده آب بقا را

Панҷаи қудрати қабои сабру сафо ро

پنجه قدرت قبای صبر و صفا را

Сайри мақоми туро ба суръат бисёр

سیر مقام تو را به سرعت بسیار

Гар ки шудаи ҷбрнӣил ва ҳам талабкор

گر که شده جبرنئیل و هم طلبکار

Роҳ набарда ба сӯй боргаҳ дод

راه نبرده به سوی بارگه داد

Бол ва прўир фитад зи кор ба як боз

بال و پرویر فتد ز کار به یک باز

Субҳ ба рӯй ту карда касби шафақ ро

صبح به روی تو کرده کسب شفق را

Ояти азмии рухи ту раби фалақ ро

آیت عظمی رخ تو رب فلق را

Лайл ва наҳо аз ту ҷустаи назми нсқ ро

لیل و نها از تو جسته نظم نسق را

Фари худои маънии ҳувияти ҳақ ро

فر خدا معنی هویت حق را

Хоки хуросони зи мақдами ту биҳишт аст

خاک خراسان ز مقدم تو بهشت است

Балки бар равзаи ?ути биҳишт кунишат аст

بلکه بر روضه‌ات بهشت کنشت است

Дар бар чашм касе ки пок сиришт аст

در بر چشم کسی که پاک سرشت است

Баҳри равоқати биҳишти нисбат зишт аст

بهر رواقت بهشت نسبت زشت است

эй шарафу ашрафи натоиҷи одам

ای شرف و اشرف نتایج آدم

Шодии аҳбоб дар азои ту мотам

شادی احباب در عزای تو ماتم

Моҳи сифрро ғам ту карда муҳаррам

ماه صفر را غم تو کرده محرم

Баҳри ту эй нури чашми одаму олам

بهر تو ای نور چشم آدم و عالم

Онкии зи шаҳри Мадина дар ба дарат кард

آنکه ز شهر مدینه در به درت کرد

Сӯии хуросони мусаммам сафарат кард

سوی خراسان مصمم سفرت کرد

Аз шарари заҳри пари зи хӯн ҷигарат кард

از شرر زهر پر ز خون جگرت کرد

Бистари ту хоку хишти ҷой сарат кард

بستر تو خاک و خشت جای سرت کرد

Чун асари заҳр дар тани ту аён шуд

چون اثر زهر در تن تو عیان شد

Ҷисми азизати зи дарди сайри з ҷон шуд

جسم عزیزت ز درد سیر ز جان شد

Хоки азояти бҳФрқи кун ва макон шуд

خاک عزایت بهفرق کون و مکان شد

Нур илоҳӣ хамӯш гашт ва аён шуд

نور الهی خموش گشت و عیان شد

Хоҳари зорат басар набӯд ба даврон

خواهر زارت بسر نبود به دوران

Дар дами марги ту эй ғариби хоки хуросон

در دم مرگ تو ای غریب خاک خراسان

То нигарад ҳоли ту ба дидаи гирён

تا نگرد حال تو به دیده گریان

Зини тараф ва он тарафи танат шудаи ғалатон

زین طرف و آن طرف تنت شده غلطان

Бози ғам ва ғусса кард рӯзи марои шаб

باز غم و غصه کرد روز مرا شب

Сӯхти дили ман ба ҳолати дили зайнаб

سوخت دل من به حالت دل زینب

Надошт чаҳ ҳоле ба қатлгоҳ ки ёрб

نداشت چه حالی به قتلگاه که یارب

Дид зи наъли саманд ва аз сами мураккаб

دید ز نعل سمند و از سم مرکب

Сӯрати атфоли нозпарвар ғамгин

صورت اطفال ناز پرور غمگین

Рӯй ятемони оли итрати ёсин

روی یتیمان آل عترت یاسین

Нилӣ аз дасти шимури кофар бе дайн

نیلی از دست شمر کافر بی‌دین

Ҳар яке аз як тараф ба дидаи хунин

هر یکی از یک طرف به دیده خونین

Исмати ҳақи итрати расӯли гиромӣ

عصمت حق عترت رسول گرامی

Гашта залилу асиру кӯфӣу шомӣ

گشته ذلیل و اسیر و کوفی و شامی

Гўӣии оли расӯлро ба тамомӣ

گوئی آل رسول را به تمامی

Баҳри канизӣ аз барои ғуломӣ

بهر کنیزی از برای غلامی

Оризи зайнаб ки буд меҳри ниқобаш

عارض زینب که بود مهر نقابش

Мӯии парешон ба чеҳраи гашти ҳиҷобаш

موی پریشان به چهره گشت حجابش

Ғуссаи номаҳрамону базми шаробаш

غصه نامحرمان و بزم شرابش

Зад ба ҷаҳони ончунон ба қалби кабобаш

زد به جهان آنچنان به قلب کبابش

эй шаҳи тӯсӣ ки сохтаи раҳи даврат

ای شه طوسی که ساخته ره دورت

Даври маро аз ҳузури базми сарварат

دور مرا از حضور بزم سرورت

эй ту сулаймону мосўои ҳамаи мӯрат

ای تو سلیمان و ماسوا همه مورت

Гӯй ба худоами остони ҳузурат

گوی به خدام آستان حضورت