Чун ҳарими хусрави бтҳои зи бедоди замона

چون حریم خسرو بطحا ز بیداد زمانه

Сӯии шом аз Карбалои баҳр асирӣ шуд равона

سوی شام از کربلا بهر اسیری شد روانه

Ҷумлагӣ чун тоири пари баста бе ошиёна

جملگی چون طایر پر بسته بی‌آشیانه

Дар яке манзил макон карданд ҳангоми шабона

در یکی منزل مکان کردند هنگام شبانه

Роҳибӣ май буд дар он дайри андари кеши исо

راهبی می‌بود در آن دیر اندر کیش عیسی

Толиби таври таҷаллии солҳо монанди Мӯсо

طالب طور تجلی سالها مانند موسی

Ҷои паии ганҷ ҳақиқат карда дар кунҷи килисо

جا پی گنج حقیقت کرده در کنج کلیسا

Ҷазбаи нур ҳусайнӣ шуд далели марди тарсо

جذبه نور حسینی شد دلیل مرد ترسا

Лашгари хунхори ҷаррории бадад аз ҳасри берун

لشگر خونخوار جراری بدد از حصر بیرون

Найзаҳо бар дасти зеби найзаҳо сарҳои пурхӯн

نیزه‌ها بر دست زیب نیزه‌ها سرهای پرخون

Ҳар сиррӣ аз нури чеҳр оташ зада бар моҳи гардун

هر سری از نور چهر آتش زده بر ماه گردون

Чанд зан бо духтари мунтазам чун дар макнун

چند زن با دختر منتظم چون در مکنون

Рафт роҳибро аз ин ҳангомаи ҳуш аз сари зи тани тоб

رفت راهب را از این هنگامه هوش از سر ز تن تاب

Гуфт ё раби ин ба бедорӣаст байнам ё ки дар хоб

گفت یا رب این به بیداریست بینم یا که در خواب

Субҳ маҳшар гашта зоҳир дар ҷаҳон гуё аз ин боб

صبح محشر گشته ظاهر در جهان گویا از این باب

Офтобаст аз замини як неи баланд аз амри ваҳоб

آفتاب است از زمین یک نی بلند از امر وهاب

Ин занони мўпришони ғариби тираи кавкаб

این زنان موپریشان غریب تیره کوکب

Кистанд ва аз барои чист рӯзи ҷумла чун шаб

کیستند و از برای چیست روز جمله چون شب

Аз чаҳ рӯ доранд зикри воҳсинои ҷумла бар лаб

از چه رو دارند ذکر واحسینا جمله بر لب

Ҳодии ман шўбҷоаҳу қурби рӯҳи аллоҳ ё раб

هادی من شوبجاه و قرب روح الله یا رب

Пас аз боми дайри насронӣ ба қалби пурталотум

پس از بام دیر نصرانی به قلب پرتلاطم

Бар замин гардид на?ил чун Масеҳ ар чархи чорам

بر زمین گردید نال چون مسیح ار چرخ چارم

Гуфт эй қавм шуда аз роҳу расми мардумии гум

گفت ای قوم شده از راه و رسم مردمی گم

Ин чаҳ ошӯбаст ин сайр кист эй бе раҳми мардум

این چه آشوبست این سیر کیست ای بی‌رحم مردم

Гуфт бо ӯ золимӣ зон нокасони зишти абтар

گفت با او ظالمی زان ناکسان زشت ابتر

Ҳаст ин сар аз ҳусайни бен алии сибти паямбар

هست این سر از حسین بن علی سبط پیمبر

Бар амири шоми ёғии гашт ва шуд лаби ташна бе сар

بر امیر شام یاغی گشت و شد لب تشنه بی‌سر

Ин асироноҳли байт ӯ буд аз баҳри кайфар

این اسیراناهل بیت او بود از بهر کیفر

Рехти насронӣ ба домани гавҳар аз дарёии дида

ریخت نصرانی به دامن گوهر از دریای دیده

Гуфт эй қавми зи каф дайн дода ва дунё харида

گفت ای قوم ز کف دین داده و دنیا خریده

Каз тамаъи пайваста бо шайтон ва аз яздони бурӣда

کز طمع پیوسته با شیطان و از یزدان بریده

Чанд бадари зари зи мироси падар бар ман расада

چند بدر زر ز میراث پدر بر من رسده

Ин сари бибридаро имшаб наад андар бар ман

این سر ببریده را امشب نهد اندر بر من

Дар замони кӯч таслимаш кунам бар ваҷҳи аҳсан

در زمان کوچ تسلیمش کنم بر وجه احسن

Мурғи рӯҳ шимур зад аз ваъдаи зрбол бар тан

مرغ روح شمر زد از وعده زربال بر تن

Дод сари зарро гирифт аз роҳиби покизаи доман

داد سر زر را گرفت از راهب پاکیزه دامن

Ҳотифӣ дар гӯш вай дод ин Нидои рӯҳ афзо

هاتفی در گوش وی داد این ندای روح افزا

К-эии масеҳои сохтӣ аз худ ризои рӯҳи масеҳо

کای مسیحا ساختی از خود رضا روح مسیحا

Судҳо аз баҳри ин савдо насибат шуд зи якто

سودها از بهر این سودا نصیبت شد ز یکتا

Роҳиби покизаи сирати раси нури чашми Заҳро

راهب پاکیزه سیرت راس نور چشم زهرا

Рафт андари гӯшае он марди насронӣ ниҳон шуд

رفت اندر گوشه‌ای آن مرد نصرانی نهان شد

Дид баъд аз лаҳзае ҳангомаи кубро аён шуд

دید بعد از لحظه‌ای هنگامه کبری عیان شد

Аз хурӯши воҳсинои ларза бар кун ва макон шуд

از خروش واحسینا لرزه بر کون و مکان شد

Бо Нидои трқўои сӯии замин аз осмон шуд

با ندای طرقوا سوی زمین از آسمان شد

Сорау Марям , сФўро , осия , ҳаввоу ҳоҷар

ساره و مریم، صفورا، آسیه، حوا و هاجر

Ҳалқа мотам заданд аз гиря дар атрофи он сар

حلقه ماتم زدند از گریه در اطراف آن سر

Арш ва фарш афтод аз нур дар тазалзули бори дигар

عرش و فرش افتاد از نور در تزلزل بار دیگر

Аз фалак омад хадиҷа бар сари он раси анвор

از فلک آمد خدیجه بر سر آن راس انوار

Ногаҳон омаданд абри гӯши он роҳиби дубора

ناگهان آمدند ابر گوش آن راهب دوباره

намерасад Заҳрои атҳари чашм бар банд аз назора

می‌رسد زهرای اطهر چشم بر بند از نظاره

Чашми ҳақи байнро ба ҳам биниҳод роҳиб зон ишора

چشم حق بین را به هم بنهاد راهب زان اشاره

Лек меомад ба гӯши вай аз он доролзёраҳ

لیک می‌آمد به گوش وی از آن دارالزیاره

Бо фиғон мегуфт эй шоҳаншаҳ бе сари ҳусайнам

با فغان می‌گفت ای شاهنشه بی‌سر حسینم

Аз қафо бибаред сари султон бе лашкари ҳусайнам

از قفا ببرید سر سلطان بی‌لشکر حسینم

Зеби пайкари зайнаби оғӯши пайғамбари ҳусайнам

زیب پیکر زینب آغوش پیغمبر حسینم

Кушта бе ёри ғмхўору ?илами пурварами ҳусайнам

کشته بی‌یار غمخوار و الم‌پرورم حسینم

эй ғариби кушта беғуслу кафани кӯи пайкари ту

ای غریب کشته بی‌غسل و کفن کو پیکر تو

Кӯи аламдору сипаҳи кӯи Акбару кӯи Асғари ту

کو علمدار و سپه کو اکبر و کو اصغر تو

Кӯи стмкши зайнаби овораи ғампарвар ту

کو ستمکش زینب آواره غم‌پرور تو

Меҳнати даврон чаҳ овардааст эй сар бар сари ту

محنت دوران چه آورده است ای سر بر سر تو

Рафт насронии зи ҳуш аз нолаи ҷони сӯзу Заҳро

رفت نصرانی ز هوش از ناله جان‌سوز و زهرا

Чун ба ҳуш омад ксир азон занон нодид барҷо

چون به هوش آمد کسیر ازان زنان نادید برجا

Назд он сар гуфт ва дар айни адаби устоди барпо

نزد آن سر گفت و در عین ادب استاد برپا

Аиҳоолроси алмборк эй азизи фарди якто

ایهاالراس المبارک ای عزیز فرد یکتا

Гуфт эй роҳиби ман мазлӯми сибти мстФоим

گفت ای راهب من مظلوم سبط مصطفایم

Модарами Заҳрои атҳари худ ҳусайн сар ҷудоем

مادرم زهرای اطهر خود حسین سر جدایم

Дар мнои нинавои қурбонӣ роҳ худоем

در منای نینوا قربانی راه خدایم

Ташнаи лаб сар дода андари роҳи ҳақ дар Карбалоем

تشنه لب سر داده اندر راه حق در کربلایم

Бар дили роҳиб дигар тоқат намонад аз гуфтугӯяш

بر دل راهب دگر طاقت نماند از گفتگویش

Зад басари даст азо биниҳод рӯй худ биравяш

زد بسر دست عزا بنهاد روی خود برویش

Кард рӯй хештанро сурх аз хӯни гулӯяш

کرد روی خویشتن را سرخ از خون گلویش

Аз адаб зад бӯса бар пмрдаҳи лабҳои накӯяш

از ادب زد بوسه بر پمرده لبهای نکویش

Гуфт шоҳо бар надорам дасти умедати зи доман

گفت شاها بر ندارم دست امیدت ز دامن

То нагӯйӣ дар қиёмати шоФъ ту мешавам ман

تا نگویی در قیامت شافع تو می‌شوم من

Гуфт берун кун дигар зинои роҳиби зи гардан

گفت بیرون کن دگر زنا راهب ز گردن

Шӯи мусулмон то шафиъ ту шавам дар пеши зўолмн

شو مسلمان تا شفیع تو شوم در پیش ذوالمن