Қиблаи ҳафтуми ризо чун ар Мадина дар бадар шуд
قبله هفتم رضا چون ار مدینه در بدر شد
Озими малики хуросони хусрави ҷину бшршд
عازم ملک خراسان خسرو جن و بشرشد
Ҳазрати рӯҳи аломин дар арши аъло навҳа гар шуд
حضرت روحالامین در عرش اعلی نوحهگر شد
Аҳмади мурсал ба ҷиҳати дили ғамину дида тар шуд
احمد مرسل به جهت دل غمین و دیدهتر شد
Осмони гуфтои тақӣ аз ҷаври Маъмун бепадар шуд
آسمان گفتا تقی از جور مامون بیپدر شد
Дар таҷаллӣ шуд ба шаҳри Тӯси анвори илоҳӣ
در تجلی شد به شهر طوس انوار الهی
Мнҷлӣ аз партави он нур шуд ма то ба моҳӣ
منجلی از پرتو آن نور شد مه تا به ماهی
Зеб ва зинат ёфт тоҷи сарварии аўрнки шоҳӣ
زیب و زینت یافت تاج سروری اورنک شاهی
Ҷинат алФрдўс шуд офоқ аз рафъи муноҳӣ
جنتالفردوس شد آفاق از رفع مناهی
Оқибати Маъмуни паии итфоъи нур додгар шуд
عاقبت مامون پی اطفاء نور دادگر شد
Он сияҳи дили заҳри қотили сохт дар ангури пинҳон
آن سیه دل زهر قاتل ساخت در انگور پنهان
Шуъла зад аз пдти он заҳри андари халқи имкон
شعله زد از پدت آن زهر اندر خلق امکان
Ҳуҷҷати ҳақро ба заҳри кӣна дар малики хуросон
حجت حق را به زهر کینه در ملک خراسان
Дрғрибии кишт то рӯзи ҷазои габру мусулмон
درغریبی کشت تا روز جزا گبر و مسلمان
Аз ғами мазлӯмии сибти набии хунин ҷигар шуд
از غم مظلومی سبط نبی خونین جگر شد
Ҳадати он заҳр чун афканд дарат Ни изтиробаш
حدت آن زهر چون افکند درت ن اضطرابش
Сӯхти қалби мосўо бар ҳолати қалби кабобаш
سوخت قلب ماسوا بر حالت قلب کبابش
Рӯй хок бе касе бо пикбри пурпечу тобиш
روی خاک بیکسی با پیکبر پرپیچ و تابش
Ҷониби боди сабо бо сӯзи дил буд ин хитобаш
جانب باد صبا با سوز دل بود این خطابش
Кӣ сабогар дар Мадина аз хуросонат гузар шуд
کی صبا گر در مدینه از خراسانت گذر شد
Гӯ ба фарзандами тақӣ кӣ қӯти қалби ғминм
گو به فرزندم تقی کی قوت قلب غمینم
Бештар аз ин макун бо фурқати худ ҳмншинм
بیشتر از این مکن با فرقت خود همنشینم
Мавсим рафтан буд магузор бекас беш азинм
موسم رفتن بود مگذار بیکس بیش ازینم
Охир умрасту хоҳӣ рӯй некӯяти бубинам
آخر عمر است و خواهی روی نیکویت ببینم
Зӯдтари худро расони ҷоно ки ҳангом сафар шуд
زودتر خود را رسان جانا که هنگام سفر شد
Нури чшмои заҳри қотил ӯ фиканд охири зи корам
نور چشما زهر قاتل او فکند آخر ز کارم
Дар ғарибӣ чун ғарибони оқибат ҷон ме сипорам
در غریبی چون غریبان عاقبت جان میسپارم
Гарчи шоҳам чун нғрим дар назарҳо хору зорам
گرچه شاهم چون نغریم در نظرها خوار و زارم
Ғайри хишту хоки андари зери сар бистар надорам
غیر خشت و خاک اندر زیر سر بستر ندارم
эй писари хоки ятемӣ аз ғами бобат басар шуд
ای پسر خاک یتیمی از غم بابت بسر شد
Ҳеҷ кас набӯд ки дар болини бобат по гузорад
هیچ کس نبود که در بالین بابت پا گذارد
ё кафани пӯшидаи баъд аз марг дар хокам сипорад
یا کفن پوشیده بعد از مرگ در خاکم سپارد
Дар азоем нолаи моти алғриб аз дили برارد
در عزایم نالهمات الغریب از دل برآرد
Ҳар ки дрғрбти бимирад назд кас ҳурмат надорад
هر که درغربت بمیرد نزد کس حرمت ندارد
Хосса чун ман ҳар ки тири зулми Маъмунро аспр шуд
خاصه چون من هر که تیر ظلم مامون را اسپر شد
Аз Мадина шуд тақии ҳозири паии ткФини ризо ро
از مدینه شد تقی حاضر پی تکفین رضا را
Кард дрғрбти ниҳон дар аки боби бовафо ро
کرد درغربت نهان در اک باب باوفا را
Ёд кун мазлӯмии нури дили хайри алнсо ро
یاد کن مظلومی نور دل خیر النسا را
Хомси оли ъабои мазлӯми дашти Карбало ро
خامس آل عبا مظلوم دشت کربلا را
Вончаҳ бо ваии андари он саҳрои пурхавф ва хатар шуд
وانچه با وی اندر آن صحرای پرخوف و خطر شد
Дод ҷои зулми синон чун бар замин ар садри зинаш
داد جا ظلم سنان چون بر زمین ار صدر زینش
Шимур бедайн аз бадани бабради раси нозниш
شمر بیدین از بدن ببرد راس نازنیش
Ибн саъд омад паии ғмхўории қалби ғминш
ابنسعد آمد پی غمخواری قلب غمینش
То зи сам асб созад тўтёи ҷисми ҳазинаш
تا ز سم اسب سازد توتیا جسم حزینش
Зайнаб бехонимон чун зини ҳикоят бохабар шуд
زینب بیخانمان چون زین حکایت باخبر شد
Бар канизи модари худ Фзаҳ дод ингуна фармон
بر کنیز مادر خود فضه داد اینگونه فرمان
Каз паии таскини қалб ман бирав сӯии Нитсаатон
کز پی تسکین قلب من برو سوی نیستان
Гӯи бшир эй шери андар нинаво набӯд мусулмон
گو بشیر ای شیر اندر نینوا نبود مسلمان
Ёрии пайғамбар худ кун биё каз оли Сафён
یاری پیغمبر خود کن بیا کز آلسفیان
Зулм бар фарзандони Заҳро ҳар чаҳ гӯям бештар шуд
ظلم بر فرزندان زهرا هر چه گویم بیشتر شد
Оҳ аз он соъат ки шер омад ба болини шаҳи дайн
آه از آن ساعت که شیر آمد به بالین شه دین
Бо забон ҳол гуфт эй зодаи хатми алнабӣин
با زبان حال گفت ای زاده ختمالنبیین
Ин чаҳ ҳолтс эй азизи кибриёи дилбанди ёсин
این چه حالتس ای عزیز کبریا دلبند یاسین
Қадари ту ншохтнди ин кӯфӣони зишти ойин
قدر تو نشاختند این کوفیان زشت آئین
( сомто ) малику малики зини достони зер ва зибр шуд
(صامتا) ملک و ملک زین داستان زیر و زبر شد