Буд дар шаҳри шом , аз ҳусайни духтарӣ

بود در شهر شام، از حسین دختری

Осияи фитратӣ , Фотимаи манзарӣ

آسیه فطرتی، فاطمه مَنْظری

Толии Марямӣ , сонии ҳоҷарӣ

تالیِ مریمی، ثانیِ هاجری

Иффати кирдигор , исмати Акбарӣ

عفت کردگار، عصمت اکبری

ӯ се солаи баду ақли чл сола дошт

او سه ساله بُد و عقل چِل ساله داشت

Бо чиҳил солаи ақл , рӯй чун лола дошт

با چهل ساله عقل، رویْ چون لاله داشت

Лола ӣ рӯй ӯ , ҳамчуи ма ҳола дошт

لاله‌ی روی او، همچو مه هاله داشت

Ҳолаи пардаи зи рух , чун гул жола дошт

هاله پرده ز رخ، چون گل ژاله داشت

Шуд руқияи зи боб , номи дили ҷӯй ӯ

شد رقیه ز باب، نام دل‌جوی او

Нор тавр кулем , оташ рӯй ӯ

نار طور کلیم، آتش روی او

Ҳамчуи хиролнсо , хислату хуй ӯ

همچو خیرالنسا، خصلت و خوی او

Каси надидаи сет чун , чашми ҷодӯӣ ӯ

کس ندیده‌ست چون، چشم جادوی او

Гарчи андари назар , Тифл буду сағир

گرچه اندر نظر، طفل بود و صغیر

Гарчи меомадӣ , аз лабаши буии шер

گرچه می‌آمدی، از لبش بوی شیر

Лек чун вай надид , чашми гардуни пер

لیک چون وی ندید، چشم گردون پیر

Духтарӣ бо камол , ахтарӣ бе назир

دختری با کمال، اختری بی‌نظیر

Аз тхўми замин , то нуҷуми само

از تُخوم زمین، تا نجوم سما

Дида дар ҳаҷар ӯ , тарбияти мосўо

دیده در حُجر او، تربیت ماسوا

Қурраи алъайни шоҳ , нури чашми ҳдо

قره العین شاه، نور چشم هدا

Ҳам зи амраши равон , ҳам ба ҳукмаш ба по

هم ز امرش روان، هم به حکمش به‌پا

Бар амӯҳо мудом , зинати дӯш буд

بر عموها مدام، زینت دوش بود

Аммаҳоро тамом , зеби оғӯш буд

عمه‌ها را تمام، زیب آغوش بود

Хоҳаронро лабаш , чашма ӣ нӯш буд

خواهران را لبش، چشمه‌ی نوش بود

Хурдиашро хирад , ҳалқа дар гӯш буд

خُردی‌اش را خِرَد، حلقه در گوش بود

Бас ки нашаву намо , бо падар карда буд

بس که نشْو و نُما، با پدر کرده بود

Рӯй домон ӯ , нозпрўрдаҳ буд

روی دامان او، نازپرورده بود

Бобаши андари сафар , ҳамраҳ оварда буд

بابش اندر سفر، همره آورده بود

Пеши гуфтори вай , бандаи парварда буд

پیش گفتار وی، بنده پرورده بود

Хандааш дили рибо , гиряаш ҷони гудоз

خنده‌اش دل‌ربا، گریه‌اش جان‌گداز

Шоҳи иқлӣми қурб , моҳи бурҷи ҳиҷоз

شاه اقلیم قُرب، ماه برج حجاز

Чун бародари бузург , чун падари сарфароз

چون برادر بزرگ، چون پدر سرفراز

Назд боби азиз , он маи длнўоз

نزد باب عزیز، آن مه دلنواز

Дида дар кӯдакӣ , гарму сарди ҷаҳон

دیده در کودکی، گرم و سرد جهان

Хӯрда бар моҳи рух , силии нокасон

خورده بر ماهِ رخ، سیلی ناکسان

Кашф карда синон , бар занон бар синон

کشفْ کرده سنان، بر زنان بر سنان

Ранги рухсорро , аз аташи бохтагон

رنگ رخسار راِ، از عطش باختْگان

Аз ятемии фалак , кор ӯ сохта

از یتیمی فلک، کار او ساخته

Ранги рухсорро , аз аташи бохта

رنگ رخسار را، از عطش باخته

Аз фироқи падар , гашта чун фохта

از فراق پدر، گشته چون فاخته

Бонги кӯи кӯй ӯ , шӯриш андохта

بانگ کو کوی او، شورش انداخته

Доғи тбхолаҳро , пои ваии пойдор

داغ تبخاله را، پای وی پایدار

Тавқ дар гарданаш , аз расани устувор

طوق در گردنش، از رَسَن استوار

Вази тапончаи бадаш , арғавонии изор

وز تپانچه بُدَش، ارغوانی عِذار

Гиряи тӯфони Нӯҳ , нолаи савти ҳазор

گریه طوفان نوح، ناله صوت هَزار

Дар сағирии асир , шуд чаҳ баъд аз падар

در صغیری اسیر، شد چه بعد از پدر

Барад бо дарду доғ , рӯзу шабро ба сар

برد با درد و داغ، روز و شب را به‌سر

Гоҳ будӣ хамӯш , гуҳ шудӣ навҳа гар

گاه بودی خموش، گه شدی نوحه‌گر

намешудӣ гуҳ ба по , мезадӣ гуҳ ба сар

می‌شدی گه به پا، می‌زدی گه به‌سر

Дар харобаи сукӯн , сохтае дар крб

در خرابه سُکون، فاخته‌ای در کُرَب

Буд « ин абӣ » , кор ӯ рӯзу шаб

بود «اَیْنَ اَبی»، کار او روز و شب

Шомгоҳон ба ранҷ , рӯзҳо дар тъб

شامگاهان به‌رنج، روزها در تَعَب

эй аҷаб эй сипеҳр , аз ту сами алъҷб

ای عجب ای سپهر، از تو ثُمَّ العَجَب

Қадре инсоф кун , охир эй ҳарзаи гирд

قدری انصاف کن، آخر ای هرزه‌گرد

Итрати Мустафо , венаи қадари доғу дард ?

عترت مصطفی، وین‌قَدَر داغ و درد؟

Шуд занонишони асир , ё ки шуд куштаи мард

شد زنانْشان اسیر، یا که شد کشته مَرد

Охири ин бегуноҳ , Тифл бекас чаҳ кард ?

آخر این بی‌گناه، طفلِ بی‌کس چه کرد؟

Дар харобаи шабӣ , хуфта ва хоб дид

در خرابه شبی، خفته و خواب دید

Офтобӣ ба хоб , рафт ва маҳтоб дид

آفتابی به خواب، رفت و مهتاب دید

Ончӣ аз баҳри вай , буд ноёб дид

آنچه از بهر وی، بود نایاب دید

Яъне андар ба хоб , талъат боб дид

یعنی اندر به‌خواب، طلعت باب دید

Шоҳзода ба шаҳ , муддатӣ роз дошт

شاهزاده به‌ شَه، مدتی راز داشت

Бо падари баҳри роҳ , ҷон дмсоз дошт

با پدر بهرِ راه، جانِ دَمساز داشت

Аз шикояти зи шимур , шӯр ва Шаҳноз дошт

از شکایت ز شِمْر، شور و شهناز داشت

Ногаҳонаши зи хоб , бахти бад боз дошт

ناگهانش ز خواب، بخت بد باز داشت

Дар суроғи падар , кард он мустаманд

در سراغ پدر، کرد آن مستمند

Боз чун андалеб , оҳу афғони баланд

باز چون عندلیب، آه و افغان بلند

Аршро ҳамчуи фарш , дар тазалзул фиканд

عرش را همچو فرش، در تزلزل فِکَند

Сохт чун неи баланд , нола аз банди банд

ساخت چون نی بلند، ناله از بند بند

Зад дар он шаб ба шом , қурӯқи оҳаши илм

زد در آن شب به شام، بَرق آهش عَلَم

Сӯхт бар ҳоли хеш , ҷони аҳли ҳарам

سوخت بر حال خویش، جان اهل حرم

Бози аҳли ҳарам , рехт аз ғам ба ҳам

باز اهل حرم، ریخت از غم به هم

Гашта ҳар як зи ҳам , чораи ҷӯи баҳри ғам

گشته هر یک ز هم، چاره جو بهر غم

Нола вай расед , чун ба гӯши язид

ناله وی رسید، چون به گوش یزید

Кард баҳраши равон , раъси шоҳи шаҳид

کرد بهرش روان، رأس شاه شهید

Он ятеми ғариб , чун сар боб дид

آن یتیم غریب، چون سر باب دید

Зад ба сари дасти ғам , вази дил оҳӣ кашид

زد به‌سر دستِ غم، وز دل آهی کشید