Кард дар шом чу ҷои итрати султони аном

کرد در شام چو جا عترت سلطان انام

Бскаҳи диданди ҷафоу ситам аз мардуми шом

بسکه دیدند جفا و ستم از مردم شام

Рӯзашон шуд ба назари тиратар аз шоми злом

روزشان شد به نظر تیره تر از شام ظلام

То яке рӯзи язиди дағали нофарҷом

تا یکی روز یزید دغل نافرجام

Чанде аз давраи Сафёни биФзўди ҳасб

چندی از دوره سفیان بیفزود حسب

Баст аз ҳурмати авлодии алии чашми адаб

بست از حرمت اولادی علی چشم ادب

Носазо гуфт басӣ ӯ ба шаҳаншоҳи араб

ناسزا گفت بسی او به شهنشاه عرب

Қулзуми баҳри худои зин алъбо шуд ба ғазаб

قلزم بحر خدا زین العبا شد به غضب

Кард пас ҳуҷҷати кброи худои рӯи ббзид

کرد پس حجت کبرای خدا رو ببزید

Соҳиби минбар аз ӯ рухсат минбар талабед

صاحب منبر از او رخصت منبر طلبید

Писари ҳинди надод изн бидон шоҳи ваҳид

پسر هند نداد اذن بدان شاه وحید

Охир аз хоҳиши ҳуззор чу мозўн гардид

آخر از خواهش حضار چو ماذون گردید

Он каломи аллоҳи нотиқ сипас ҳамду сано

آن کلام الله ناطق سپس حمد و ثنا

Гуфт бо қавми манам зодаи Маккау мно

گفت با قوم منم زاده مکه و منا

Шарафи рукни ҳарами зинати замзаму сафо

شرف رکن حرم زینت زمزم و صفا

Ки намӯда ба равои базли зи кӯҳи фуқаро

که نموده به روا بذل ز کوه فقرا

Манам аз насли расӯлӣ ки тамоми лоҳут

منم از نسل رسولی که تمام لاهوت

Мау хуршеду сипеҳру малакӯту ҷабарут

مه و خورشید و سپهر و ملکوت و جبروت

Аршу лавҳу қаламу малики ?данӣу носут

عرش و لوح و قلم و ملک دنی و ناسوت

Ҳамлу савру буруҷоти кавокиби тоҳўт

حمل و ثور و بروجات کواکب تاحوت

Ҳаст ҷддгри ман алии хайбари гир

هست جددگر من علی خیبر گیر

Онкӣ бошад зи худо бар ҳамаи махлуқи амир

آنکه باشد ز خدا بر همه مخلوق امیر

Ҷаддаам Фотимаи мнсўсаҳи наси татҳир

جده‌‌ام فاطمه منصوصه نص تطهیر

Ҳама донед якояки зи сағиру зи кабӣр

همه دانید یکایک ز صغیر و ز کبیر

Манам он кас ки лаби ташнаи лаби Фурот

منم آن کس که لب تشنه لب فرات

Чу Сикандар ки нахурд оби ҳаёт аз зулмот

چو سکندر که نخورد آب حیات از ظلمات

Муншии ғами буи аз ташна лабӣ дод барот

منشی غم بوی از تشنه لبی داد برات

Падарамро ҷигар сӯхта шуд қатъи ҳаёт

پدرم را جگر سوخته شد قطع حیات

Қади ҳафтод ва ду тани ҷумла чу нахли шамшод

قد هفتاد و دو تن جمله چو نخل شمشاد

Задам ханҷару шамшеру синони ҷаллод

زدم خنجر و شمشیر و سنان جلاد

Пеши чашми ман бемор ба ҳомӯн афтод

پیش چشم من بیمار به هامون افتاد

Ин манам бо сари эшон ки ба оҳу фарёд

این منم با سر ایشان که به آه و فریاد

Ин заноне ки ба ҳамроҳи ман зор буд

این زنانی که به همراه من زار بود

Ҳарами ҳтрми Аҳмади мухтор буд

حرم حترم احمد مختار بود

Зайнаб бекасу кулсуми дили афкор буд

زینب بی‌کس و کلثوم دل افکار بود

Ки ба мисли асроء дар сари бозор буд

که به مثل اسراء در سر بازار بود

Кас нагӯяд ба язид эй зи ту исломи бннк

کس نگوید به یزید ای ز تو اسلام بننک

Ин занон ол расӯланд на аз аҳли фаранг

این زنان آًل رسولند نه از اهل فرنگ

Кор бар зайнаб бечора макун чандон танг

کار بر زینب بیچاره مکن چندان تنگ

Макун аз чӯби лаби хушки ҳусайни нилии ранг

مکن از چوب لب خشک حسین نیلی رنگ