То буд ҷон дар бадан ё дар даҳани нутқи мақолам
تا بوَد جان در بدن، یا در دهن نطقِ مقالم
Рӯзу шаби маддоҳи авлоди расӯл бе ҳмолм
روز و شب مداحِ اولادِ رسولِ بیهمالم
Файзи ин мансаби з бе чун шуд насиби моҳу солим
فیضِ این منصب ز بیچون شد نصیبِ ماه و سالم
Миннати эзадро ки маймун ва муборак гашта фолам
منت ایزد را که میمون و مبارک گشته فالم
Меҳри гардуни фазойили ахтари бурҷи камолам
مهرِ گردون فضایل، اخترِ برجِ کمالم
Хзрўш акнӯн ба оби зиндагонӣ бардаам бе
خضروَش اکنون به آبِ زندگانی، بردهام پی
Дам ба дами миъроҷи қурби кибриёро мекунам тай
دمبهدم معراجِ قربِ کبریا را میکنم طی
Дар каммияти ҳақи шиносии гарми ҷавлонами паёпай
در کُمیتِ حقشناسی گرمِ جولانم پیاپی
Яъне аз мадҳи расӯли ҳошимӣ бо итрати вай
یعنی از مدحِ رسولِ هاشمی با عترتِ وی
Зиндагӣ абад бахшед ҳии лоязолам
زندگیِ ابدی بخشیده حیِّ لایزالم
Гар ба такмили усӯл хумса ам бошад тазалзул
گر به تکمیلِ اصولِ خمسهام باشد تزلزل
Ёри таҳсили фурӯъам андакӣ бошад тҷоҳл
یا ز تحصیلِ فروعم، اندکی باشد تجاهل
Шубҳаи Иблисро аз дил задудам бо таваккул
شُبههٔ ابلیس را از دل زدودم با توکل
Бар влои ҳайдар ва олаш задам дасти тавассул
بر ولایِ حیدر و آلش زدم دستِ توسل
То бубахшад дар сафи маҳшари худои лоязолам
تا ببخشد در صفِ محشر خدایِ لایزالم
Гарчи аз исён ҳарифӣ нест андари ншотинтм
گرچه از عصیان حریفی نیست اندر نشأتینم
Вари гуноҳ вау рӯсиёҳии шуҳраи андари хоФқинм
وز گناه و روسیاهی، شهره اندر خافقینم
Чунки хоки остони шаҳриёри ъолминм
چونکه خاکِ آستانِ شهریارِ عالمینم
Чун саги кӯии азизи ҳазрати Заҳрои ҳусайнам
چون سگِ کویِ عزیزِ حضرتِ زهرا، حسینم
Эмин аз ҳашару ҷазоу нашру меоду суолам
ایمن از حشر و جزا و نشر و میعاد و سئوالم
Ёдам омад мавсими ҷон додани дилбанди Заҳро
یادم آمد موسمِ جاندادنِ دلبندِ زهرا
Он замони коФтод аз зин бар замини мазлӯм ва танҳо
آن زمان کافتاد از زین بر زمین، مظلوم و تنها
Дасту ханҷари шимур бедайн шуд ба қатли ваии муҳайё
دست و خنجر، شمرِ بیدین شد به قتلِ وی مهیا
Бар замин биниҳод рӯй худ барои шукри якто
بر زمین بنهاد رویِ خود برایِ شُکرِ یکتا
Гуфт к-эии субҳи таманнои ману шому солм
گفت کای صبحِ تمنایِ من و شامِ وصالم!
Шукри алтофи ту ё раб чу накунам бо ин саодат
شُکرِ الطافِ تو یارب چون کنم با این سعادت؟
Каз вафо кардӣ насибами оқибати файзи шаҳодат
کز وفا کردی نصیبم عاقبت فیضِ شهادت
Кардам аз хӯни гулӯии худ вузӯи баҳри ибодат
کردم از خونِ گلویِ خود وضو بهرِ عبادت
Базли ҷон то буд моро бӯда доими расму одат
بذلِ جان تا بوده، ما را بوده دائم رسم و عادت
Неи зи тарки сар буд андӯҳ дар дили неи малолам
نی ز ترکِ سر بوَد اندوه در دل، نی ملالم
Ман аз онрўзӣ ки бар каф сар гирифтам баҳри савдо
من از آن روزی که بر کف، سر گرفتم بهرِ سودا
Аз ту дар аҳди аласти ин рӯзро кардам таманно
ز تو در عهدِ الست، این روز را کردم تمنا
Гар шавад сар то бпои ҷисмами нишони тири аъдо
گر شود سر تا به پا، جسمم نشانِ تیرِ اعدا
ё ки беғуслу кафан монанди танам бесар ба саҳро
یا که بیغسل و کفن ماند تنم، بیسر به صحرا
Ҳар чаҳ дардам бештар бошад фузунтар инфеъолам
هرچه دردم بیشتر باشد، فزونتر انفعالم
Гар ҳмиборд ба сари шамшер чун абри мтирм
گر همیبارد به سر شمشیر، چون ابرِ مَطیرم
Ҷумларо дар иддаои дӯстии миннат пазирам
جمله را در ادعایِ دوستی منتپذیرم
Ва задам чунон таслиму ризоят сар нагирам
وز خَمِ چوگان تسلیم و رضایت، سر نگیرم
Нест ҷузи ёди висолати орзӯе дар замирам
نیست جز بادِ وصالت آرزویی در ضمیرم
Нест ҷузи сайри ҷамолати зикру фикрӣ дар хаёлам
نیست جز سیرِ جمالت ذکر و فکری در خیالم
Чун саманд дар ҳавоят гар кунам манзил дар оташ
چون سمندر در هوایت گر کنم منزل در آتش
ё кунам ҳар соъатии сад бор аз тоби аташи ғаш
یا کنم هر ساعتی صد بار از تابِ عطش، غش
Тирборони ҳаводисро танӣ дорам балокаш
تیربارانِ حوادث را تنی دارم بلاکش
Лек ҳастам аз гуноҳи шиъёни худ мушавваш
لیک هستم از گناهِ شیعیانِ خود مُشوَش
Сози фориғ дар қиёмати зини малол эй зўолҷлом
ساز فارغ در قیامت زین ملال ای ذوالجلالام
Ваъда кардам то фидои созами броҳт аз вафои сар
وعده کردم تا فدا سازم به راهت از وفا، سر
Дар замин Карбало гардад марои сдпораҳи пайкар
در زمینِ کربلا گردد مرا صدپاره پیکر
Ин ман ва ин Карбалои ин кӯфӣон бо теғу ханҷар
این من و این کربلا، این کوفیان با تیغ و خنجر
Ин сарви ин пайкари ман бо ҷироҳоти мукаррар
این سر و این پیکرِ من با جراحاتِ مکرر
Гар бигӯям вар нагӯям худ ту огоҳии зи ҳолам
گر بگویم ور نگویم، خود تو آگاهی ز حالم
Ин гулӯии Асғари шмоҳаҳ ва он нӯки пайкон
این گلویِ اصغرِ ششماهه و آن نوکِ پیکان
Ин арӯси қосим ва он ҳиҷлаи гоҳи хҳоки майдон
این عروسِ قاسم و آن حجلهگاهِ خاکِ میدان
Ин ду дасти ҳазрати аббос ва он шамшер барон
این دو دستِ حضرتِ عباس و آن شمشیرِ بُران
Ин алии Акбар ва он ҳолати Лайлои гирён
این علیِ اکبر و آن حالتِ لیلایِ گریان
Ин фиғони кӯдакон , он нолаи аҳлу аёлам
این فغانِ کودکان، آن نالهٔ اهل و عیالم
Ин тан танҳо ману нкўФён ва он далерӣ
این تنِ تنها، میان کوفیان و آن دلیری
Ин замон бе парастори мнн ва он дастгирӣ
این زنانِ بیپرستارِ من و آن دستگیری
Ин раҳи шоми хароб ва он зайнаби ман он асирӣ
این ره شام و خرابه، زینبِ من، آن اسیری
Ин нағулу занҷиру зини алъобдин бо ин ҳақирӣ
این غُل و زنجیر و زینالعابدین، با این حقیری
Ин сами асби ҷафои ин ҷисм дар хӯни поймолам
این سُمِ اسبِ جفا، این جسمِ در خون، پایمالم
Он раҳи шоми хароби он кӯдакони музтари ман
آن ره شام و خرابه، کودکانِ مضطرِ من
Он рҳбозори шому итрати ғампарвар ман
آن ره بازارِ شام و عترتِ غمپرورِ من
Он нигоҳи мардуми номаҳрам ва ин хоҳари ман
آن نگاهِ مردمِ نامحرم و این خواهرِ من
Он язиду шурбу чӯби хайзарон , ин сари ман
آن یزید و شُرب و چوبِ خیزران، این سرِ من
Ин сиришки дидаҳои ( сомит ) бшктаҳи болам
این سرشکِ دیدههای «صامتِ» بشکستهبالم