Шоҳаншаҳӣ ки пӯшеди пероя аз вуҷӯдаш

شاهنشهی که پوشید پیرایه از وجودش

Бар қдхўд з ҳастӣ кунин ва ҳар чаҳ будаш

بر قدخود ز هستی کونین و هر چه بودش

Ҳизби аллоҳӣ ки омад андари сипеҳри таъзим

حزب اللهی که آمد اندر سپهر تعظیم

Чархи фалаки хайёмаши хайли малики ҷунудаш

چرخ فلک خیامش خیل ملک جنودش

Боби аллоҳ киӣ бошад ҷбрилро дар ӯ роҳ

باب الله کهی باشد جبریل را در او راه

Ҳам боиси ҳубуташи ҳам мояи суъӯдаш

هم باعث هبوطش هم مایه صعودش

Сори аллоҳӣ ки чун зад бар сари гули шаҳодат

ثار اللهی که چون زد بر سر گل شهادت

Худ хунбҳои хунаш шуд холиқу дӯдаш

خود خونبهای خونش شد خالق و دودش

Ваҷҳи аллоҳӣ ки ӯро аз касрати муҳаббат

وجه اللهی که او را از کثرت محبت

Андари ҳусайни манӣ хатм русул ситудаш

اندر حسین منی ختم رسل ستودش

Рӯҳи аллоҳӣ ки карданд ин рӯсиёҳи уммат

روح اللهی که کردند این روسیاه امت

Зулмӣ бар ӯ ки исои нодида аз яҳудаш

ظلمی بر او که عیسی نادیده از یهودش

Гар аршро намекард қундоқааш музайян

گر عرش را نمی‌کرد قنداقه‌اش مزین

Аинсон ба сарфарозӣ кӣ табаи миФзўдш

اینسان به سرفرازی کی تبه میفزودش

Аз бас васеъ бошад дарёии раҳмат ӯ

از بس وسیع باشد دریای رحمت او

Ғаввоси фаҳми мушкил пайдо кунад ҳудӯдаш

غواص فهم مشکل پیدا کند حدودش

Хокӣ ки оварад бод аз кӯии зоиронаш

خاکی که آورد باد از کوی زائرانش

Кӯҳл алҷўоҳраст он бояд бидиҳ судаш

کحل الجواهر است آن باید بده سودش

Аз файз турбат ӯст фарш ар ба арш нозад

از فیض تربت اوست فرش ار به عرش نازد

Варна чаҳ сарбаландии зини мушти хок будаш

ورنه چه سربلندی زین مشت خاک بودش

Ҷиноти қурб аданаш гардад агар муяссар

جنات قرب عدنش گردد اگر میسر

Касро чаҳ эҳтиёҷаст бар ҷинату хлўдш

کس را چه احتیاجست بر جنت و خلودش

Ҳастанд резаи хораш дар тараф хон неъмат

هستند ریزه‌خوارش در طرف خوان نعمت

Шису Шуайбу шъёи Илёсу Хизру ҳўддш

شیث و شعیب و شعیا الیاس و خضر و هوددش

Даврони сифлапарвар бо он азизи довар

دوران سفله پرور با آن عزیز داور

Паймони дӯстии баст аммо шикасти зудаш

پیمان دوستی بست اما شکست زودش

Шоҳи шаҳидро буд доими пай шикастан

شاه شهید را بود دایم پی شکستن

То он замон ки оварад дар Карбалои фурӯдаш

تا آن زمان که آورد در کربلا فرودش

Кӯфӣ ба миҳмонӣ ӯро талаб намуданд

کوفی به میهمانی او را طلب نمودند

Лаби ташнаи србриднди он фирқаи ънўдш

لب تشنه سربریدند آن فرقه عنودش

Гирами тамоми олами дарёии об май буд

گیرم تمام عالم دریای آب می‌بود

Ҷузи алътш дар он дашти баҳри ҳусайн чаҳ будаш

جز العطش در آن دشت بهر حسین چه بودش

Он золимӣ ки мекард даъвӣ дайн надонам

آن ظالمی که می‌کرد دعوی دین ندانم

Пас чун амӯди дайнро мезад басари амӯдаш

پس چون عمود دین را می‌زد بسر عمودش

Парвоз ҳақ накарданд вази санги кини шикастанд

پرواز حق نکردند وز سنگ کین شکستند

Он ҷабҳаро ки май буд дар хок дар суҷудаш

آن جبهه را که می‌بود در خاک در سجودش

Ҳангом додани ҷон ҳар чанд алътш кард

هنگام دادن جان هر چند العطش کرد

Як тани худопарастии Фрёдрснбўдш

یک تن خداپرستی فریادرسنبودش

Ҷои кафани зи ҷисмаш аз баъди қатли бурданд

جای کفن ز جسمش از بعد قتل بردند

Он ҷомаро ки Заҳро тобед тору пудаш

آن جامه را که زهرا تابید تار و پودش

Бар хаймаи ваии афканди шимури шарири оташ

بر خیمه وی افکند شمر شریر آتش

Онон ки тира ва тор шуд на фалаки зи дӯдаш

آنان که تیره و تار شد نه فلک ز دودش

Ангуштарии вонгшт бар бҷдл лъин дод

انگشتری وانگشت بر بجدل لعین داد

Маҳрӯм то нагардад он бе ҳаёи зи ҷўдш

محروم تا نگردد آن بی‌حیا ز جودش

Он шаб ки шуд сарашро ҷо дар танури хўлӣ

آن شب که شد سرش را جا در تنور خولی

Заҳро ба арш мерафт фарёд рӯй равадаш

زهرا به عرش می‌رفت فریاد روی رودش

Зайнаб ки аз ҷалолати маҳсуди олимӣ буд

زینب که از جلالت محسود عالمی بود

Бар Кӯфаи тири таъна аз дил задӣ ҳасудаш

بر کوفه تیر طعنه از دل زدی حسودش

Гар Кӯфа буд ё шом ҳар рӯзи субҳ то шом

گر کوفه بود یا شام هر روز صبح تا شام

Чун андалеб май буд номи ҳусайни сурӯдаш

چون عندلیب می‌بود نام حسین سرودش

Бо он ҳамаи муҳаббати кӯ бо сакинааш буд

با آن همه محبت کو با سکینه‌اش بود

Чун буд агар ки медид он оризи кабӯдаш

چون بود اگر که می‌دید آن عارض کبودش

Шоҳӣ ки баҳр ҳурмат наҳй шароб ме кард

شاهی که بهر حرمت نهی شراب می‌کرد

Дар базм шурб доданд аҳли зинои вурудаш

در بزم شرب دادند اهل زنا ورودش

Фардо ки назд довари даъвии барад ба маҳшар

فردا که نزد داور دعوی برد به محشر

Лаъли лаби пар аз хӯн кофӣаст бар шуҳудаш

لعل لب پر از خون کافی است بر شهودش

Аз даври зиндагонӣ ( сомит ) надид комӣ

از دور زندگانی (صامت) ندید کامی

Кин мотами дамодами сайр аз ҷаҳон намӯдаш

کاین ماتم دمادم سیر از جهان نمودش