Яке бечорае меҳнати расида
یکی بیچارهای محنت رسیده
Ба даврони кӯру маҳрӯм аз ду дида
به دوران کور و محروم از دو دیده
Ниҳон дар пардаи исмат занӣ дошт
نهان در پرده عصمت زنی داشت
Чу шайтон балки дузд раҳзанӣ дошт
چو شیطان بلکه دزد رهزنی داشت
Ба афсуну ҳияли доими шабу рӯз
به افسون و حیل دایم شب و روز
Задӣ бар қалби шавҳари тири длдўз
زدی بر قلب شوهر تیر دلدوز
Дамодами ишвае бунёд кардӣ
دمادم عشوهای بنیاد کردی
Ба ин афсонааш дилшод кардӣ
به این افسانهاش دلشاد کردی
Ки сад ҳайф аз чунин ҳасани ягона
که صد حیف از چنین حسن یگانه
Шудӣ маҳрӯм аз даври замона
شدی محروم از دور زمانه
Дариғогар туро чашмӣ ба сар буд
دریغا گر تو را چشمی به سر بود
Ба рухсору ҷамоли ман назар буд
به رخسار و جمال من نظر بود
Агар як раҳ ба рӯем дида будӣ
اگر یک ره به رویم دیده بودی
Гул аз гулзори ҳасанами чида будӣ
گل از گلزار حسنم چیده بودی
зи шавқи талъатам аз бас ки некӯаст
ز شوق طلعتم از بس که نیکوست
Нгнҷидии басони мағз дар пӯст
نگنجیدی بسان مغز در پوست
Бидидигар ки себи ғабғабам ро
بدیدی گر که سیب غبغبم را
Канори чашмаи нӯши лабам ро
کنار چشمهٔ نوش لبم را
Шудӣ якбораи берун аз сарати ҳуш
شدی یکباره بیرون از سرت هوش
Намӯдӣ чашмаи ҳайвони фаромӯш
نمودی چشمه حیوان فراموش
Саводи зулфи ҷаъд машк бӯем
سواد زلف جعد مشک بویم
Баёзи талъат рӯй накӯем
بیاض طلعت روی نکویم
Ба чашми ҳуру ғулмон серума дода
به چشم حور و غلمان سرمه داده
Ба ризвони равзани ҷинати кушода
به رضوان روزن جنت گشاده
Чун ман ҳмхўобаҳ дар некуии тоқ
چون من همخوابه در نیکویی طاق
Надидааст ва набинад чашми офоқ
ندیده است و نبیند چشم آفاق
Бидон макораи пурҳилау фан
بدان مکارهٔ پرحیله و فن
Бигуфто марди кӯр аз қалби равшан
بگفتا مرد کور از قلب روشن
Гар аз назораи чашмам ноумед аст
گر از نظاره چشمم ناامید است
Вале аз ақли ин матлаб баъӣд аст
ولی از عقل این مطلب بعید است
Туро бо ин рухи зебо ки дорӣ
تو را با این رخ زیبا که داری
Бад-ӣни сарви қади раъно ки дорӣ
بدین سرو قد رعنا که داری
Куҷо бо чун манӣ ҳамроз будӣ
کجا با چون منی همراز بودی
Ба ин кӯрии марои дмсоз будӣ
به این کوری مرا دمساز بودی
Гирифтам каз ҳақиқат бо ман кӯр
گرفتم کز حقیقت با من کور
Туро расми вафо май буд манзур
تو را رسم وفا میبود منظور
Ба гирди мо дар ин ободи кишвар
به گِرد ما در این آباد کشور
Басӣ ҳастанд риндони қаландар
بسی هستند رندان قلندر
Ки чун бар сар ба риндӣ тоҷ гиранд
که چون بر سر به رندی تاج گیرند
зи моҳи осмонӣ боҷ гиранд
ز ماه آسمانی باج گیرند
Чаҳ дидандии ҷамоли дили фиребат
چه دیدندی جمال دلفریبت
Чаҳ гавҳар дар кафи муфлиси ғарибат
چه گوهر در کف مفلس غریبت
Ба соъати даст ғорат ме гушӯданд
به ساعت دست غارت میگشودند
Туро аз домани ман май рабуданд
تو را از دامن من میربودند
Ғараз аз ин сухан беқил ва қоласт
غرض از این سخن بیقیل و قالست
Барои ишваи дунё мисол аст
برای عشوهٔ دنیا مثال است
Шавад андари ҷаҳон кӣ марди оқил
شود اندر جهان کی مرد عاقل
Ба найранги ъҷўзи даҳри моил
به نیرنگ عجوز دهر مایل
Агар золи замонаи бовафо буд
اگر زال زمانه باوفا بود
Замонии ёри мардони худо буд
زمانی یار مردان خدا بود
Набӯдашгар тариқ бе вафое
نبودش گر طریق بیوفایی
Чаро мекард аз хубони ҷудоӣ
چرا میکرد از خوبان جدایی
зи васл вай набошад шоду масрур
ز وصل وی نباشد شاد و مسرور
Магари чашмӣ ки фии алўоқъ буд кӯр
مگر چشمی که فی الواقع بود کور
Магӯ ( сомит ) барои дигарон панд
مگو (صامت) برای دیگران پند
Бирав худро бурун бинмо аз ин банд
برو خود را برون بنما از این بند