эй хуши он рӯз ки дил ба ҳар ғамат ҷое дошт

ای خوش آن روز که دل به هر غمت جایی داشت

Сари сўдоздаҳ бо меҳри ту савдое дошт

سر سودازده با مهر تو سودایی داشت

Ҳар чаҳ сӯзи дилам аз дарди фироқат ғам нест

هر چه سوز دلم از درد فراقت غم نیست

Кошкӣ шоми ғамату идда фардое дошт

کاشکی شام غمت و عده فردایی داشت

Гуфт аз домани мақсӯди макаши даст эй кош

گفت از دامن مقصود مکش دست ای کاش

Дили шӯридаи ман тоб ва тавоноӣ дошт

دل شوریده من تاب و توانایی داشت

Хона бар дӯш касе ёд надорад чун ман

خانه بر دوش کسی یاد ندارد چون من

Бози маҷнӯн ба ҷаҳони гӯша саҳройӣ дошт

باز مجنون به جهان گوشه صحرایی داشت

Ҳар куҷо рафтам агар каъба вагар бткдаҳ буд

هر کجا رفتم اگر کعبه و گر بتکده بود

Дидам аз зулфи ту як силсила барпоӣ дошт

دیدم از زلف تو یک سلسله برپایی داشت

Рӯзу шаб дар қафаси синаи дилам нола кунад

روز و شب در قفس سینه دلم ناله کند

Оҳ агар рахна аз баҳр тамошое дошт

آه اگر رخنه از بهر تماشایی داشت

Кӯр хондааст марои зоҳиди мағрур эй кош

کور خوانده است مرا زاهد مغرور ای کاش

Суд худ дидӣ агар дида бенаӣ дошт

سود خود دیدی اگر دیده بینایی داشت

Ҳар қадам дар раҳи ишқат ки ниҳодам дидам

هر قدم در ره عشقت که نهادم دیدم

Хастау монда чаҳ ман обила барпоӣ дошт

خسته و مانده چه من آبله برپایی داشت

Оқибати дасти тақозои қазо барҳам зад

عاقبت دست تقاضای قضا برهم زد

Ҳар куҷо дид касе айш муҳайёе дошт

هر کجا دید کسی عیش مهیایی داشت

( сомто ) ҳар ки ману айш маро дид ба хеш

(صامتا) هر که من و عیش مرا دید به خویش

Гуфт эй касе ки ҷо бар лаб дарёӣ дошт

گفت ای کسی که جا بر لب دریایی داشت