зи хубу зишти ҷаҳони ёри мо ба мо кофӣ аст

ز خوب و زشت جهان یار ما به ما کافی است

Агар вафо накун бо касе ҷафо кофӣ аст

اگر وفا نکن با کسی جفا کافی است

Ба бе нишонем эй рӯзгор ханда макун

به بی‌نشانیم ای روزگار خنده مکن

Ки баҳри сарзанишати номӣ аз ҳумо кофӣ аст

که بهر سرزنشت نامی از هما کافی است

Маро ба доми таъаллуқи фузун забун манимоӣ

مرا به دام تعلق فزون زبون منمای

Ки хишти зери сару хоки зери по кофӣ аст

که خشت زیر سر و خاک زیر پا کافی است

Гузаштам аз сару сомони кадхудоеи даҳр

گذشتم از سر و سامان کدخدایی دهر

Ки код ба кор наёяд ҳамон худо кофӣ аст

که کد به کار نیاید همان خدا کافی است

Ба сами як илоҳии афсари ту афсорӣ аст

به صم یک الهی افسر تو افساری است

Ҳмори нафаси марои банд аз ҳаво кофӣ аст

حمار نفس مرا بند از هوا کافی است

Агар зи нози лӣимони марои кашӣ чаҳ ғам аст

اگر ز ناز لئیمان مرا کشی چه غم است

Ки бе ниёзем аз баҳри хўнбҳо кофӣ аст

که بی‌نیازیم از بهر خونبها کافی است

Судии диёри фано раҳсипор шуд ( сомит )

سودی دیار فنا رهسپار شد (صامت)

Бародарони назари ҳиммати шумо кофӣ аст

برادران نظر همت شما کافی است