Чунон ба сӯхти шарори ғами ту ҷони маро

چنان به سوخت شرار غم تو جان مرا

Ки бод май набарди мушти устихони маро

که باد می‌نبرد مشت استخوان مرا

Танами зи заъф чунон шуд ки каҳрабои як дам

تنم ز ضعف چنان شد که کهربا یک دم

Чун коҳ ҷазб кунад ҷисми нотавони маро

چون کاه جذب کند جسم ناتوان مرا

Ҳадиси меҳру вафои ту кам нахоҳам кард

حدیث مهر و وفای تو کم نخواهم کرد

Чун шамъгар бабрӣ ҳар нафаси забони маро

چون شمع گر ببری هر نفس زبان مرا

Дар ин чамани манам эй мурғ каз сияҳи рӯзӣ

در این چمن منم ای مرغ کز سیه روزی

Нахусти барқи фанои сӯхти ошёни маро

نخست برق فنا سوخت آشیان مرا

Макун ба булбули зори ин қадари ситами тарсам

مکن به بلبل زار این قدر ستم ترسم

Рӯми зи боғ ва дигар нашнавӣ садои маро

روم ز باغ و دگر نشنوی صدای مرا

Агарчӣ дар талабаш ҷо надаҳум хушам ки ба даҳр

اگرچه در طلبش جا ندهم خوشم که به دهر

Нишони надоди каси он ёр бе нишони маро

نشان نداد کس آن یار بی‌نشان مرا

Ба ханда гуфт бирав ( сомто ) фасона махон

به خنده گفت برو (صامتا) فسانه مخوان

Ҳазор ҳамчу ту натавон кашад камони маро

هزار همچو تو نتوان کشد کمان مرا