То ба хоки қидмат рӯй ниёзаст маро

تا به خاک قدمت روی نیاز است مرا

Каъбаи кӯии ту хлўтгаҳ розаст маро

کعبه کوی تو خلوتگه راز است مرا

Ҳоҷёнро ҳарами каъба хуш ояд лекин

حاجیان را حرم کعبه خوش آید لیکن

Қибла рӯй ту хуштар з ҳиҷозаст маро

قبله روی تو خوش‌تر ز حجاز است مرا

Бо вуҷӯди ту назари борӣ беҷо айб аст

با وجود تو نظر باری بی‌جا عیب است

Рӯй бинмо ки гуҳи роз ва ниёзаст маро

روی بنما که گه راز و نیاز است مرا

Фахри зоҳиди ҳама аз масҷиду миҳроб буд

فخر زاهد همه از مسجد و محراب بود

Тоқи абрӯии ту миҳроб намозаст маро

طاق ابروی تو محراب نماز است مرا

Аз тамошои гулу сайри гулистони сайрам

از تماشای گل و سیر گلستان سیرم

Дида то бар рухи некӯии ту бозаст маро

دیده تا بر رخ نیکوی تو باز است مرا

Дафтари ғуссаи дилӣ тай нашавад рӯзи ҷро

دفتر غصه دلی طی نشود روز جرا

Бскаҳи давр аз шаби ҳиҷри ту дарозаст маро

بسکه دور از شب هجر تو دراز است مرا

( сомто ) раҳи басӯии малик ҳақиқат набарӣ

(صامتا) ره بسوی ملک حقیقت نبری

То басари шӯриши иқлӣм муҷозаст маро

تا بسر شورش اقلیم مجاز است مرا