Дар ин вайрони сар беҷо касе манзил наме гирад
در این ویران سر بیجا کسی منزل نمیگیرد
Агар гирад касе маҷнӯн буд оқил наме гирад
اگر گیرد کسی مجنون بود عاقل نمیگیرد
Наме пошӣ чаро аз махзани дили ашки гулнорӣ
نمیپاشی چرا از مخزن دل اشک گلناری
Ҷузи ин як миваи боғи зиндагӣ ҳосил наме гирад
جز این یک میوه باغ زندگی حاصل نمیگیرد
Дилами доим ба тарки орзӯӣ ғайр ме кӯшад
دلم دایم به ترک آرزوی غیر میکوشد
Чаро пас худ дамӣ аз орзӯҳо дил наме гирад
چرا پس خود دمی از آرزوها دل نمیگیرد
Ба осоиши дилам улфат намедорад аҷаб дорам
به آسایش دلم الفت نمیدارد عجب دارم
Ки ин киштии зи бадбахтӣ ба худ соҳил наме гирад
که این کشتی ز بدبختی به خود ساحل نمیگیرد
Ба авзоъи ҷаҳони моил шудан андоза дорад
به اوضاع جهان مایل شدن اندازه دارد
Мусофири корро чандон ба худ мушкил наме гирад
مسافر کار را چندان به خود مشکل نمیگیرد
Ба тақвои фақиҳи шаҳр май хнднди нодон
به تقوای فقیه شهر میخندند نادان
Чаро пас комили мо ибрат аз ҷоҳил наме гирад
چرا پس کامل ما عبرت از جاهل نمیگیرد
Агар инаст авзоъи ҷаҳон ( сомит ) ки ман байнам
اگر این است اوضاع جهان (صامت) که من بینم
Касе ман баъд аз ин ғайр аз раҳ ботил наме гирад
کسی من بعد از این غیر از ره باطل نمیگیرد