Шуд аз он рӯзӣ ки саҳрои ҷунуни маъвои ман

شد از آن روزی که صحرای جنون ماوای من

Кард шаҳвати ҳамчуи Қайси омирии савдои ман

کرد شهوت همچو قیس عامری سودای من

Онкӣ дар малики ҷунун сар дод маҷнӯнро чу ман

آنکه در ملک جنون سر داد مجنون را چو من

Маҳв ва ҳайронаст пеши талъати Лайлои ман

محو و حیرانست پیش طلعت لیلای من

Борҳо ронад аз дар хешами валикини оқибат

بارها راند از در خویشم ولیکن عاقبت

Аз вафо биниҳод банди бандагӣ бар пои ман

از وفا بنهاد بند بندگی بر پای من

Аз назар афканданам саҳласт миннат май кашам

از نظر افکندنم سهلست منت می‌کشم

Гар шавад гоҳе зи лутф аз дигарон ҷӯёии ман

گر شود گاهی ز لطف از دیگران جویای من

Қомат тӯбо шавад хами баҳри таъзими қадаш

قامت طوبی شود خم بهر تعظیم قدش

Дар хиром ояд агар сарв ва сеӣ болои ман

در خرام آید اگر سرو و سهی بالای من

Солҳо дунболи ёр бевафо мегашта ам

سالها دنبال یار بی‌وفا می‌گشته‌ام

То туро багазед охири дидаи бинои ман

تا ترا بگزید آخر دیده بینای من

( сомто ) ин зуҳди хушки охири маро расво намӯд

(صامتا) این زهد خشک آخر مرا رسوا نمود

Кош будӣ дар миёни хайли риндони ҷои ман

کاش بودی در میان خیل رندان جای من