Дило набӯд саботии пояи ин чархи кайҳон ро

دلا نبود ثباتی پایه این چرخ کیهان را

Чу хуш бигрифта сахти ин баннои сусти бунён ро

چو خوش بگرفته سخت این بنای سست بنیان را

Аз ин саводӣ бе суди ҷаҳони сарф назар бинмо

از این سوادی بی‌سود جهان صرف نظر بنما

Каз ин савдо дар охири каси надидаи ғайри хусрон ро

کز این سودا در آخر کس ندیده غیر خسران را

Мадаи сармояи нақди ҳаёти хешро аз каф

مده سرمایه نقد حیات خویش را از کف

Махӯр ҷонои фиреби нафасу тсўилоти шайтон ро

مخور جانا فریب نفس و تسویلات شیطان را

Буд сармояи умрати паии омоли рӯзу шаб

بود سرمایه عمرت پی آمال روز و شب

Кунад сирқати зи ту ҳар дами матоъи дайну имон ро

کند سرقت ز تو هر دم متاع دین و ایمان را

Машав пойанд ин қайди таъаллуқҳои ҷисмонӣ

مشو پایند این قید تعلق‌های جسمانی

Азин об ва гул ҳастӣ биафшон дасту домон ро

ازین آب و گل هستی بیفشان دست و دامان را

Муҷарради шӯ ки то асзии мақоми қурби ҳақи ҳосил

مجرد شو که تا اسزی مقام قرب حق حاصل

Бизан ин шохи ҳиҷрон ва бикун ин бехи ҳурмон ро

بزن این شاخ هجران و بکن این بیخ حرمان را

Ба зиндони ҷаҳолат аз залолат дода маъво

به زندان جهالت از ضلالت داده ماوا

Ту он ақлӣ каз ӯ бояд ибодат кард раҳмон ро

تو آن عقلی کز او باید عبادت کرد رحمان را

Камоли одамии ҷӯ каз малик додат шарафи яздон

کمال آدمی جو کز ملک دادت شرف یزدان

Чу бар ташрифи крмно мушарраф кард инсон ро

چو بر تشریف کرمنا مشرف کرد انسان را

Ба шукри инки андари суфраи дории луқмаи ноне

به شکر اینکه اندر سفره داری لقمه نانی

Ба ҳангом тавоноӣ биҷӯ ҳоли заъифон ро

به هنگام توانایی بجو حال ضعیفان را

з ( иўмои кони шари амсттиро ) гаромони хоҳӣ

ز (یوماً کان شر امستطیرا) گرامان خواهی

Пазир аз « итъмўн » айтому мискину асирон ро

پذیر از «یطعمون» ایتام و مسکین و اسیران را

Нахоҳӣ баради зини дунёии фонии ҷузи амали чизе

نخواهی برد زین دنیای فانی جز عمل چیزی

Агар бошад туро тахти ҷаму малики сайлмон ро

اگر باشد تو را تخت جم و ملک سیلمان را

Хурии моли ҳароми халқро охир наме бинӣ

خوری مال حرام خلق را آخر نمی بینی

Ки гург марг карда баҳри ҷонати тези дандон ро

که گرگ مرگ کرده بهر جانت تیز دندان را

Дамӣ аз рӯй ибрати сӯии қабристон назар бинмо

دمی از روی عبرت سوی قبرستان نظر بنما

Бибин дар хоки зиллати пайкари поки азизон ро

ببین در خاک ذلت پیکر پاک عزیزان را

Чисон карда аҷали помоли хоки ҳасрату меҳнат

چسان کرده اجل پامال خاک حسرت و محنت

Қади сарви ҷавонони моҳ рӯй наварӯсон ро

قد سرو جوانان ماه روی نوعروسان را

Туро бас дардҳо бошад чаро бинишаста ғофил

تو را بس دردها باشد چرا بنشسته غافل

Барои чораи дардати муҳайёи сози дармон ро

برای چاره دردت مهیا ساز درمان را

Бизан дасти тавассул бар влои шбли шери ҳақ

بزن دست توسل بر ولای شبل شیر حق

Ки шаст аз дасти даст ва дод дар роҳи худои ҷон ро

که شست از دست دست و داد در راه خدا جان را

Абулфазл ки бошад дар лақаби моҳ банӣ ҳошим

ابوالفضل که باشد در لقب ماه بنی‌هاشم

Ки нураш карда равшани шамъи базми оли умрон ро

که نورش کرده روشن شمع بزم آل عمران را

Буд моҳи ду ҳафтаи хӯшаи чини хирмани ҳасанаш

بود ماه دو هفته خوشه چین خرمن حسنش

Диҳад файзи таҷаллӣ аз ҷамолаши меҳри рахшон ро

دهد فیض تجلی از جمالش مهر رخشان را

Ҷаҳони фазлу баҳри илму ҳаламу маъдани бахшиш

جهان فضل و بحر علم و حلم و معدن بخشش

Ки зи камтар сахояш дода равнақи малики имкон ро

که ز کمتر سخایش داده رونق ملک امکان را

Сипеҳри маърифатро талъати вай низ аъзам

سپهر معرفت را طلعت وی نیز اعظم

зи нури чеҳри худ тобони нимуваи моҳи тобон ро

ز نور چهر خود تابان نموه ماه تابان را

зи фарти рутбау ҷоҳу ҷалолу ъзу зебу фар

ز فرط رتبه و جاه و جلال و عز و زیب و فر

Ба камтари пояи қадараш худ бинишонад кайвон ро

به کمتر پایه قدرش خود بنشاند کیوان را

Кунад сатҳи заминро танг аз баси дасту сари резад

کند سطح زمین را تنگ از بس دست و سر ریزد

Барраи рӯзи разм гар гирад ӣа каф шамшер барон ро

بره روز رزم گر گیرد یه کف شمشیر بران را

Чунон дар ваъдаи рӯзи аласташ буд побарҷо

چنان در وعده روز الستش بود پابرجا

Ки сар дод аз вафоу барад бар сари аҳду паймон ро

که سر داد از وفا و برد بر سر عهد و پیمان را

Намӯд аз ҷони қабули ёрии фарзанди пайғамбар

نمود از جان قبول یاری فرزند پیغمبر

Аламдорӣу сқоӣӣу сардории Тифлон ро

علمداری و سقائی و سرداری طفلان را

Чу дид аз чори сӯ бар шоҳидин бастанд ва багушӯданд

چو دید از چار سو بر شاهدین بستند و بگشودند

Раҳи об ва дар куфру нифоқу бағӣу адуон ро

ره آب و در کفر و نفاق و بغی و عدوان را

Ҷаҳон чу начашм душман танг шуд бар чашми ҳақи бениш

جهان چو نچشم دشمن تنگ شد بر چشم حق‌بینش

Чу бишунид аз аташи фарёду афғони ятемон ро

چو بشنید از عطش فریاد و افغان یتیمان را

Ба каф бигирифт теғи обдору машки хушкида

به کف بگرفت تیغ آبدار و مشک خشکیده

Чу гардуни хамаши дузади бӯсаи пои шоҳи хубон ро

چو گردون خمش دوزد بوسه پای شاه خوبان را

Ки эй ҷони бародари зиндагӣ душвор шуд бар ман

که ای جان برادر زندگی دشوار شد بر من

Назар кун хотири афсурдау ҳоли парешон ро

نظر کن خاطر افسرده و حال پریشان را

Дигар мапаснд бар аббоси дарду меҳнати дунё

دگر مپسند بر عباس درد و محنت دنیا

Ки натавонам кашами бори ғами ҳиҷрони ёрон ро

که نتوانم کشم بار غم هجران یاران را

Бидиҳ зонм ки шояд гирам аз ин қавми дуни обӣ

بده ذانم که شاید گیرم از این قوم دون آبی

Нишонам аз аташи сӯзи дили атфоли аташон ро

نشانم از عطش سوز دل اطفال عطشان را

Гирифт изни ҷиҳод азашау рўоўрд дар майдон

گرفت اذن جهاد از اشه و روآورد در میدان

Забон панд багушӯд ва бигуфт он куфри кишон ро

زبان پند بگشود و بگفت آن کفر کیشان را

Ки эй бе раҳми мардум бар ҳарими мстФирҳмӣ

که ای بی‌رحم مردم بر حریم مصطفیرحمی

Навозед аз вафо дар ин диёри ғами ғарибон ро

نوازید از وفا در این دیار غم غریبان را

Ҳадиси акрами алзиФ аз набӣ гар ҳаст бар хотир

حدیث اکرم الضیف از نبی گر هست بر خاطر

Чшди пас ҳақи икром ва куҷо шуд расми эҳсон ро

چشد پس حق اکرام و کجا شد رسم احسان را

Шуморо даъвии ислому оли мстии меҳмон

شما را دعوی اسلام و آل مصطی مهمان

Мусулмон бар лаб дарё кашад кӣ ташаббуҳи меҳмон ро

مسلمان بر لب دریا کشد کی تشبه مهمان را

Буд лаби ташнаи сибти Аҳмади мурсали шаҳаншоҳӣ

بود لب تشنه سبط احمد مرسل شهنشاهی

Ки ҷӯяд Хизр аз ҷӯии висолаши оби ҳайвон ро

که جوید خضر از جوی وصالش آب حیوان را

Ҳусайниро ки рӯй боли барадаши Ҷабраил аз фарш

حسینی را که روی بال بردش جبرئیل از فرش

Мунаввари сохт аз қундоқаи худ арши яздон ро

منور ساخت از قنداقه خود عرش یزدان را

Бадал доғӣ ниҳодед аз ғами марги ҷавононаш

بدل داغی نهادید از غم مرگ جوانانش

Ки сӯзади оҳи длсўздши дили габру мусулмон ро

که سوزد آه دلسوزدش دل گبر و مسلمان را

Диҳед обӣ ки аз сӯзи аташ ғаш карда атфолаш

دهید آبی که از سوز عطش غش کرده اطفالش

Ки то таскин диҳад аз тишнагии атфоли гирён ро

که تا تسکین دهد از تشنگی اطفال گریان را

Чу дид аз ҳарф ҳақ набӯд асар бар қалби давр аз ҳақ

چو دید از حرف حق نبود اثر بر قلب دور از حق

Ба оҳи дил буд ҳарфи насиҳати мушту санади он ро

به آه دل بود حرف نصیحت مشت و سند آن را

Забон аз пбнди басту ҳамчуи шерони пӯри шери ҳақ

زبان از پبند بست و همچو شیران پور شیر حق

Кашид аз қаҳри теғи обдори шуълаи афшон ро

کشید از قهر تیغ آبدار شعله افشان را

зи баси афканди марду мураккабу баси рехти дасту сар

ز بس افکند مرد و مرکب و بس ریخت دست و سر

Ки тавсан кард гум аз фарти куштаи роҳи ҷавлон ро

که توسن کرد گم از فرط کشته راه جولان را

Чу зӯри бозуашро дид хасами андари сафи ҳиҷо

چو زور بازوش را دید خسم اندر صف هیجا

Ду асбаи крдтӣ аз зарби теғаши роҳи нирон ро

دو اسبه کردطی از ضرب تیغش راه نیران را

Суфӯфи куфрро аз ҳам дариду сӯй шат омад

صفوف کفر را از هم درید و سوی شط آمد

Назар бар оби афканд ва кашид аз синаи афғон ро

نظر بر آب افکند و کشید از سینه افغان را

Кафии пар об карду хост тар созад лаби хушкаш

کفی پر آب کرد و خواست تر سازد لب خشکش

Ба ёд оварад коми ташнаи шоҳи шаҳидон ро

به یاد آورد کام تشنه شاه شهیدان را

Нахурд об вале пар кард машк ва шуд зи шати берун

نخورد آب ولی پر کرد مشک و شد ز شط بیرون

Ки борид аз адуи тири бало чу абри борон ро

که بارید از عدو تیر بلا چو ابر باران را

Барои ҳифзи машки оби пеши ҳамлаи адуон

برای حفظ مشک آب پیش حمله عدوان

Харидорӣ ба ҷон мекард нӯки тиру пайкон ро

خریداری به جان می‌کرد نوک تیر و پیکان را

Таниш чу нбрк шуд чоки чок аз новаки душман

تنش چو نبرک شد چاک چاک از ناوک دشمن

зи пайкари мурғ рӯҳаш кард майли кӯии ҷонон ро

ز پیکر مرغ روحش کرد میل کوی جانان را

Фиканданд аз ясор ва аз ямини охир ба теғи кин

فکندند از یسار و از یمین آخر به تیغ کین

зи ҷисми нозанинаши даст ҳамчун шохи марҷон ро

ز جسم نازنینش دست همچون شاخ مرجان را

Таниши холии зи хӯни гашт ва вале бдмшки пробш

تنش خالی ز خون گشت و ولی بدمشک پرآبش

Ба шукр об мекардӣ сипоси ҳии субҳон ро

به شکر آب می‌کردی سپاس حی سبحان را

Ки ногуҳ аз камонгоҳи қдртирии з кин омад

که ناگه از کمانگاه قدرتیری ز کین آمد

Қазо бар машк бинишонед то пари тири парон ро

قضا بر مشک بنشانید تا پر تیر پران را

Чу обаш рехт афтод ва Нидо зад сӯии шоҳидин

چو آبش ریخت افتاد و ندا زد سوی شاهدین

Ки дарёб эй бародари ин шаҳиди зору нолон ро

که دریاب ای برادر این شهید زار و نالان را

Дар ин ҳангом рафтан бар сари ин куштаи роҳат

در این هنگام رفتن بر سر این کشته راهت

Бунаи пое ки то созами нисори мақдамати ҷон ро

بنه پایی که تا سازم نثار مقدمت جان را

Мабар дар хаймаам то ҷон буд брҷсми битобм

مبر در خیمه‌ام تا جان بود برجسم بیتابم

Ки натавонам зи шарми оби бубинам рӯй Тифлон

که نتوانم ز شرم آب ببینم روی طفلان

Гузашт аз ин ҷаҳон ва аз ғам бедасташ ( ҳоҷиб )

گذشت از این جهان و از غم بی‌دستش (حاجب)

Муҷаддад кард дар олами зи сайли ашки тӯфон ро

مجدد کرد در عالم ز سیل اشک طوفان را