эй бе кафани фидои ту ҷисми атҳарат

ای بی‌کفن فدای تو جسم اطهرت

Зайнаби шӯи фидойии бибридаи ҳнҷрт

زینب شو فدایی ببریده حنجرت

эй коши хоҳар ту намедид инчунин

ای کاش خواهر تو نمی‌دید اینچنین

Бар нӯки неи сари туу сдпораҳи пайкарат

بر نوک نی سر تو و صدپاره پیکرت

Оварадӣам ба крбу бало бекасу ғариб

آوردی ام به کرب و بلا بی‌کس و غریب

Хуш мекунӣ ғариби навозии зи хоҳарат

خوش می‌کنی غریب نوازی ز خواهرت

Бурдор сари зи хҳок ва бипурс аз ман Фкор

بردار سر ز خهاک و بپرس از من فکار

К-эии зайнаби стмздаҳ , кӯи куҳнаи мъҷрт

کای زینب ستمزده، کو کهنه معجرت

Шимури ин қадар надошт мурувват ки баъди қатл

شمر این قدر نداشت مروت که بعد قتل

Берун намӯд перҳани куҳна аз ?бирт

بیرون نمود پیرهن کهنه از برت

Кофӣ набӯд захми танат аз сами сутур

کافی نبود زخم تنت از سم ستور

Кард ибни саъди серумаи сифати ҷисми атҳарат

کرد ابن سعد سرمه صفت جسم اطهرت

Чандон амон наме дҳҳдми шимур бе падар

چندان امان نمی‌دههدم شمر بی‌پدر

То қосидӣ равона кунам назд модарат

تا قاصدی روانه کنم نزد مادرت

Гуяд ки ё батули сӯии Карбалои биё

گوید که یا بتول سوی کربلا بیا

Ғалатон ба хӯн бибин бадани нозпрўрт

غلطان به خون ببین بدن نازپرورت

Аз баҳр гӯшвора дариданд кӯфӣон

از بهر گوشواره دریدند کوفیان

Гӯши арӯси Фотимаи зори духтарат

گوش عروس فاطمه زار دخترت

Рафтам дигар , вале буд ин доғ бар дилам

رفتم دگر، ولی بود این داغ بر دلم

Каз баъди ман чаҳ ояд аз ин қавм бар сарат

کز بعد من چه آید از این قوم بر سرت

( сомит ) шудӣ чаҳ навҳагар мотами ҳусайн

(صامت) شدی چه نوحه‌گر ماتم حسین

Дигар буд чаҳ воҳима аз рӯзи маҳшарат ?

دیگر بود چه واهمه از روز محشرت؟