Дар он замон ки алии Акбари ҷавони зи падар

در آن زمان که علی اکبر جوان ز پدر

Ба Карбалои талаби ҷангро ашқиё ме кард

به کربلا طلب جنگ را اشقیا می‌کرد

Назар ба ориз вай менамӯд шоҳи шаҳид

نظر به عارض وی می‌نمود شاه شهید

Ба арши қосиди оҳ аз ҷигар раҳо ме кард

به عرش قاصد آه از جگر رها می‌کرد

Нигаҳ ба қомат вай мефиканду тири ғамаш

نگه به قامت وی می‌فکند و تیر غمش

з бе касе ба дили санги хора ҷо ме кард

ز بی‌کسی به دل سنگ خاره جا می‌کرد

Касе набӯд ки марҳам наад ба захми дилаш

کسی نبود که مرهم نهد به زخم دلش

зи ғуссаи сӯии худо рӯй илтиҷо ме кард

ز غصه سوی خدا روی التجا می‌کرد

Ки эй худои ту гувоҳӣ ки беҳтари аи зи Акбар

که ای خدا تو گواهی که بهتر ا ز اکبر

Агар ки дошт ҳусайн дар раҳат фидо ме кард

اگر که داشت حسین در رهت فدا می‌کرد

Чаҳ Акбарӣ ки ба моҳ Рахш гушӯдӣ чашм

چه اکبری که به ماه رخش گشودی چشم

Ҳар онкии ёди зи рухсор Мустафо ме кард

هر آنکه یاد ز رخسار مصطفی می‌کرد

Сакина дар ҳарам аз мотами бародари хеш

سکینه در حرم از ماتم برادر خویش

Ба сина мезаду фарёд ва ахо ме кард

به سینه می‌زد و فریاد و اخا می‌کرد

зи ғуссаи зайнаб бе хонимони фитода ба хок

ز غصه زینب بی‌خانمان فتاده به خاک

Чу не ба ҳоли шаҳи нинаво наво ме кард

چو نی به حال شه نینوا نوا می‌کرد

Бағал намӯд ду зону ба синау Лайло

بغل نمود دو زانو به سینه و لیلا

Назар ба қади алии Акбар аз қафо ме кард

نظر به قد علی اکبر از قفا می‌کرد

Надошт чораи дигари зи меҳнати айём

نداشت چاره دیگر ز محنت ایام

Ба сабри дарди дили хешро даво ме кард

به صبر درد دل خویش را دوا می‌کرد

Дареғу оҳ аз он дам ки пеши чашми ҳусайн

دریغ و آه از آن دم که پیش چشم حسین

Миёни хӯни бадани Акбараш шино ме кард

میان خون بدن اکبرش شنا می‌کرد

Гуҳии назар ба падар менамӯд бо ҳасрат

گهی نظر به پدر می‌نمود با حسرت

Барои додани ҷони гоҳи даст ва по ме кард

برای دادن جان گاه دست و پا می‌کرد

Фиканда зилзила дар халқи мосўӣ ( сомит )

فکنده زلزله در خلق ماسوی (صامت)

Дамида бар сари худ хоки зин азо ме кард

دمیده بر سر خود خاک زین عزا می‌کرد