Шавам фидои тан бекафан ба рӯй туробат

شوم فدای تن بی‌کفن به روی ترابت

Ба хоби ҷони бародар ки гашта мавсӯми хобат

به خواب جان برادر که گشته موسوم خوابت

Паии видоъи ту бо ашку оҳи омадаи зайнаб

پی وداع تو با اشک و آه آمده زینب

з ман бипурс ки хоҳар ки бардааст ниқобат

ز من بپرس که خواهر که برده است نقابت

Агар кафан наниҳодам ба пайкари ту ва рафтам

اگر کفن ننهادم به پیکر تو و رفتم

Маро бубахш ки шармандаам з рӯй ҷанобат

مرا ببخش که شرمنده‌ام ز روی جنابت

з хотирам наравад то ба рӯзи ҳашари бародар

ز خاطرم نرود تا به روز حشر برادر

зи дарди ташнаи лабии печу тоби қалби кабобат

ز درد تشنه لبی پیچ و تاب قلب کبابت

Чу ибн саъд намедод бар ту қатраи обӣ

چو ابن سعد نمی‌داد بر تو قطره آبی

Дигар барои чаҳ он бе ҳаёи надоди ҷавобат

دگر برای چه آن بی‌حیا نداد جوابت

Кашид шимур ба ҳалқи ту дашна бо лаби ташна

کشید شمر به حلق تو دشنه با لب تشنه

Надоди қатраи обӣ чаро зи роҳи савобат

نداد قطره آبی چرا ز راه ثوابت

Гирифтаи ваъдаи меҳмонӣ аз ту хўлӣу тарсам

گرفته وعده مهمانی از تو خولی و ترسم

зи кунҷи матбахи он мизони хонаи харобат

ز کنج مطبخ آن میزان خانه خرابت

Ба ҳайратам ки расми баъд аз ин куҷо ба висолат

به حیرتم که رسم بعد از این کجا به وصالت

Ба шаҳри шом буд ваъда ё безами шаробат

به شهر شام بود وعَده یا بیزم شرابت

Дигар зи маъсият худ матарс ( сомит ) маҳзун

دگر ز معصیت خود مترس(صامت) محزون

Ки ҳаст шоҳи шаҳидони шафиъи рӯзи ҳисобат

که هست شاه شهیدان شفیع روز حسابت