Чу нашуд ҷаноби Заҳро аз даври чархи ахтар
چو نشد جناب زهرا از دور چرخ اختر
Қалби шикастаи ваии баъди падари мукаддар
قلب شکسته وی بعد پدر مکدر
Нагузашт як ду рӯзӣ аз риҳлати паямбар
نگذشت یک دو روزی از رحلت پیمبر
Кандар дар сароиш афрӯхтанд озар
کاندر در سرایش افروختند آذر
Ҷои тасаллӣ боб дид он маи ҷаҳони тоб
جای تسلی باب دید آن مه جهانتاب
Тавқи таноби асҳоби андари гулӯии шавҳар
طوق طناب اصحاب اندر گلوی شوهر
Дунон камар бибастанд қалбаши зи зулми хстнд
دونان کمر ببستند قلبش ز ظلم خستند
Паҳлавӣу шикастанди охири зи зарбат дар
پهلوی و شکستند آخر ز ضربت در
Домоди Мустафоро бо фарқ бе ъамома
داماد مصطفی را با فرق بیعمامه
Дар масҷид падар дид бар по ба пои минбар
در مسجد پدر دید بر پا به پای منبر
Бетарс ва бемуҳобо зад нокасе зоъдо
بیترس و بیمحابا زد ناکسی زاعدا
Силӣ ба рӯй Заҳро дар пеши чашми ҳайдар
سیلی به روی زهرا در پیش چشم حیدر
Аз бас ки рӯзу шаби рехти ашк аз мусӣбати боб
از بس که روز و شب ریخت اشک از مصیبت باب
Бар мардуми Мадина тоқат намонад дигар
بر مردم مدینه طاقت نماند دیگر
Охир намӯд манзил дар кунҷи байти алоҳзон
آخر نمود منزل در کنج بیت الاحزان
Беруни зи шаҳри Ясриби духти расӯли атҳар
بیرون ز شهر یثرب دخت رسول اطهر
Даври замона кӯшиш кард он қадар ба дунё
دور زمانه کوشش کرد آن قدر به دنیا
То кард ирси модари охири насиби духтар
تا کرد ارث مادر آخر نصیب دختر
Яъне ба гӯшаи шом дар гӯшаи хароба
یعنی به گوشه شام در گوشه خرابه
Бар зайнаби стмкш ҷо дод дида тар
بر زینب ستمکش جا داد دیده تر
Гоҳе паии тасаллӣ аз гиряи ятемон
گاهی پی تسلی از گریه یتیمان
Гоҳе чу абри гирён дар мотами бародар
گاهی چو ابر گریان در ماتم برادر
Ҷой банӣ Умия дар қасри зарнигорӣ
جای بنیامیه در قصر زرنگاری
Авлоди Мустафоро аз хишту хоки бистар
اولاد مصطفی را از خشت و خاک بستر
Шуд духтари алиро дар шаҳри шоми манзил
شد دختر علی را در شهر شام منزل
Дар базми пўрсФён назд язиди кофар
در بزم پورسفیان نزد یزید کافر
( сомит ) зи шарҳи мотам бар ҷони аҳли олам
(صامت) ز شرح ماتم بر جان اهل عالم
Афканди ҳотши ғам то субҳи рӯзи маҳшар
افکند هآتش غم تا صبح روز محشر