Чу шоҳи Тӯс дар малики хуросон

چو شاه طوس در ملک خراسان

зи сӯз заҳр шуд ҳоли парешон

ز سوز زهر شد حال پریشان

Дод пари изтиробу чашми гирён

داد پر اضطراب و چشم گریان

Забон ҳол мефармуд нолон

زبان حال می‌فرمود نالان

Алҳиёи илоҳии ман ғарибам

الهییا الهی من غریبم

Ба ғурбат бепарастору табибам

به غربت بی‌پرستار و طبیبم

Ту ҳастӣ бо хабар эй ҳӣ бе чун

تو هستی با خبر ای حی بی‌چون

зи аҳволи ман ва ин қалби пари хӯн

ز احوال من و این قلب پر خون

Илоҳии аломон аз ҷаври Маъмун

الهی الامان از جور مامون

Дами мурдан ба ғурбат чун кунам чун

دم مردن به غربت چون کنم چون

Дилами баҳри ватан дар изтиробаст

دلم بهر وطن در اضطرابست

зи заҳри ҷонгзо қалб кабобаст

ز زهر جانگزا قلب کبابست

Ба болинами аҷал андар шитобаст

به بالینم اجل اندر شتابست

Ба ғурбати кавкаби бахтам ба хобаст

به غربت کوکب بختم به خوابست

Илоҳӣ ё илоҳии ман ғарибам

الهی یا الهی من غریبم

Ба ғурбат бепарастору табибам

به غربت بی‌پرستار و طبیبم

Маро кард аз ватани Маъмуни хунхор

مرا کرد از وطن مامون خونخوار

Ба шаҳри Тӯс беёру ҳаводор

به شهر طوس بی‌یار و هوادار

Ба вақти мурдан аз бедоди ашрор

به وقت مردن از بیداد اشرار

Маро набӯд анису мӯниси вёр

مرا نبود انیس و مونس ویار

Чаҳ кардам ман магари ғайр аз ҳидоят

چه کردم من مگر غیر از هدایت

Ки шуд захми дарунам бе ниҳоят

که شد زخم درونم بی‌نهایت

Надорам чун касе баҳри ҳимоят

ندارم چون کسی بهر حمایت

з Маъмун мекунам бо ту шикоят

ز مامون می‌کنم با تو شکایت

Илоҳӣ ё илоҳии ман ғарибам

الهی یا الهی من غریبم

Ба ғурбат бепарастору табибам

به غربت بی‌پرستار و طبیبم

Худоёи ҷузи ту ман ёрӣ надорам

خدایا جز تو من یاری ندارم

Дар ин кишвар мададкорӣ надорам

در این کشور مددکاری ندارم

Ба ғайр аз чашм хўнборӣ надорам

به غیر از چشم خونباری ندارم

Ғам бисёр ва ғмхўорӣ надорам

غم بسیار و غمخواری ندارم

Бахшат бе касе бошад сари ман

بخشت بی‌کسی باشد سر من

Ба хоки Тӯси мондаи пайкари ман

به خاک طوس مانده پیکر من

Набошад вақти мурдан бар сари ман

نباشد وقت مردن بر سر من

Тақии нури ду чашмонтар ман

تقی نور دو چشمان تر من

Илоҳӣ ё илоҳии ман ғарибам

الهی یا الهی من غریبم

Ба ғурбат бепарастору табибам

به غربت بی‌پرستار و طبیبم

Надорам қосидӣ то аз хуросон

ندارم قاصدی تا از خراسان

Фиристам дар ватан бо чашми гирён

فرستم در وطن با چشم گریان

Бигӯед бо тақӣ ки эй мӯниси ҷон

بگوید با تقی که ای مونس جان

Сари қабрами биё бо оҳу афғон

سر قبرم بیا با آه و افغان

Сабои сӯии Мадинаи рӯи зи ёрӣ

صبا سوی مدینه رو ز یاری

Ба Маъсӯма бигӯ бо оҳу зорӣ

به معصومه بگو با آه و زاری

Ки бинмо дар ъзобми ашкборӣ

که بنما در عزابم اشکباری

Хабар аз ҳолам эй хоҳари надорӣ

خبر از حالم ای خواهر نداری

Илоҳӣ ё илоҳии ман ғарибам

الهی یا الهی من غریبم

Ба ғурбат бепарастору табибам

به غربت بی‌پرستار و طبیبم

Касе набӯд кунад барпои ъзобм

کسی نبود کند برپا عزابم

Занад бар синау сар аз бароям

زند بر سینه و سر از برایم

Бибандад дар ғарибӣ чашмҳоем

ببندد در غریبی چشمهایم

Сӯй қибла кашад аз меҳр поем

سوی قبله کشد از مهر پایم

Дареғ аз роҳи давру умри кӯтоҳ

دریغ از راه دور و عمر کوتاه

Ба болинам аҷал омад ба ногоҳ

به بالینم اجل آمد به ناگاه

Чу ( сомит ) чашми гирён бо ғаму оҳ

چو (صامت) چشم گریان با غم و آه

Барои дӯстонами монда дар роҳ

برای دوستانم مانده در راه