Дод дӯшинаи марои ҳотифи ғайбии овоз
داد دوشینه مرا هاتف غیبی آواز
К-эй ба зиндони тану толиби хлўтгаҳи роз
کای به زندان تن و طالب خلوتگه راز
Чаҳ қсираст туро ҳиммату омоли дароз
چه قصیر است تو را همت و آمال دراز
То буд баста дар марг ва дар раҳмати боз
تا بود بسته در مرگ و در رحمت باز
Ҳайратам каз чаҳ басӣҷи раҳ уқбо накунӣ
حیرتم کز چه بسیج ره عقبی نکنی
Фикри имрӯзӣу андеша фардо накунӣ
فکر امروزی و اندیشه فردا نکنی
эй ҳумои съўаҳи сифат чанд асири қафасӣ
ای هما صعوهصفت چند اسیر قفسی
Сари зи болини ҳаваси бознгирии нафасӣ
سر ز بالین هوس بازنگیری نفسی
Ҳар дамии орзӯе дар дил ва дар сари ҳавасӣ
هر دمی آرزویی در دل و در سر هوسی
Тарсам аз ин ҳамаи бор ба манзил нарисӣ
ترسم از این همهٔ بار به منزل نرسی
То ту дар кишвари тани тарк таманно накунӣ
تا تو در کشور تن ترک تمنا نکنی
Ба абас дар сафи мардони ҷаҳон ҷо накунӣ
به عبث در صف مردان جهان جا نکنی
эй тавонгар ки туро фикр туҳидастӣ нест
ای توانگر که تو را فکر تهیدستی نیست
Шоми ин дори фаноро саҳар ҳастӣ нест
شام این دار فنا را سحر هستی نیست
Шаҷари умри туро ҷузи самар пастӣ нест
شجر عمر تو را جز ثمر پستی نیست
Ин май ҳуби ҷаҳони қобил бдмстӣ нест
این می حب جهان قابل بدمستی نیست
Ки ту дар оқибати худ назарии вонкнӣ
که تو در عاقبت خود نظری وانکنی
намеравад қофилаи умр ва тамошо накунӣ
میرود قافله عمر و تماشا نکنی
Ҳайф аз ин умри гиронмоя ки нашинохта Эй
حیف از این عمر گرانمایه که نشناختهای
Қадар ӯро ва чунин муфти зи кафи бохта Эй
قدر او را و چنین مفت ز کف باختهای
Тири тадбир ба сайди тани худ охта Эй
تیر تدبیر به صید تن خود آختهای
Маргро масдари афсонаи худ сохта Эй
مرگ را مصدر افسانه خود ساختهای
Магар аз сарзаниши ғайри ту парво накунӣ
مگر از سرزنش غیر تو پروا نکنی
Ки давои дорӣ ва ин дард мудово накунӣ
که دوا داری و این درد مداوا نکنی
намекунӣ даъвии доноӣ ва инаст аҷиб
میکنی دعوی دانایی و این است عجیب
Ки туро дода чунин шӯъбадаи даҳри фиреб
که تو را داده چنین شعبده دهر فریب
ӯ фикандааст бад-инсон зи фарозат ба нишеб
او فکنده است بدینسان ز فرازت به نشیب
Гар шӯй бо хабар аз ваҳшати ин дашти маҳиб
گر شوی با خبر از وحشت این دشت مهیب
Лаб дар ин бодияи Аслан ба сухани вонкнӣ
لب در این بادیه اصلاً به سخن وانکنی
Ба худои ҳеҷ дигар ханда беҷо накунӣ
به خدا هیچ دگر خنده بیجا نکنی
Ончунон боядат аз аҷз сарафканда кунӣ
آنچنان بایدت از عجز سرافکنده کنی
Каз тавозуъи ҳамаи абнои ҷаҳон банда кунӣ
کز تواضع همه ابنای جهان بنده کنی
Беху бунёди ҳасудони ҳамагӣ канда кунӣ
بیخ و بنیاد حسودان همگی کنده کنی
эй ки бар ҳоли заъифони ҷаҳон ханда кунӣ
ای که بر حال ضعیفان جهان خنده کنی
з чаҳ дар оинаи хеш тамошо накунӣ
ز چه در آینه خویش تماشا نکنی
. . .
...
Сахт бо золи ҷаҳони тарҳи вафои рехта Эй
سخت با زال جهان طرح وفا ریختهای
Дар шҳўорӣ ва бо хоки даромехта Эй
در شهواری و با خاک درآمیختهای
Хок бар фарқи зи ғарболи амали бихтаҳ Эй
خاک بر فرق ز غربال عمل بیختهای
Бо ҷаҳони ин сару корӣ ки ту ангехта Эй
با جهان این سر و کاری که تو انگیختهای
Ҳаст маълум ки дараки сухан мо накунӣ
هست معلوم که درک سخن ما نکنی
Гузар аз хоки сӯии олам боло накунӣ
گذر از خاک سوی عالم بالا نکنی
То туоне ба касе тӯҳмат беҳуда мабанд
تا توانی به کسی تهمت بیهوده مبند
Ончӣ бар худ напасандӣ ба касе ҳам мапаснд
آنچه بر خود نپسندی به کسی هم مپسند
Бар таъаҷҷуб ба табассум машав ва ҳарза маханд
بر تعجب به تبسم مشو و هرزه مخند
То шавад ном накӯй ту дар офоқи баланд
تا شود نام نکوی تو در آفاق بلند
То зи талхӣ чу садафи сабр ба дарё накунӣ
تا ز تلخی چو صدف صبر به دریا نکنی
Синаи хеши пар аз лؤлؤ лоло накунӣ
سینه خویش پر از لؤلؤ لالا نکنی
Сар ба зонуии ғамат чанд пай буд ва набӯд
سر به زانوی غمت چند پی بود و نبود
Чун буд ту нобӯд аз ин буд чаҳ суд
چون بود تو نابود از این بود چه سود
Гирами андари ҳамаи умр ончӣ набӯдат ҳама буд
گیرم اندر همه عمر آنچه نبودت همه بود
Бояд ин гӯна ба сари барад дар иқлӣми вуҷӯд
باید این گونه به سر برد در اقلیم وجود
Ки гуми андари дам рафтани сарат аз по накунӣ
که گم اندر دم رفتن سرت از پا نکنی
Назари ҳасрати худ гарм ба дунё накунӣ
نظر حسرت خود گرم به دنیا نکنی
То асири ману моӣии зи саодати даврӣ
تا اسیر من و مائی ز سعادت دوری
зи висоли ҳамаи ёрони ватани маҳҷӯрӣ
ز وصال همه یاران وطن مهجوری
Бо ҳамаи моу миннати туъмаи мору мӯрӣ
با همه ما و منت طعمه مار و موری
Ман надонам ба чаҳ умеди чунин мағрурӣ
من ندانم به چه امید چنین مغروری
Ки ту бо халқи худои ҳеҷ мудоро накунӣ
که تو با خلق خدا هیچ مدارا نکنی
Хӯни халқӣ ба ситами резӣ ва ҳошо накунӣ
خون خلقی به ستم ریزی و حاشا نکنی
Ҳмншинони ту дар хок сияҳ хобиданд
همنشینان تو در خاک سیه خوابیدند
Пои умед ба домон кафан печиданд
پای امید به دامان کفن پیچیدند
Ҳар чаҳ бо даст бикуштанд ҳамонро чиданд
هر چه با دست بکِشتند همان را چیدند
Ҳамчу ( сомит ) самари куштаи худро диданд
همچو (صامت) ثمر کِشته خود را دیدند
Ту зи сӯрати гузар аз чаҳ ба маънӣ накунӣ
تو ز صورت گذر از چه به معنی نکنی
Ҷой дар чархи чаҳорум чу масеҳо накунӣ
جای در چرخ چهارم چو مسیحا نکنی