эй амӯ бар сари қосими з вафо кун гузарӣ

ای عمو بر سرِ قاسم، ز وفا کن گذری

То ба рӯй ту кунам дар дами охири назарӣ

تا به رویِ تو کنم، در دمِ آخر نظری

Бо ҳамаи лутф ки дар ҳақи ятемони дорӣ

با همه لطف که در حقِ یتیمان داری

з чаҳ аз ҳоли ман зор нагирӣ хабарӣ

ز چه از حالِ منِ زار، نگیری خبری؟

То ба зону бигзорӣ серум аз меҳри дамӣ

تا به زانو بگذاری، سرم از مِهر دمی

То барӣ аз дилам эй исои ҷони бахши ғамӣ

تا بَری از دلم ای عیسیِ جان‌بخش، غمی

То ба пои ту нуҳум аз паии дидори сиррӣ

تا به پایِ تو نهم، از پیِ دیدار سری

Омадаи ҷони амӯи ҷони ширин ба гулӯ

(آمده جانِ عمو، جانِ شیرین به گلو)

Ҷонам аз тан ба сӯии хулд шитобӣ дорад

جانم از تن به سویِ خُلد، شتابی دارد

Лаби хушками ҳаваси қатра обӣ дорад

لبِ خشکم هوسِ قطرهٔ آبی دارد

Пештари з онкӣ занад тоири ҷони болу парӣ

پیشتر زانکه زند طایرِ جان، بال و پری

Омадаи ҷони амӯи ҷони ширин ба гулӯ

(آمده جانِ عمو، جانِ شیرین به گلو)

Мондаам ҷони амӯ дар бар душман танҳо

مانده‌ام جانِ عمو در برِ دشمن تنها

Шуда сад пораи зи шамшери танами сар то по

شده صدپاره ز شمشیر، تنم سر تا پا

Ҳар ки монанди ту дорад ғами вологуҳарӣ

هر که مانندِ تو دارد، عَمِ والا‌گُهری

Омадаи ҷони амӯи ҷони ширин ба гулӯ

(آمده جانِ عمو، جانِ شیرین به گلو)

эй амӯ дод аҷали хирмани умрам бар бод

ای عمو داد اجل، خرمنِ عمرم بر باد

Наварӯсам чу намояди зи ман ғамгини бод

نو‌عروسم چو نماید، ز منِ غمگین یاد

Гашти қосим ба сӯии гулшани ҷинати сафарӣ

گشت قاسم به سویِ گلشنِ جنت، سفری

Омадаи ҷони амӯи ҷони ширин ба гулӯ

(آمده جانِ عمو، جانِ شیرین به گلو)

эй амӯ хайма зада абри бало бар сари ман

ای عمو خیمه زده ابرِ بلا بر سرِ من

Тўтё шуд зи сами асби ситами пайкари ман

توتیا شد ز سُمِ اسبِ ستم، پیکرِ من

Ҳамчу сомит бинмо дар ғами ман навҳа гарӣ

همچو «صامت» بنما در غمِ من نوحه‌گری

Омадаи ҷони амӯи ҷони ширин ба гулӯ

(آمده جانِ عمو، جانِ شیرین به گلو)