эй шимури дуни баҳри худои савобӣ
ای شمرِ دون! بهرِ خدا ثوابی
Тар кун лаби хушками зи ҷуръаи обӣ
تَر کن لبِ خشکم ز جرعه آبی
Бар кўдконм дар ҳарам бидиҳ гӯш
بر کودکانم در حرم بده گوش
Каз тишнагӣ доранд изтиробӣ
کز تشنگی دارند اضطرابی
эй шимур бошад вақти имтиҳонат
ای شمر! باشد وقتِ امتحانت
Ол набӣ гардӣда миҳмонат
آلِ نبی گردیده میهمانت
Тарсам зананд оташ ба хонимонат
ترسم زنند آتش به خانمانت
Гар баркашанд оҳ аз дили кабобӣ
گر برکشند آه از دلِ کبابی
эй бе адаби сибти паямбари ту
ای بیادب! سبطِ پیمبرِ تو
Лаби ташнаи мондаи зери ханҷари ту
لبتشنه مانده زیرِ خنجرِ تو
Зорӣ кунам ҳарчанд дар бар ту
زاری کنم هرچند در بَرِ تو
Бар ман наме гӯйӣ чаро ҷавобӣ
بر من نمیگویی چرا جوابی؟
эй бехабар кун ёд аз қиёмат
ای بیخبر! کن یاد از قیامت
Тарсами кашӣ аз кори худ надомат
ترسم کشی از کارِ خود ندامت
Кардӣ ҳадаф бар новаки маломат
کردی هدف بر ناوکِ ملامت
То чанд ғофил аз сафи ҳисобӣ
تا چند غافل از صفِ حسابی؟
Омад баҳорро з пай хазоне
آمد بهارم را ز پی، خزانی
Рафт аз кафам чу Акбарами ҷавонӣ
رفت از کفم چو اکبرم جوانی
На бар дили ғамгин буд туоне
نه بر دلِ غمگین بُوَد توانی
Не бар тани афсурдаи мондаи тобӣ
نی بر تنِ افسرده مانده تابی
Дигар ба ҷое дастрас надорам
دیگر به جایی دسترس ندارم
Ҷузи қатраи обӣ ҳавас надорам
جز قطره آبی هوس ندارم
Дар ин замини корӣ ба кас надорам
در این زمین کاری به کَس ندارم
Дорӣ чаро дар куштанами шитобӣ
داری چرا در کشتنم شتابی؟
Ибни сина каз баҳри ту ҷойгоҳ аст
این سینه کز بهرِ تو جایگاه است
Сандӯқи илми ҳазрат илоҳ аст
صندوقِ علمِ حضرتِ اله است
эй сангдил то кӣ дилат сиёҳ аст
ای سنگدل! تا کی دلت سیاه است؟
Бедори шӯи золим агар ба хобӣ
بیدار شو ظالم! اگر به خوابی
эй гмраҳи давр аз раҳи ҳидоят
ای گُمره دور از ره هدایت!
Бинмо ман мазлӯмро ҳимоят
بنما منِ مظلوم را حمایت
Аз ҳақи пайғамбари намои риоят
از حقِ پیغمبر نما رعایت
Гар хасми авлоди Абӯтуробӣ
گر خصمِ اولادِ ابوترابی
( сомит ) чунин комшби зи касрати ғам
«صامت»! چنین کامشب ز کثرتِ غم
Бар по намӯдӣ дастгоҳи мотам
برپا نمودی دستگاهِ ماتم
Рӯзи ҷазо бо дӯстони ҳамдам
روزِ جزا با دوستانِ همدم
Осуду ворастаа аз азобӣ
آسوده و وارسته از عذابی