Кард риҳлати сӯии ҷинат чу расӯли қршӣ

کرد رحلت سوی جنت چو رسول قرشی

Танг шуд вусъати Ясриб ба балоли ҳабашӣ

تنگ شد وسعت یثرب به بلال حبشی

Кофариро басари маснади дайн волӣ дид

کافری را بسر مسند دین والی دید

зи набии масҷиду миҳроби набӣ холӣ дид

ز نبی مسجد و محراب نبی خالی دید

Тоқаташ тоқ шуд аз гардиши даври айём

طاقتش طاق شد از گردش دور ایام

Кард ҳиҷрати зи Мадина ба сӯии кишвари шом

کرد هجرت ز مدینه به سوی کشور شام

Буд дар шоми шабии хуфтаи дил аз ғуссаи кабоб

بود در شام شبی خفته دل از غصه کباب

Гуфт бо ваии набии уммии ?маккей дар хоб

گفت با وی نبی امی مکی در خواب

К-эии вФопишаҳ бад-инсон з чаҳ маҳҷӯр шудӣ

کای وفاپیشه بدینسان ز چه مهجور شدی

Ки ҷафо карда ки аз марқади ман давр шудӣ

که جفا کرده که از مرقد من دور شدی

Кард аз шом ба фармони расӯли мухтор

کرد از شام به فرمان رسول مختار

Бози рӯи сӯии Мадинаи дил бесабру қарор

باز رو سوی مدینه دل بی‌صبر و قرار

Гуфт рӯзӣ ба алии Фотима бо дарду малол

گفت روزی به علی فاطمه با درد و ملال

Ки фитодаи басари ман ҳаваси савти балол

که فتاده بسر من هوس صوت بلال

Ғами ҳиҷрони набии сохтаи пурхӯни ҷигарам

غم هجران نبی ساخته پرخون جگرم

Хоҳам аз ӯ шинавам ном накӯй падарам

خواهم از او شنوم نام نکوی پدرم

з алӣ кард балол аз паии таскини батул

ز علی کرد بلال از پی تسکین بتول

Охир аз касрати исрор ба ночори қабул

آخر از کثرت اصرار به ناچار قبول

Шуд чу овози балол аз паии такбири баланд

شد چو آواز بلال از پی تکبیر بلند

Банки такбири дили Фотима аз ҷои бикунад

بانک تکبیر دل فاطمه از جای بکند

Савти тҳлил чу бардошт ба тавҳиди илоҳ

صوت تهلیل چو برداشت به توحید اله

Рӯз шуд дар назари Фотима чун шоми сиёҳ

روز شد در نظر فاطمه چون شام سیاه

Баъди тавҳиди худо чун паии такмили азон

بعد توحید خدا چون پی تکمیل اذان

Барад бо гиряи балоли исми Муҳамад ба забон

برد با گریه بلال اسم محمد به زبان

Ёди айём падар кард ва баровард хурӯш

یاد ایام پدر کرد و برآورد خروش

Рафт тоқати зи дили Фотимаи вшди мадҳуш

رفت طاقت ز دل فاطمه وشد مدهوش

Гашти домони вай аз хӯни ҷигари моломол

گشت دامان وی از خون جگر مالامال

Аз азони гуфтан худ шуд зи мҳни лоли балол

از اذان گفتن خود شد ز محن لال بلال

эй дариғо ки маро шуд ҷигар аз ғуссаи кабоб

ای دریغا که مرا شد جگر از غصه کباب

Ёдам омад зи сакинаи барраи шоми хароб

یادم آمد ز سکینه بره شام خراب

Ки бади он ғмздаҳро ҳар қадамии мади назар

که بد آن غمزده را هر قدمی مد نظر

Басари найзаи хўлии сари пари хӯни падар

بسر نیزه خولی سر پر خون پدر

Фурсат гиря намедод бар он Тифли сағир

فرصت گریه نمی‌داد بر آن طفل صغیر

Силии шимури ситами пешаи мардӯди шарир

سیلی شمر ستم پیشه مردود شریر

Балки май барад агар номи ҳусайнро ба забон

بلکه می‌برد اگر نام حسین را به زبان

Омадӣ бар сар ӯ аз ҳамаи сӯи каъби синон

آمدی بر سر او از همه سو کعب سنان

Зад шарар бар ҷигар ӯ яке аз бе адабӣ

زد شرر بر جگر او یکی از بی‌ادبی

Хориҷӣ гуфт ба авлоди расӯли арабӣ

خارجی گفت به اولاد رسول عربی

Гашт дар шом чу оромгаҳи оли расӯл

گشت در شام چو آرامگه آل رسول

Дар гузаргоҳ яҳудон бинмуданд нузул

در گذرگاه یهودان بنمودند نزول

Яке аз лашгар бе дайни язиди мардӯд

یکی از لشگر بی‌دین یزید مردود

Инчунин кард Нидои сӯии зану марди яҳуд

اینچنین کرد ندا سوی زن و مرد یهود

Кин асирон ки чун шеранд ба қайди занҷир

کاین اسیران که چون شیرند به قید زنجیر

Ҳама ҳастанд зи насли алии хайбари гир

همه هستند ز نسل علی خیبر گیر

Онкӣ бинмуд зану марди шуморо ба ҷаҳон

آنکه بنمود زن و مرد شما را به جهان

Қатлу ғорати ҳамагиро ба тариқи адуон

قتل و غارت همگی را به طریق عدوان

зи паии кӣнаи деринаи ин бади амалӣ

ز پی کینه دیرینه این بد عملی

Ҳолиё вақти талофӣ шуда аз оли алӣ

حالیا وقت تلافی شده از آل علی

Ҷамъи гаштанди яҳудони сияҳи дил ба тамом

جمع گشتند یهودان سیه‌دل به تمام

Паии озори ҳарими набавӣ аз сари бом

پی آزار حریم نبوی از سر بام

Он яке санг зад он сӯхтагонро бар сар

آن یکی سنگ زد آن سوختگان را بر سر

Дайгарӣ хок биафшонад ва дигар хокистар

دیگری خاک بیفشاند و دگر خاکستر

Он яке оташи бедод банӣ барме зад

آن یکی آتش بیداد بنی برمی‌زد

Басари итрати мазлӯм паямбар ме зад

بسر عترت مظلوم پیمبر می‌زد

Дод аз он лаҳза ки бо рӯй басони хуршед

داد از آن لحظه که با روی بسان خورشید

Кард ҷои зайнаби длхўн шуда дар базми язид

کرد جا زینب دلخون شده در بزم یزید

Ҳар тараф кард назар ҳавсила шуд бар ӯ танг

هر طرف کرد نظر حوصله شد بر او تنگ

зи тамошоеи анбӯҳи нсорои фаранг

ز تماشایی انبوه نصارای فرنگ

Барад бе тоқатии ваии зи кафши сабру Аннан

برد بی‌طاقتی وی ز کفش صبر و عنان

Ба миён асроء кард рух аз шарми ниҳон

به میان اسراء کرد رخ از شرم نهان

Он замони дил ба бар духтари Заҳрои бтпид

آن زمان دل به بر دختر زهرا بطپید

Ки ошно шуд ба лаби лаъли ҳусайни чӯби язид

که آشنا شد به لب لعل حسین چوب یزید

Шуд саросема ва монанди сапанд аз ҷои ҷуст

شد سراسیمه و مانند سپند از جا جست

Боз аз хавфи нзркрдн ҳуззор нишаст

باز از خوف نظرکردن حضار نشست

( сомто ) ҳашар аз ашъор ту кардааст қиём

(صامتا) حشر از اشعار تو کرده است قیام

Беҳтар онаст ки як бор кунӣ хатми калом

بهتر آنست که یک بار کنی ختم کلام