Ривоятаст чунин аз шафиъаи ду саро

روایت است چنین از شفیعه دو سرا

Ҷаноб Фотимаам алоъма алнҷбо

جناب فاطمه ام‌الائمه النجبا

Ки дошт хома дар сарои ъзу шараф

که داشت خامه در سرای عز و شرف

Ба баҳр парваришаш дод ҷо чу дару садаф

به بحر پرورشش داد جا چو در و صدف

з ҳар сифат ки кунӣ васф ӯ ба ҳасани тамом

ز هر صفت که کنی وصف او به حسن تمام

Гирифтаам ҳабиба аз он мухаддираи ном

گرفته‌ام حبیبه از آن مخدره نام

Ба остонаи он меҳтари осмони рифъат

به آستانه آن مهتر آسمان رفعت

Ниҳоди муддат чанде сар аз паии хизмат

نهاد مدت چندی سر از پی خدمت

Чу дар тамоми сифоти ҳасани ҳасани дадаш

چو در تمام صفات حسن حسن ددش

Батул бар ҳасани Муҷтабои ббхшидш

بتول بر حسن مجتبی ببخشیدش

Ба ҳориси бен влтидаҳи зи илтифоти мазид

به حارث بن ولتیده ز التفات مزید

Ҳасани з марҳаматам ҳабибаи ббхшидш

حسن ز مرحمت ام‌حبیبه ببخشیدش

Ба ҳориси бен влтидаҳи зи илтифоти мазид

به حارث بن ولتیده ز التفات مزید

Ҳасани з марҳаматам ҳабибаро бахшед

حسن ز مرحمت ام حبیبه را بخشید

Ба Кӯфа бар ду гиромӣ намӯду муҳтарамаш

به کوفه بر دو گرامی نمود و محترمش

Намӯд аз сари таъзими бонӯии ҳарамаш

نمود از سر تعظیم بانوی حرمش

зи Ямани хизмати хиролнсои хираду кбор

ز یمن خدمت خیرالنسا خرد و کبار

Занони Кӯфаи шднднши тамоми хидматкор

زنان کوفه شدندنش تمام خدمتکار

Замони замони шарафи вай бар наба боло шуд

زمان زمان شرف وی بر نبه بالا شد

Ба Мисри Кӯфаи азизулвуҷуд воло шуд

به مصر کوفه عزیزالوجود والا شد

Вале зи даврии зайнаби дарони фараҳ ғам дошт

ولی ز دوری زینب درآن فرح غم داشت

Дилии дарони ҳамаи роҳати қарин мотам дошт

دلی درآن همه راحت قرین ماتم داشت

Ҳамеша лашгари андӯҳ бар дилаш ме тофт

همیشه لشگر اندوه بر دلش می‌تافت

Ба ёди зайнаб мазлӯма нарад ғам май бохт

به یاد زینب مظلومه نرد غم می‌باخت

Мудом буд дарини орзӯ ки бор дигар

مدام بود دراین آرزو که بار دگر

Ба пои бӯсии зайнаб наад ба миннати сар

به پای‌بوسی زینب نهد به منت سر

Миёни ғурфаи он хонае ки мо водошт

میان غرفه آن خانه‌ای که ما واداشت

Нишаста дидаи яке рӯз дар тамошо дошт

نشسته دیده یکی روز در تماشا داشت

Ки дид шӯри қиёмат ба Кӯфа барпо шуд

که دید شور قیامت به کوفه برپا شد

Миёни кӯчаи асирон чанд пайдо шуд

میان کوچه اسیران چند پیدا شد

Ду дасти бастаи зан чанд длкбобӣ дид

دو دست بسته زن چند دلکبابی دید

Баҳри синони сар монанди офтобӣ дид

بهر سنان سر مانند آفتابی دید

Бараҳнаи поу сроФтодаҳ ҳар як аз атфол

برهنه پا و سرافتاده هر یک از اطفال

Ба пеши маҳмилӣу кофаряш дар дунбол

به پیش محملی و کافریش در دنبال

Ҳар он ятем ки кундӣ намӯдӣ андари роҳ

هر آن یتیم که کندی نمودی اندر راه

Рахши зи садамаи силӣ яке намӯд сиёҳ

رخش ز صدمه سیلی یکی نمود سیاه

Зании муқаддамаи он занони маҳзуни дил

زنی مقدمه آن زنان محزون دل

Намӯдааст чу хуршеди ҷой дар маҳмил

نموده است چو خورشید جای در محمل

Сари бурӣдае андари синон баробар дошт

سر بریده‌ای اندر سنان برابر داشت

Мудоми замзама ё ахсо мукаррар дошт

مدام زمزمه یا اخسا مکرر داشت

Гирифтаи доман ӯ кӯдакӣ ба мҷз ва гирист

گرفته دامن او کودکی به مجز و گریست

Ки аз гуруснагӣ эй аммаи ҷон тавонам нест

که از گرسنگی ای عمه جان توانم نیست

Чаҳ кардаем ки ин обу нон ба аҳли злом

چه کرده‌ایم که این آب و نان به اهل ظلام

Буд ҳалол ва ба ол банӣ шудааст ҳаром

بود حلال و به آل بنی شده است حرام

зи бас ки зи оҳи ҷигари сӯзи худ шарар афрӯхт

ز بس که ز آه جگر سوز خود شرر افروخت

Ба ҳоли вай дилам ҳабиба бе ҳади сӯхт

به حال وی دل ام‌حبیبه بی‌حد سوخت

зи ҷои ҷуст ва ба ҳамроҳ чанд қурс аз нон

ز جای جست و به همراه چند قرص از نان

Гирифт ва аз паии он Тифли зори гашти равон

گرفت و از پی آن طفل زار گشت روان

Намӯд дар бар зайнаби чунин сухани тақрир

نمود در بر زینب چنین سخن تقریر

Ки ин ду қурсаи нон эй зан асир бигир

که این دو قرصه نان ای زن اسیر بگیر

Ба аинсғираҳ бидиҳ дар ғамаш тасаллӣ кун

به اینصغیره بده در غمش تسلی کن

Ба ҳақи ман ду дуо назд фард якто кун

به حق من دو دعا نزد فرد یکتا کن

Яке ки мисли ҳамин Тифли дили зи дарди ду ним

یکی که مثل همین طفل دل ز درد دو نیم

Мабод дар ба дар атфоли ман ба даҳри ятем

مباد در به در اطفال من به دهر یتیم

Дувуми ду чашм ман уфтад бидӯни ранҷу тъб

دوم دو چشم من افتد بدون رنج و تعب

Дубора ба рқди мавзун бебеам зайнаб

دوباره به رقد موزون بی‌بی‌ام زینب

Ҷаноби зайнаб аз ин ғам бишуд дигаргуни ҳол

جناب زینب از این غم بشد دگرگون حال

Ба гиря гуфт киам ҳабиба дида бимол

به گریه گفت که ام‌حبیبه دیده بمال

Бибин барои ки овардае тсдқ насон

ببین برای که آورده‌ای تصدق نسان

Ба оташи дили ман аз чаҳ май зании домон ?

به آتش دل من از چه می‌زنی دامان؟

Чун некам ҳабиба ба сӯй ӯ нагирист

چون نیک ام‌حبیبه به سوی او نگریست

Ду даст зад басару аўФтод ва зор гирист

دو دست زد بسر و اوفتاد و زار گریست

Ба гиря гуфт ки эй бе бе ҳамидаи сайр

به گریه گفت که ای بی‌بی حمیده سیر

Чаҳ ҳолатаст ? шавад хоки оламам бар сар !

چه حالتست؟ شود خاک عالمم بر سر!

Фидои ҷоҳу ҷалолати ҷалоли ҷоҳи ту кӯ

فدای جاه و جلالت جلال جاه تو کو

Паноҳи оламёни млҷоу паноҳи ту кӯ

پناه عالمیان ملجا و پناه تو کو

Ту дар Мадинаи дили шоду Комрон будӣ

تو در مدینه دل شاد و کامران بودی

Ба пушти пардаи ъзу ълои ниҳон будӣ

به پشت پرده عز و علا نهان بودی

Чаро зи гардиши айём бениқоб шудӣ

چرا ز گردش ایام بی‌نقاب شدی

Буруни зи ҳиҷлаи иззат чу офтоб шудӣ

برون ز حجله عزت چو آفتاب شدی

Азизи Фотимаи пас ёру ёвари ту чаҳ шуд

عزیز فاطمه پس یار و یاور تو چه شد

Ҳусайни бародар бо ҷони баробари ту чаҳ шуд

حسین برادر با جان برابر تو چه شد

Куҷост ҳазрати аббоси моҳи манзари ту

کجاست حضرت عباس ماه منظر تو

Куҷост қосим ва чу нашуд алии Акбари ту

کجاست قاسم و چو نشد علی اکبر تو

Қад кашида ?ути ӣнқадар аз чаҳ хам шуда аст

قد کشیده‌ات اینقدر از چه خم شده است

Сифеди мӯии сиёҳат чаро зи ғам шуда аст

سفید موی سیاهت چرا ز غم شده است

Ҷавоб дод баам ҳабибаи зайнаби зор

جواب داد به ام‌حبیبه زینب زار

Дигар суол макун даст аз дилам бурдор

دگر سئوال مکن دست از دلم بردار

Бибин ба найзаи аъдо ба хотири ношод

ببین به نیزه اعدا به خاطر ناشاد

Бибин ба найзаи сари Акбараш ки пурхӯни сет

ببین به نیزه سر اکبرش که پرخون‌ست

Ҳамин сиррӣ ки шудаи пари зи хоки хокистар

همین سری که شده پر ز خاک خاکستر

Сар ҳусайн манасту азизи пайғамбар

سر حسین منست و عزیز پیغمبر

Хамӯш ( сомит ) азин моҷаро ки ҷо насузад

خموش (صامت) ازین ماجرا که جا نسوزد

Ҷаҳони тамом аз ин шарҳи ҷонгзои суд

جهان تمام از این شرح جانگزا سود