Ривоятаст ки бўбкри дун чу аз дағалӣ

روایتست که بوبکر دون چو از دغلی

Намӯд ғасби хилофати пас аз набии зи алӣ

نمود غصب خلافت پس از نبی ز علی

Барои тақвияти кори он палиди шарир

برای تقویت کار آن پلید شریر

Намӯд зодаи хитоби ин чунин тақрир

نمود زاده خطاب این چنین تقریر

Ки то алӣ ба ҷаҳон зиндааст назд авом

که تا علی به جهان زنده است نزد عوام

Ба мо хилофат ноҳақ набояд истеҳком

به ما خلافت ناحق نباید استحکام

Набояд он ки алиро гузошт Маъмунаш

نباید آن که علی را گذاشت مامونش

Ба иҷтимо бибояд ки рехтани хунаш

به اجتماع بباید که ریختن خونش

Қарор дод Абубакри зишти ҳиялати соз

قرار داد ابوبکر زشت حیلت ساز

Ки вақт субҳ бидодам чу ман саломи намоз

که وقت صبح بدادم چو من سلام نماز

Кунанд шери худоро ба вақти саҷдаи шаҳид

کنند شیر خدا را به وقت سجده شهید

Занад ба гардан ӯ теғи холиди бен валид

زند به گردن او تیغ خالد بن ولید

Ба вақти субҳ ки андар намоз шуд машғӯл

به وقت صبح که اندر نماز شد مشغول

зи феъли хеш пушаймон шуд он мазлӯми ҷҳўл

ز فعل خویش پشیمان شد آن مظلوم جهول

Чаро ки гашти Абубакр бе вафои хоӣФ

چرا که گشت ابوبکر بی‌وفا خائف

Кигар алӣ шавад аз корҳои ӯ воқиф

که گر علی شود از کارهای او واقف

Буд ки бозуии сарпанҷаи ядуллоҳӣ

بود که بازوی سرپنجه یداللهی

Кунад хароби ҷаҳонро зи моҳ то моҳӣ

کند خراب جهان را ز ماه تا ماهی

Надода буд саломи намози он ғаддор

نداده بود سلام نماز آن غدار

Басӯии холид беобрӯ намӯд ахёр

بسوی خالد بی‌آبرو نمود اخیار

Ки зинҳор машав холдо ба худ мағрур

که زینهار مشو خالدا به خود مغرور

Макун ирода ба амре ки кардамат маъмур

مکن اراده به امری که کردمت مامور

Пас аз намоз алӣ кард рӯ ба ибни валид

پس از نماز علی کرد رو به ابن ولید

Зуӣ ҳақиқати ин амр ва наҳйро пурсед

زوی حقیقت این امر و نهی را پرسید

Ҷавоб дод ки маъмур гашта будам ман

جواب داد که مامور گشته بودم من

Ҷудо кунам сари меҳри афсари туро аз тан

جدا کنم سر مهر افسر تو را از تن

Нагашта буд Абубакргар марои ноҳӣ

نگشته بود ابوبکر گر مرا ناهی

наменамӯдӣ аз куштани ту кӯтоҳӣ

نمی‌نمودی از کشتن تو کوتاهی

Шуд аз равони алии зини сухани баланди хурӯш

شد از روان علی زین سخن بلند خروش

Ҳамият асадуллоҳӣ омад андари ҷӯш

حمیت اسداللهی آمد اندر جوش

Зиҳам гушӯд ду ангушти хеши шери худо

زهم گشود دو انگشت خویش شیر خدا

Ба пушти гардани холиди ниҳод ӯ зи қафо

به پشت گردن خالد نهاد او ز قفا

Чунон гушӯд галӯгоҳи он ск бе дайн

چنان گشود گلوگاه آن سک بی‌دین

Ки ҳамчуи сиккаи манқӯши гашти нақши замин

که همچو سکه منقوش گشت نقش زمین

Шикваи ҳайдарии он сон ба дон мхнт кард

شکوه حیدری آن سان به دان مخنت کرد

Ки ҷомаро ба тан наҳасан худро мулаввас кард

که جامه را به تن نحسن خود را ملوث کرد

Чу соя дар қадами он шаҳи сипеҳри ҷаноб

چو سایه در قدم آن شه سپهر جناب

Ба илтимоси Фтоддн ҳар як аз асҳоб

به التماس فتاددن هر یک از اصحاب

Ҳама ба дода всўднди дида бар қадамаш

همه به داده وسودند دیده بر قدمش

Ба ҳақи турбати поки расӯли ҳақи қисмаш

به حق تربت پاک رسول حق قسمش

Барои ҳурмати қабри расӯли раби Маҷид

برای حرمت قبر رسول رب مجید

Гузашт аз сари тақсири холиди бен валид

گذشت از سر تقصیر خالد بن ولید

Ду кас ба қатли алӣ дар намоз шуд озим

دو کس به قتل علی در نماز شد عازم

Яке сети холид ва он дигристи бен мулҷам

یکی‌ست خالد و آن دیگریست بن ملجم

Нагашт холид агар аз муроди худ дилшод

نگشت خالد اگر از مراد خود دلشاد

Расед насли Муродии зи феъли худ ба мурод

رسید نسل مرادی ز فعل خود به مراد

Барои саҷдаи қади шери ҳақ чу хам гардид

برای سجده قد شیر حق چو خم گردید

Ба қатли шаҳи қади он беҳаё илм гардид

به قتل شه قد آن بی‌حیا علم گردید

Ба қалби поки набии шуъла бе дареғи афканд

به قلب پاک نبی شعله بی‌دریغ افکند

Ба фарқ ъаму домодўӣ чу теғи афканд

به فرق عم و دامادوی چو تیغ افکند

Алии зи зарбати шамшери ваии з даст афтод

علی ز ضربت شمشیر وی ز دست افتاد

Бар кун аввали арқони дайн шикаст афтод

بر کن اول ارکان دین شکست افتاد

Бирафт авҷ фалак доду шевани асҳоб

برفت اوج فلک داد و شیون اصحاب

Гирифт мавҷи шати хӯн ба домани миҳроб

گرفت موج شط خون به دامن محراب

Ба сокинони самои зини садо газанд омад

به ساکنان سما زین صدا گزند آمد

Нидоӣ « қади қатли алмртзӣ » баланд омад

ندای «قد قتل المرتضی» بلند آمد

Сар бараҳна давиданд бо ғаму шеван

سر برهنه دویدند با غم و شیون

Паии тафаҳҳуси ҳоли падари ҳусайну ҳасан

پی تفحص حال پدر حسین و حسن

Чу бар сари падари хеш раҳсипор шуданд

چو بر سر پدر خویش رهسپار شدند

Ба дард бепадарӣ ҳар ду тан дучор шуданд

به درد بی‌پدری هر دو تن دچار شدند

Сиришки чашми ҳусайни гашти ғайрати Аммон

سرشک چشم حسین گشت غیرت عمان

Ҳасан гирифт сари боби хеш бар домон

حسن گرفت سر باب خویش بر دامان

Ба сӯии хона чу бурданди наъши мейри араб

به سوی خانه چو بردند نعش میر عرب

Кашид мъҷр бе тоқатии зи сари зайнаб

کشید معجر بی‌طاقتی ز سر زینب

Ду дидаро паии таскин бе касони вокрд

دو دیده را پی تسکین بی‌کسان واکرد

зи гиряи зайнабу кулсумро тасаллӣ кард

ز گریه زینب و کلثوم را تسلی کرد

Гушӯд тоири рӯҳи эмоми ҷину башар

گشود طایر روح امام جن و بشر

зи малики ҷисми сӯии шохсори тӯбои пар

ز ملک جسم سوی شاخسار طوبی پر

Дили ҳусайну ҳасани гашт аз ?илами пари хӯн

دل حسین و حسن گشت از الم پر خون

Ба эҳтиром намуданд боби худ мадфӯн

به احترام نمودند باب خود مدفون

Фидои он тан бесар , ки буд биринҷу тъб

فدای آن تن بی‌سر، که بود برنج و تعب

Ба хоки крббло бе кафани се рӯз ва се шаб

به خاک کرببلا بی‌کفن سه روز و سه شب

Касе набӯд ки гирад барои аўмотм

کسی نبود که گیرد برای اوماتم

Ва ё ба рӯй ҷироҳоти ваҳй наад марҳам

و یا به روی جراحات وحی نهد مرهم

На модарӣ ки кашад дар азоӣ ӯ мъҷр

نه مادری که کشد در عزای او معجر

На хоҳарӣ ки тавонад занад ба синау сар

نه خواهری که تواند زند به سینه و سر

На ҳамдамӣ ки намояди фиғон ба мотам ӯ

نه همدمی که نماید فغان به ماتم او

Дамӣ наад сар ӯро меҳр бар зону

دمی نهد سر او را مهر بر زانو

Набӯд бар сари наъшаши муайяну ёру ҳабиб

نبود بر سر نعشش معین و یار و حبیب

Ки тоблнд кунад « алслўаҳи моти ғариб »

که تابلند کند «الصلوه‌مات غریب»

Ба ҷои дафн ва кафан шуд таниши зи сами сутур

به جای دفن و کفن شد تنش ز سم ستور

Ба хоки Марӣа дар зери хоку хӯни мастур

به خاک ماریه در زیر خاک و خون مستور

Басаст ( сомит ) аз ин бештар шитоб макун

بس است (صامت) از این بیشتر شتاب مکن

Аз ин қазияи дили халқро кабоб макун

از این قضیه دل خلق را کباب مکن