Кард бар авранги шоҳӣ чун қарор

کرد بر اورنگ شاهی چون قرار

Юсуфи андари Миср бо садри иқтидор

یوسف اندر مصر با صدر اقتدار

Рӯзии андари пешгоҳи иззаташ

روزی اندر پیشگاه عزتش

Шуд Зулайхои ҳозири андари хизматаш

شد زلیخا حاضر اندر خدمتش

Карда перии қоматаши хам аз ?илам

کرده پیری قامتش خم از الم

Аз паии таъзими Юсуфи гашти хам

از پی تعظیم یوسف گشت خم

Лаб гушӯд андари паии шукру сано

لب گشود اندر پی شکر و ثنا

Гуфт бодои ҳамд беҳад бар худо

گفت بادا حمد بی‌حد بر خدا

Каз маосии хоҷагонро банда кард

کز معاصی خواجگان را بنده کرد

Бббндаҳро дар салтанат поянда кард

بببنده را در سلطنت پاینده کرد

Гуфт Юсуф бо Зулайхо азу дод

گفت یوسف با زلیخا ازو داد

Ҳеҷ дории қиссаи худро ба ёд

هیچ داری قصه خود را به یاد

Аз чаҳ рӯй андар бар ағёру ёр

از چه روی اندر بر اغیار و یار

Муттаҳам кардӣ марои дррўзгор

متهم کردی مرا درروزگار

Сохтӣ аз кед ошӯбу Фтн

ساختی از کید آشوب و فتن

Солҳо дар кунҷи зиндони ҷои ман

سالها در کنج زندان جای من

Гуфт он рӯзӣ ки дидам рӯй ту

گفت آن روزی که دیدم روی تو

Дили супурда бар рухи некӯии ту

دل سپرده بر رخ نیکوی تو

Ҳар чаҳ бар ман аз бало омад фурӯд

هر چه بر من از بلا آمد فرود

Ҷумла аз ҳасан худо дод ту буд

جمله از حسن خدا داد تو بود

Моҳи канъон бо Зулайхо дар ҷавоб

ماه کنعان با زلیخا در جواب

Гуфт эй шӯрида бесабру тоб

گفت ای شوریده بی‌صبر و تاب

Пас чаҳ мекардӣ агар бинии аён

پس چه می‌کردی اگر بینی عیان

Сӯрати пайғамбари охири замон

صورت پیغمبر آخر زمان

Онкӣ грбр гирад аз оризи ниқоб

آنکه گربر گیرد از عارض نقاب

Аз Рахш ночиз гардад офтоб

از رخش ناچیز گردد آفتاب

Ончӣ хӯбӣ ҳаст ва бошад кирдигор

آنچه خوبی هست و باشد کردگار

Бардаи андари хилқати ҳасанаш ба кор

برده اندر خلقت حسنش به کار

Бас ки дорад сиккаи ҳасанаши ривоҷ

بس که دارد سکه حسنش رواج

Гирад аз хӯбии зи хубони ҷумлаи боҷ

گیرد از خوبی ز خوبان جمله باج

Гуфт бо Юсуфи Зулайхо кин куҷост

گفت با یوسف زلیخا کین کجاست

Ҳар чаҳ гуфтӣ сар ба сар сидқасту рост

هر چه گفتی سر به سر صدقست و راست

Зонка омад то туро андари забон

زانکه آمد تا تو را اندر زبان

Зикру сафи ҳасани он ороми ҷон

ذکر و صف حسن آن آرام جان

Меҳр ӯ бигрифта ҷои андари дилам

مهر او بگرفته جا اندر دلم

Дода ҷонии тоза бар обу гулам

داده جانی تازه بر آب و گلم

Омад Андам аз самои андари замин

آمد آندم از سما اندر زمین

Аз бар додари ҷбрили амин

از بر دادار جبریل امین

Гуфт мегуяд худои зўолмнн

گفت می‌گوید خدای ذوالمنن

Шуд аёни сидқи Зулайхо назд ман

شد عیان صدق زلیخا نزد من

Дӯст медорам Зулайхоро кунун

دوست می‌دارم زلیخا را کنون

Шуд чаҳ бар ҳуби ҳабибами раҳнамӯн

شد چه بر حب حبیبم رهنمون

Ин замони ӯрои баровари зи интизор

این زمان اورا برآور ز انتظار

Ту Зулайхоро ба ақди худ дар ор

تو زلیخا را به عقد خود در آر

Ореи ореи возеҳи андар мосўӣ аст

آری آری واضح اندر ماسوی است

Ҳуби маҳбӯби худо ҳуб худост

حب محبوب خدا حب خداست

Аҳмади мухторро ба ин ҷалол

احمد مختار را به این جلال

Карда хилқат то худои зулҷалол

کرده خلقت تا خدای ذوالجلال

То қиёмат менаҷуед чархи пер

تا قیامت می نجوید چرخ پیر

Ҷузи алии Акбар барои ваии назир

جز علی اکبر برای وی نظیر

Ҳар киро шавқ набӣ мезад басар

هر که را شوق نبی میزد بسر

наменамӯдӣ бар рухи Акбари назар

می‌نمودی بر رخ اکبر نظر

Оҳ аз он соъат ки волшмси алзҳӣ

آه از آن ساعت که والشمس الضحی

Рӯ ба медо Н кард колбдри алдҷӣ

رو به میدا ن کرد کالبدر الدجی

Шоҳ дайн фармуд бо афғону оҳ

شاه دین فرمود با افغان و آه

ё раб аз ҳол дилам ҳастӣ гувоҳ

یا رب از حال دلم هستی گواه

намефиристам сӯии ин қавми ҷҳўл

می‌فرستم سوی این قوم جهول

Ашбаҳи мардум ба ахлоқ алрасул

اشبه مردم به اخلاق الرسول

Ҳиҷдаҳи солаи алии Акбарам

هیجده ساله علی اکبرم

намеравад ё раб чу ҷон аз пайкарам

می‌رود یا رب چو جان از پیکرم

Алғрзи шаҳи зодаи олиҷаноб

الغرض شه‌زاده عالیجناب

Ронад бар қалби сипаҳи асби уқоб

راند بر قلب سپه اسب عقاب

Зад ба фарқи душманон аз бскаҳи теғ

زد به فرق دشمنان از بسکه تیغ

Кишти халқиро зи теғ бе дареғ

کشت خلقی را ز تیغ بی‌دریغ

Тишнагӣ аз дасти барадаши ихтиёр

تشنگی از دست بردش اختیار

Шуд равони пеши падар аз корзор

شد روان پیش پدر از کارزار

Гуфт воғўсоаҳ эй боби алътш

گفت واغوثاه ای باب العطش

Акбарат аз тишнагӣ бинмуд ғаш

اکبرت از تشنگی بنمود غش

Шоҳи гуфто « ё банӣ асбри қалил

شاه گفتا «یا بنی اصبر قلیل

Ҷдки алсоқии бмоءи алслсбил »

جدک الساقی بماء السلسبیل»

То тасаллӣ ёбад он ороми ҷон

تا تسلی یابد آن آرام جان

Шаҳи ниҳоди андари даҳони ваии забон

شه نهاد اندر دهان وی زبان

Чу забон шаҳ макед он хӯни ҷигар

چو زبان شه مکید آن خون جگر

Боби худро дид аз худ ташна тар

باب خود را دید از خود تشنه تر

Дар ҷаҳони як бора аз дили ҷони ниҳод

در جهان یک باره از دل جان نهاد

Бори дигари рӯи сӯии майдони ниҳод

بار دیگر رو سوی میدان نهاد

Мнқзи бен мара чун дидаш ба ҷанг

منقذ بن مره چون دیدش به جنگ

Корро бар кӯфӣон бинмуд танг

کار را بر کوفیان بنمود تنگ

Гуфт риққатам то нуҳум бо шӯру шин

گفت رقتم تا نهم با شور و شین

Доғи Акбар бар дили риши ҳусайн

داغ اکبر بر دل ریش حسین

Дар камӣн вай нишаст ва бе дареғ

در کمین وی نشست و بی‌دریغ

Фрқўӣ мншқ намӯд аз зарби теғ

فرقوی منشق نمود از ضرب تیغ

Тоб рафт аз пайкари он нозанин

تاب رفت از پیکر آن نازنین

Сарнигӯн шуд аз ъоқри андари замин

سرنگون شد از عاقر اندر زمین

Ҳар ки дид аз қавми кӯфии фурсатӣ

هر که دید از قوم کوفی فرصتی

Зад ба ҷисми нозанинаши зарбатӣ

زد به جسم نازنینش ضربتی

Бетааммул баркашид аз дили фиғон

بی‌تامل برکشید از دل فغان

Сӯии шоҳи дайн ки бобои аломон

سوی شاه دین که بابا الامان

Нест ёрои навишт хома ро

نیست یارای نوشت خامه را

Мухтасар кун ( сомит ) ин ҳангома ро

مختصر کن (صامت) این هنگامه را